ΔΙΟΠΤΡΑ

Δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, Του Πάνου Παναγιώτου

2011-10-20T09:51:00.000+03:00

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/den-ypirkse-pote-sxedio-diasosis-tis-elladas-toy-panoy-panagiotoy

Με βάση τα όσα μέχρι σήμερα έχουν γίνει γνωστά από τα ελληνικά και τα διεθνή ΜΜΕ, τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα αποφάσιζε, ήδη, την προσφυγή της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ώστε να προετοιμαστεί ένα σχέδιο 'διάσωσης' της. Λίγους μήνες αργότερα το σχέδιο 'διάσωσης' είχε καταρτιστεί και η Ελλάδα υπέγραψε το Μνημόνιο με την Τρόικα το οποίο θα έλυνε τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας και θα άνοιγε το δρόμο της ανάπτυξης εντός δύο με τριών ετών. Σήμερα, γνωρίζουμε πως η Ελλάδα όχι μόνο δε σώθηκε αλλά βούλιαξε σε μία βαθιά ύφεση, ενώ υπέστη δραματική χρηματοπιστωτική, χρηματιστηριακή, τραπεζική και κοινωνική βλάβη.

Αποτελεί, ωστόσο, αυτό μία έκπληξη; Καταρτίστηκε πράγματι ένα σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας το οποίο απλά δεν εφαρμόστηκε σωστά και έτσι δεν πέτυχε; Η απάντηση την οποία θα δούμε αναλυτικά παρακάτω είναι, μάλλον, αρνητική. Μία σειρά στοιχείων δείχνουν πως στην πραγματικότητα μπορεί να υπήρξε οτιδήποτε άλλο πέρα από ένα σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας.

Πριν προχωρήσουμε, όμως, σε αυτό και προκειμένου να γίνει κατανοητό το μέγεθος της βλάβης που έχει συντελεστεί στη χώρα στα δύο τελευταία χρόνια, αρκεί να εξετάσουμε το χτες και το σήμερα όσον αφορά στη χρηματοπιστωτική, τη χρηματιστηριακή, την οικονομική, την τραπεζική και την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και τις εξελίξεις στο χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα.

Χρηματοπιστωτικός Τομέας

Η βλάβη που έχει υποστεί η χώρα στο χρηματοπιστωτικό τομέα είναι ανεπανόρθωτη και η αποχή της από τις αγορές κεφαλαίων για την άντληση δανείων είναι σχεδόν δεδομένη για πολλά χρόνια. Έτσι:

Τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα δανειζόταν με 4,5% σε ορίζοντα δεκαετίας ενώ σήμερα το επιτόκιο 10ετίας ανέρχεται στο 24% (πλέον η χώρα δανείζεται με 4,86% σε ορίζοντα εξαμήνου, περισσότερο απ' ότι για δέκα χρόνια το 2009)
Τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα δανειζόταν με 1,28% σε ορίζοντα διετίας και τώρα το επιτόκιο διετίας ανέρχεται στο 76,6%
Τα CDS 5 ετών για την Ελλάδα βρισκόταν στις 120 μονάδες βάσεις τον Οκτώβριο του 2009 και έχουν ξεπεράσει τις 6000 μονάδες βάσης σήμερα.
Οι πιθανότητες πτώχευσης της Ελλάδας με βάση τα CDS ήταν σχεδόν ανύπαρκτες τον Οκτώβριο του 2009 ενώ αποτιμώνται στο 99,9% σήμερα.
Τον Οκτώβριο του 2009 η Ελλάδα βρισκόταν στη κατηγορία Α ως προς την βαθμολογία των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης ενώ δύο χρόνια αργότερα έχει βρεθεί στην κατηγορία C με την απειλή να περάσει στην D (πτώχευση).
Τον Οκτώβριο του 2009 τα ελληνικά ομόλογα θεωρούνταν ασφαλή και βρισκόταν στα χαρτοφυλάκια των μεγαλύτερων διεθνών τραπεζών και επενδυτικών εταιριών. Σήμερα τα ελληνικά ομόλογα είναι τα πιο τοξικά διεθνώς και οι διεθνείς επενδυτές κάνουν τα πάντα για να απαλλάξουν τα χαρτοφυλάκια τους από αυτά.
Οι υποσχέσεις και οι προβλέψεις πολιτικών και Τρόικας πως η χώρα θα επέστρεφε σύντομα στις αγορές αν προσέφευγε στο ΔΝΤ και το μηχανισμό στήριξης, αν λάμβανε μέτρα για το έλλειμμα, αν ψήφιζε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα κλπ δεν υποστηρίζονταν ούτε τότε ούτε και τώρα από κανένα στοιχείο με βάση τις προηγούμενες κρίσεις (τραπεζικές, οικονομικές, νομισματικές, χρηματοπιστωτικές, οικονομικές και χρέους) και ήταν στην καλύτερη περίπτωση απόλυτα άστοχες εξ αρχής.

Χρηματιστηριακός Τομέας

Η ζημία που έχει υποστεί η χώρα στο χρηματιστηριακό τομέα κάνει το κραχ του 1929 να μοιάζει με πρόσκαιρη πτώση.

Το ελληνικό χρηματιστήριο υπέστη συντριβή χάνοντας από τον Οκτώβριο του 2009 το 75% της κεφαλαιοποίησης του (περισσότερα από 110 δις δολάρια).
Οι ελληνικές εισηγμένες εταιρίες συρρικνώθηκαν σε πρωτοφανή βαθμό ως προς το χρηματιστηριακό τους μέγεθος και τη χρηματιστηριακή τους αξία.
Εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπενδυτές δέχτηκαν το τελειωτικό χτύπημα στα χαρτοφυλάκια τους βλέποντας τις επενδύσεις τους να εξαερώνονται
Το ελληνικό χρηματιστήριο καταγράφει τις μεγαλύτερες ετήσιες απώλειες μεταξύ των 82 μεγαλύτερων χρηματιστηρίων του κόσμου για δεύτερη διαδοχική χρονιά όταν μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 βρισκόταν στο τοπ 10 των χρηματιστηρίων με τη μεγαλύτερη απόδοση.
Η ελληνική χρηματιστηριακή αγορά ήταν το 2009 αναπτυγμένη ενώ σήμερα θεωρείται πλέον αναδυόμενη
Οι διεθνείς επενδυτές τον Οκτώβριο του 2009 εμπιστεύονταν το ελληνικό χρηματιστήριο ενώ σήμερα το αποφεύγουν πάση θυσία.

Οι Έλληνες πολιτικοί όχι μόνο δεν προστάτευσαν το ελληνικό χρηματιστήριο, τις εισηγμένες σε αυτό εταιρίες και τους επενδυτές αλλά υποσχόμενοι πως η προσφυγή στο ΔΝΤ θα έλυνε την κρίση, θα προστάτευσε τις τράπεζες και θα προκαλούσε μεγάλη βελτίωση στην οικονομία σε σύντομο χρονικό διάστημα παρέσυραν τις εταιρίες και τους επενδυτές και τους εμπόδισαν να προετοιμαστούν για τη συντριβή που ερχόταν. Όχι μόνο αυτό αλλά έδωσαν όλο το χρόνο στις τράπεζες και τις εταιρίες του εξωτερικού να ξεπουλήσουν τις μετοχές τους με εταιρίες όπως η BlackRock που σήμερα έχει προσκληθεί να ελέγξει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να εμφανίζονται με γιγαντιαία συρρίκνωση ως προς τις θέσεις που είχαν στο ελληνικό χρηματιστήριο πριν και μετά το 2010.

Οικονομία

Όσον αφορά στην οικονομία τα στοιχεία για τη βλάβη που έχει συντελεστεί μόλις σε δύο χρόνια είναι αποκαρδιωτικά.

Η ανεργία απογειώθηκε από σχεδόν 9% τον Οκτώβριο του 2009 σε πάνω από 16% σήμερα. Οι άνεργοι αυξήθηκαν περίπου κατά 400 με 500 χιλιάδες. Η Ελλάδα μπήκε στο τοπ 10 των χωρών με τη μεγαλύτερη ανεργία στον κόσμο (μεταξύ των 50 πιο αναπτυγμένων κρατών) ξεπερνώντας χώρες όπως η Ινδία, η Τανζανία, η Βουλγαρία, η Αίγυπτος, η Κολομβία κλπ και προσεγγίζοντας τα επίπεδα ανεργίας της Νιγηρίας (19,70%)
Η συρρίκνωση στο ΑΕΠ της χώρας είναι η μεγαλύτερη από το 1975 και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία σε καιρό ειρήνης. Αν η συνολική μείωση του ΑΕΠ μέχρι τη στιγμή που θα αρχίσει η ανάπτυξη υπολογιστεί στο 10% (κατά πάσα πιθανότητα πολύ περισσότερο) και αν η Ελλάδα αρχίσει να αναπτύσσεται με 2% σταθερά αμέσως μετά την ύφεση, τότε θα χρειαστούν περίπου 5 χρόνια από το τέλος της ύφεσης για να πλησιάσει το ΑΕΠ του 2008 και στο μεσοδιάστημα θα έχουν χαθεί τουλάχιστον 60 δις ευρώ μόνο από τη μείωση του ΑΕΠ.
Ο δείκτης επιχειρηματικής εμπιστοσύνης κατέρρευσε.
Το ίδιο και ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης.
Ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής προσέγγισε τα επίπεδα μετά τη διεθνή κρίση του 2008.
Οι δείκτες για τον οικονομικό πόνο τοποθετούν την Ελλάδα μεταξύ των φτωχότερων κρατών της Ευρώπης με το 85% να δηλώνουν πως βρίσκονται σε δεινή ή άσχημη οικονομική κατάσταση (έρευνα Gallup 25/09/11).

Οι πολιτικοί υποσχέθηκαν καλύτερες οικονομικές συνθήκες και ανάπτυξη από το 2011 για να έρθει στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη ύφεση διεθνώς μεταξύ των 50 πιο αναπτυγμένων κρατών.

Τραπεζικός κλάδος

Όσον αφορά στον ελληνικό τραπεζικό κλάδο, τον Οκτώβριο του 2009 εξακολουθούσε να είναι ο ισχυρότερος των Βαλκανίων και ένας από τους πιο ανθεκτικούς στη διεθνή τραπεζική κρίση και στην κατάρρευση της Lehman Brothers. Οι ελληνικές τράπεζες είχαν πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίων, κάλυπταν πλήρως τις δανειακές τους ανάγκες, είχαν σημαντική κεφαλαιακή επάρκεια και απολάμβαναν μεγάλες εισροές κεφαλαίων. Οι μετοχές των ελληνικών τραπεζών στο χρηματιστήριο είχαν ανακάμψει εντυπωσιακά από τα χαμηλά του 2009, η χρηματιστηριακή κεφαλαιοποίηση των τραπεζών είχε αυξηθεί κατά πολύ, οι ελληνικές τράπεζες βρισκόταν στα μεγαλύτερα διεθνή χαρτοφυλάκια.

Σήμερα η εικόνα του ελληνικού τραπεζικού κλάδου είναι δραματική.

Οι ελληνικές τράπεζες εξαρτώνται για τη χρηματοδότηση τους από την ΕΚΤ και από τις εγγυήσεις του ελληνικού κράτους.
Η χρηματιστηριακή τους αξία έχει σχεδόν εκμηδενιστεί.
Αντιμετωπίζουν την πιθανότητα δραματικών απωλειών από ένα κούρεμα της τάξης του 50% στα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν.
Έχουν δει τα επίπεδα των καταθέσεων σε αυτές να βουλιάζουν με την εκροή κεφαλαίων προς το εξωτερικό να είναι η μεγαλύτερη που καταγράφηκε στα τελευταία 40 χρόνια.
Η τεράστια ύφεση, η ανεργία, η αύξηση των ιδιωτικών πτωχεύσεων, η τραγική εικόνα της ελληνικής αγοράς κατοικίας και μία σειρά άλλων προβλημάτων κάνουν αυξάνουν θεαματικά τις επισφάλειες των τραπεζών και σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω δημιουργούν μία εικόνα δραματική.

Κοινωνία

Όσον αφορά στην κοινωνική βλάβη θα σταθώ στην ψυχολογία των πολιτών και στα ποσοστά απαισιοδοξίαςπου σήμερα βρίσκονται κοντά στα υψηλότερα επίπεδα διεθνώς, καθώς οι Έλληνες περιμένουν πως η οικονομική τους κατάσταση θα είναι δραματικά χειρότερη σε πέντε χρόνια απ' ότι σήμερα (στοιχεία Gallup). Προηγούμενες μελέτες που έδειξαν αντίστοιχη μείωση στην εκτίμηση για την ποιότητα ζωής άλλων πληθυσμών, καταγράφηκαν σε χώρες όπου τελικά έλαβαν χώρα εξεγέρσεις, “υποδεικνύοντας ότι τέτοιες εκτιμήσεις αποτελούν ένα σημάδι που δεν πρέπει να αγνοηθεί” όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η μελέτη της Gallup η οποία καταλήγει πως “οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες πρέπει να εργαστούν ώστε να ενισχύσουν την αισιοδοξία και την εμπιστοσύνη των πολιτών για να αποφύγουν ακόμη πιο σοβαρά προβλήματα.”

Χρέος

Όσον αφορά στο χρέος, μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 δεν υπήρχε καμία έκθεση από οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, διεθνείς τράπεζες, διεθνή οικονομικά ινστιτούτα, πανεπιστήμια, διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Ένωση ή οποιαδήποτε άλλο ειδικό όργανο που να υποστήριζε πως το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο. Σήμερα, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έχει αυξηθεί με τρομακτικούς ρυθμούς και δεν υπάρχει καμία έκθεση που να θεωρεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς αναδιάρθρωση. Επιπλέον, οι πολιτικοί υποσχέθηκαν από την πρώτη στιγμή πως η προσφυγή στο ΔΝΤ θα έλυνε το οποιοδήποτε πρόβλημα είχε προκύψει με τη διαχείριση του ελληνικού χρέους θέτοντας ως στόχο το 2012. Σήμερα, οι στόχοι αυτοί μεταφέρθηκαν τόσο μακριά στο μέλλον που δεν αποκλείεται οι περισσότεροι από τους πολιτικούς που συμμετέχουν στις σημερινές αποφάσεις να μη ζουν για να διαπιστώσουν αν τα 30ετή ή 40ετή πλάνα τους θα στεφθούν τελικά με επιτυχία.

Έλλειμμα

Όσον αφορά στο δημοσιονομικό έλλειμμα η μείωση που πέτυχε η Ελλάδα είναι πράγματι εντυπωσιακή, 'κολοσσιαία' όπως της χαρακτήρισε η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. Κολοσσιαίο, ωστόσο, ήταν και το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει η χώρα προκειμένου να πετύχει αυτή τη μείωση και αν κάποιος βάλει στη ζυγαριά τα οφέλη και τις ζημίες θα δυσκολευτεί πολύ να μη θεωρήσει παράλογη την πολιτική η Τρόικα ζήτησε από την Ελλάδα να ακολουθήσει.

Φτάνουμε, λοιπόν, στο ερώτημα που θέσαμε στην αρχή: Υπήρξε ποτέ σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας το οποίο απλά δεν εφαρμόστηκε σωστά και έτσι δεν πέτυχε; Θα προσπαθήσω να δώσω την απάντηση όπως αρμόζει, δηλαδή όχι με στοιχεία από το σήμερα αλλά με αυτά που παρουσιάστηκαν στο παρελθόν λίγο πριν και λίγο μετά την υπογραφή του Μνημονίου και όπου είχε γίνει με σαφήνεια η διαπίστωση πως σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας δεν καταρτίστηκε ποτέ αλλά αντίθετα δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για μία οικονομική καταστροφή.

Σε ανάλυση που δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν την υπογραφή του Μνημονίου, με τίτλο “Το ελληνικό κυνήγι παγκόσμιου δημοσιονομικού ρεκόρ” (όλα τα άρθρα που αναφέρονται περιλαμβάνονται στο βιβλίο 'Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη) είχα παραθέσει στοιχεία από παλαιότερες εκθέσεις του ΔΝΤ που έδειχναν πως οι στόχοι που επρόκειτο να θέσει το Μνημόνιο ήταν, ουσιαστικά, αδύνατο να επιτευχθούν αλλά και πως ακόμη και αν η Ελλάδα κατάφερνε να τους κατακτήσει δε θα έλυνε τα προβλήματα που υποτίθεται πως προσπαθούσε να αντιμετωπίσει.

Σε επόμενο άρθρο που δημοσιεύτηκε μετά την υπογραφή του Μνημονίου με τίτλο ‘Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας για το χρέος της' είχα παρουσιάσει, μεταξύ άλλων, στοιχεία από έρευνες δύο αμερικανικών πανεπιστημίων (το ένα από τα δύο ήταν το Harvard) και μίας αμερικανικής νομικής εταιρίας, που συνδυαστικά κατέληγαν στο εξής διπλό συμπέρασμα:

“Το 90% του ελληνικού χρέους διέπεται από το ελληνικό δίκαιο και είναι ελεύθερο από εμπράγματες ασφάλειες (υποθήκη στη δημόσια περιουσία), γεγονός που αποτελεί ένα μοναδικό διαπραγματευτικό όπλο για την Ελλάδα, αν θελήσει να το χρησιμοποιήσει, καθώς της επιτρέπει να κάνει ό,τι και άλλες χώρες στο παρελθόν που βρέθηκαν στη θέση της, δηλαδή να τροποποιήσει, μονομερώς, το δίκαιο που διέπει τις συμβάσεις αυτές και να μετατοπίσει χρονικά την αποπληρωμή του χρέους της για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να μπορούν οι δανειστές της να κάνουν οτιδήποτε για να την εμποδίσουν, γνωρίζοντας πως σε περίπτωση δικαστικής διαμάχης, τα αγγλικά και τα αμερικανικά δικαστήρια θα τη δικαιώσουν κατά 99,99%.”

Σε εκείνο το άρθρο ανέφερα, επιπλέον, τα εξής: “Έτσι, η καλύτερη λύση για την Ελλάδα θα ήταν να χρησιμοποιήσει αυτή τη δυνατότητα της ως διαπραγματευτικό χαρτί και να υποβάλλει μία πρόταση για εθελοντική ανταλλαγή παλιού χρέους με νέο, ώστε από τη μία να αποπληρώσει εις ολόκληρο το χρέος της αποκαθιστώντας πλήρως τη φήμη της και από την άλλη να έχει το χρονικό περιθώριο να το πράξει αυτό χωρίς να εξαντληθεί ψυχολογικά και οικονομικά ο ελληνικός λαός και χωρίς να βλαφτεί ζωτικά η οικονομία της.”

Η συγκεκριμένη ανάλυση κατέληγε στο συμπέρασμα πως “ενώ πριν τη συμφωνία για το πακέτο στήριξης η Ελλάδα είχε στα ‘χέρια’ της ένα χρέος διεπόμενο από το ελληνικό δίκαιο και ελεύθερο εμπράγματων ασφαλειών,μετά τη συμφωνία και αφού αυτή εφαρμοστεί στην πράξη, η χώρα θα καταλήξει με ένα χρέος διεπόμενο από το αγγλικό δίκαιο και με εμπράγματη ασφάλεια στη δημόσια περιουσία. Με άλλα λόγια η συμφωνία στήριξης λειτουργεί ως ένας μετατροπέας, μία ‘χρεομηχανή”, που από τη μία πλευρά μπαίνει χρέος με ευνοϊκές συνθήκες για την Ελλάδα και από την άλλη βγαίνει χρέος με ευνοϊκές συνθήκες για τους δανειστές της Ελλάδας.”

Το τρίτο, τελευταίο και πιο αποκαλυπτικό άρθρο από το παρελθόν στο οποίο θα αναφερθώ εδώ ως υποστηρικτικό του ότι δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, τιτλοφορήθηκε “Σχέδιο ΕΕ – ΔΝΤ για την προστασία τραπεζών & δανειστών με θύμα την Ελλάδα” και σε αυτό είχα παρουσιάσει έκθεση τουΚέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CERP- cerp.net) που είχε δημοσιευτεί τονΙούλιο του 2010 (στην συμβουλευτική ομάδα του CERP συμπεριλαμβάνονται οι βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομίας Robert Solow και Joseph Stiglitz και άλλοι εξέχοντες οικονομολόγοι) και όπου αναφερόταν

Στην έκθεση αυτή του CERP αναφερόταν τα εξής: “Η άποψη που επικρατεί στους πολιτικούς κύκλους είναι ότι το πακέτο στήριξης, παρόλο που προϋποθέτει πολύ σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, τελικά θα σώσει την Ελλάδα και την οικονομία της από τους διεθνείς κερδοσκόπους. Στην πραγματικότητα, όμως, τρία χρόνια από σήμερα η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει ένα ακόμη μεγαλύτερο από το σημερινό της χρέος. Στο μεταξύ, θα έχουν θυσιαστεί δουλειές και οικονομική ανάπτυξη.

Το μόνο πράγμα που αυτό το πακέτο στήριξης πραγματικά πετυχαίνει είναι μία μεγάλη αλλαγή στην ιδιοκτησία του χρέους. Με το ελληνικό κρατικό χρέος να μεταφέρεται από τους ισολογισμούς των τραπεζών σε αυτούς των ευρωπαϊκών κρατών (και της ΕΚΤ), ο πραγματικός στόχος ολόκληρης αυτής της επιχείρησης είναινα σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες με το να απαλλαχτούν από την ιδιοκτησία χρέους το οποίο κινδυνεύει να μην αποπληρωθεί σε περίπτωση μίας ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας.”

Η έρευνα του CERP κατέληγε ως εξής:

‘Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της Ελληνικής Διάσωσης: Αλλαγή ιδιοκτησίας του Ελληνικού χρέους ώστε να Σωθούν οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες και οι Πιστωτές της Ελλάδας. Τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ είναι σίγουρο ότι έχουν πραγματοποιήσει τους υπολογισμούς που κάναμε σε αυτήν την έρευνα και αναγνωρίζουν ότι είναι απίθανο το πακέτο σωτηρίας τους να αφήσει την Ελλάδα σε ένα σταθερό οικονομικό δρόμο. Υπό αυτήν την έννοια το πακέτο δε βαδίζει στα πλαίσια ενός τυπικού προγράμματος του ΔΝΤ το οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να είναι δημοσιονομικά αξιόπιστο και έτσι να αποκαταστήσει την πρόσβαση της χώρας στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Στην περίπτωση της Ελλάδα το ΔΝΤ και η ΕΕ γνωρίζουν πως το πρόγραμμα τους, παρά τα σκληρά μέτρα, δε θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των αγορών στην Ελλάδα. Αυτό ίσως εξηγεί την αύξηση του από τα 40 δις στα 110 στην τελική του έκδοση, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει εκτός αγορών για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια.

Αυτό εγείρει το καίριο ζήτημα που πηγάζει από το αποκαλούμενο πακέτο σωτηρίας: αν η εμπιστοσύνη των χρηματοπιστωτικών αγορών στην Ελλάδα δεν αποκατασταθεί και την ίδια ώρα η ελληνική οικονομία ωθείται στην ύφεση, σε διψήφια ανεργία και αύξηση της φτώχειας, ποιο είναι το νόημα του; Ποιος ή τί ακριβώς σώζεται;
Τελικά, ο σκοπός του πακέτου είναι να αποπληρωθούν τράπεζες και επενδυτικά σχήματα που έχουν στα χέρια τους ελληνικό χρέος. Οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές και τα συνταξιοδοτικά ταμεία είναι οι πραγματικοί αποδέκτες του πακέτου στήριξης και όχι η Ελλάδα.

Και η υπάρχει μία ευρωπαϊκή διάσταση σε όλο αυτό το θέμα καθώς το 80% του ελληνικού κρατικού χρέους δεν επιβαρύνει το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά τους ισολογισμούς Γερμανικών, Γαλλικών και Βρετανικών τραπεζών. Η Ευρώπη και το ΔΝΤ δεν παρέχουν φρέσκια ρευστότητα στην Ελλάδα αλλά, πάνω από όλα, δημιουργούν μία ασπίδα προστασίας του ευρωπαϊκού χρηματιστηριακού συστήματος από τα 200 δις απωλειών που μπορούν να προκύψουν από το ενδεχόμενο μίας ελληνικής πτώχευσης. Περιέργως, περίπου το 25% του ελληνικού χρέους βρίσκεται στο Βρετανικό (και το Ιρλανδικό) χρηματιστηριακό σύστημα.”
Ολοκληρώνω την επιχειρηματολογία μου πως δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας με την τελευταία φράση της συγκεκριμένης έκθεσης του CERP από τον Ιούλιο του 2010: “Οι προφανείς ευνοημένοι του πακέτου που παρέχεται από τα κράτη της Ευρωζώνης δεν είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι πολίτες που θα υποφέρουν από τις σκληρές περικοπές και από την ύφεση αλλά τα χρηματιστηριακά κέντρα όπως το City του Λονδίνου.”

*Ο Πάνος Παναγιώτου, Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/den-ypirkse-pote-sxedio-diasosis-tis-elladas-toy-panoy-panagiotoy

«Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά» Το δραματικό παρασκήνιο των δύο ετών του μνημονίου

2011-10-19T19:53:00.000+03:00

«Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά»
Το δραματικό παρασκήνιο των δύο ετών του μνημονίου
(Το ΒΗΜΑ http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=425382&h1=true)

«Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά» εξοµολογείται µιλώντας στο «Βήµα της Κυριακής» κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης όταν αναφέρεται στην ψυχολογική κατάσταση των µελών του Υπουργικού Συµβουλίου την ηµέρα της συνεδρίασης για την επικύρωση του µνηµονίου στις 5 Μαΐου 2010. «Κοιτάζαµε ο ένας τον άλλον και ήµασταν όλοι χλωµοί» λέει. «Αισθανόµασταν µεγάλη ντροπή, αφού δεν µπορούσαµε να πιστέψουµε ότι εµείς, το ΠΑΣΟΚ, οδηγήσαµε την Ελλάδα στο ∆ΝΤ και τεµαχίσαµε µισθούς και συντάξεις». Και καταλήγει: «Από τότε έχουµε εκπορνευτεί πλήρως. Εχουµε κάνει τα ίδια πράγµατα πολλές φορές χωρίς να αισθανόµαστε ίχνος ντροπής». Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί του ΠαΣΟΚ παραδέχονται στις ιδιωτικές συζητήσεις τους ότι το µνηµόνιο, όσο και αν προβλέπει ορισµένες απαραίτητες µεταρρυθµίσεις, σηµαίνει ταυτόχρονα την καταδίκη της οικονοµίας σε παρατεταµένη ύφεση και την υποθήκευση της χώρας στους δανειστές της. Αναγνωρίζουν όµως ταυτόχρονα ότι ήταν η έσχατη επιλογή για την αποφυγή της πτώχευσης και τη διάσωση των καταθέσεων και των συντάξεων, αφού η κυβέρνηση είχε αποτύχει στην εφαρµογή όλων των προηγούµενων λύσεων.

«Το µνηµόνιο συντάχθηκε στο πόδι από εµάς και την τρόικα» παραδέχεται υψηλόβαθµο κυβερνητικό στέλεχος που συµµετείχε στη (µόνον κατ’ όνοµα...) διαπραγµάτευση. «Πρόκειται για διαπραγµάτευση άρπα κόλλα» λέει. «∆εν είχαµε ιδέα τι γράφαµε και σε ανάλογη και µεγαλύτερη σύγχυση βρίσκονταν οι εµπειρογνώµονες της τρόικας, οι οποίοι εργάζονταν υπό την ασφυκτική πίεση της Επιτροπής και του Ταµείου». Σύµφωνα µε συγκλίνουσες µαρτυρίες, δεν είχε γίνει η παραµικρή προετοιµασία και απλώς την τελευταία στιγµή αποµονώνονταν τµήµατα από παλαιότερα µνηµόνια του ∆ΝΤ µε την Τουρκία, το Μεξικό ή την Ουγγαρία και προσαρµόζονταν βιαστικά για να συνθέσουν το ελληνικό µνηµόνιο. «Είναι µια κακή συρραφή, ένα “µνηµόνιο-Φρανκενστάιν”» λέει υπουργός, ο οποίος οµολογεί ότι είχε στη διάθεσή του λιγότερες από τρεις ώρες για να διαβάσει, να κατανοήσει, να αξιολογήσει και να εγκρίνει το τµήµα της συµφωνίας που αφορούσε τις δεσµεύσεις του υπουργείου του για τα επόµενα τέσσερα χρόνια!

|||||||| Η Αλέκα διασώζει το Κοινοβούλιο
Μόνο τα δύο πρώτα κεφάλαια του µνηµονίου είναι αµιγώς «ελληνικά». Πρόκειται για τη «νοµική εισαγωγή» την οποία συνέταξαν οι καθηγητές κκ. Ευ. Βενιζέλος και Χ. Παµπούκης σε ένα γραφείο του πέµπτου ορόφου στο επί της λεωφόρου Μεσογείων υπουργείο Περιβάλλοντος. Σε αυτό το ηλικίας µόλις 10 ετών κτίριο, µε τον αρχιτεκτονικό σχεδιασµό που αποπνέει την... αισιοδοξία της ένταξης στην ΟΝΕ, πολλά κυβερνητικά στελέχη βρήκαν κρησφύγετο εκείνη την ηµέρα. Το κέντρο της Αθήνας ήταν απροσπέλαστο λόγω των δακρυγόνων και των επεισοδίων που κατέληξαν το ίδιο απόγευµα στη δολοφονία τριών νέων ανθρώπων στο υποκατάστηµα της Marfin στην οδό Σταδίου.

«Θα γίνουµε Αργεντινή. Θα µπουν µέσα και θα µας σκοτώσουν» φώναξε ο κ. Θ. Πάγκαλος όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο των τριών υπαλλήλων. Βρισκόταν στη Βουλή και δίπλα του οι βουλευτές που τον άκουσαν πάγωσαν, πιστεύοντας ότι ο όχλος θα εισβάλει και θα τους λιντσάρει. Είχαν υπολογίσει χωρίς την... κυρία Αλέκα Παπαρήγα! Η γενική γραµµατέας του ΚΚΕ, µονίµως καχύποπτη και προνοητική, είχε δώσει αυστηρές εντολές στην οµάδα περιφρούρησης του ΠΑΜΕ. Οι γεροδεµένοι κοµµουνιστές, αντί να καταλάβουν τα (πρώην) Ανάκτορα, υπάκουσαν και τα προφύλαξαν εµποδίζοντας τον «συνασπισµό» ακροαριστερών και παρακρατικών να σπάσουν τον αστυνοµικό κλοιό από την πλευρά του Μνηµείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Για µία ακόµη φορά το ΚΚΕ έσωσε την αστική δηµοκρατία...

|||||||| «Ο Γιώργος γνώριζε τα πάντα»

«Ο Γιώργος γνώριζε τα πάντα» οµολογεί µιλώντας στο «Βήµα της Κυριακής» κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. «Από τον Φεβρουάριο του 2009, οκτώ µήνες πριν από τις εκλογές, γνωρίζαµε ότι η Ελλάδα είναι τεχνικά πτωχευµένη. Η χρεοκοπία ήταν θέµα χρόνου». Τον Φεβρουάριο του 2009 σηµειώθηκε απότοµη άνοδος της διαφοράς του επιτοκίου (spread) µεταξύ του ελληνικού και του γερµανικού κρατικού δεκαετούς οµολόγου. Η εξέλιξη αυτή, η οποία τροµοκράτησε την κυβέρνηση Καραµανλή, δεν πέρασε απαρατήρητη από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και τους στενούς συνεργάτες του.

Ο κ. Παπανδρέου, έπειτα από συζητήσεις µε Ελληνες και κυρίως ξένους συνοµιλητές του, στους οποίους συµπεριλαµβάνεται ο νοµπελίστας Οικονοµίας κ. Τζόζεφ Στίγκλιτζ και ο µεγαλοεπενδυτής κ. Τζορτζ Σόρος, λέγεται πως καταστάλαξε στην άποψη ότι η δυναµική του δηµόσιου χρέους είναι τόσο ισχυρή ώστε δεν µπο ρεί παρά να οδηγήσει σε µια καταστροφική χρεοκοπία. Τότε, σύµφωνα µε την ίδια πηγή, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σκέφτηκε το αυτονόητο: τα κράτη που φθάνουν στο χείλος της χρεοκοπίας απευθύνονται στο ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο (∆ΝΤ). ∆ιαπίστωσε όµως ότι τα κεφάλαια που απαιτούνταν προκειµένου η Ελλάδα να αποφύγει την πτώχευση ήταν πέντε φορές περισσότερα από αυτά που µπορεί να της προσφέρει το ∆ΝΤ. Κατέληξε λοιπόν στο συµπέρασµα ότι η Ελλάδα χρειάζεται µια «διεθνή λύση» και άρχισε να επεξεργάζεται τις πρωτοβουλίες που θα µπορούσε να αναλάβει.

«Το λάθος µας είναι ότι δεν προετοιµάσαµε τον λαό» λέει το ίδιο στέλεχος, «ούτε το κόµµα». Ο κ. Παπανδρέου, παρ’ ότι γνώριζε πως η Ελλάδα οδεύει προς τη χρεοκοπία, υπο τίµησε το «εσωτερικό µέτωπο». ∆εν εγκατέλειψε το... όραµα της «πράσινης ανάπτυξης», ούτε κατεύθυνε το οικονοµικό επιτελείο του προς περισσότερο «προσεκτικές» διακηρύξεις. Το καλοκαίρι του 2009 ο λογαριασµός των παροχών είχε φθάσει στα... 30 δισ. ευρώ. Πολλοί βουλευτές παρουσίαζαν το 2009 ως... «νέο ‘81».

Ο κ. Παπανδρέου επέµενε πεισµατικά στην αοριστολογία. Εκτιµούσε ότι ένας συνδυασµός πράσινης ανάπτυξης, θεσµικών µεταρρυθµίσεων και µιας (εντελώς απροσδιόριστης...) διεθνούς πρωτοβουλίας θα έλυνε το πρόβληµα του χρέους χωρίς να πληγεί ο λαός. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η προειδοποίηση του διοικητή της ΤΤΕ κ. Γ. Προβόπουλου ότι το έλλειµµα του 2009 θα κατέληγε σε διψήφιο ποσοστό δεν σήµαινε πολλά πράγµατα για τον εν αναµονή Πρωθυπουργό. Εκείνο το οποίο πίστευε ότι θα πετύχει ήταν να µετακινηθεί η Ελλάδα από την υπερχρέωση στην ευηµερία χωρίς να διανύσει την ενδιάµεση απόσταση! Κατηγορείται όµως ότι, αν είχε λάβει τότε σκληρά µέτρα, θα είχε αποφύγει τα χειρότερα που ακολούθησαν.

|||||||| «Σοσιαλιστική αλλεργία» στα μέτρα

Στο υπουργείο Οικονοµικών δεν είχαν «σοσιαλιστική αλλεργία» στην περιοριστική πολιτική. Ο υπουργός συχνά συγκαλούσε απόρρητες συσκέψεις. «Σκεφθείτε µέτρα σοκ» ζητούσε από τους συνεργάτες του. Πίστευε ότι τα περιοριστικά µέτρα ήταν απαραίτητα για την αποκατάσταση της εµπιστοσύνης των αγο ρών. Μία από τις πιο ριζοσπαστικές και ριψοκίνδυνες ιδέες που ακούστηκαν σε εκείνες τις συναντήσεις ήταν το «10% “κούρεµα” των καταθέσεων» για τους λογαριασµούς άνω των 100.000 ευρώ. Θα επιβάλλονταν ταυτόχρονα µε το (γαλλικής κοπής) πάγωµα λογαριασµού για τον έλεγχο των φορολογικών στοιχείων σε περίπτωση εντολής αποστολής στο εξωτερικό ποσού που θα υπερέβαινε τις 100.000 ευρώ.

Οι προτάσεις αυτές, όπως και άλλες ανάλογες, απορρίφθηκαν µετ’ επαίνων. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν είχε το πολιτικό βάρος για να επιβάλει µια διαφορετική πολιτική, ενώ δεν ανέκτησε ποτέ τον έλεγχο των φοροεισπρακτικών µηχανισµών. Ηταν καλός µόνο στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό υπηρέτησε τον ελάχιστο κοινό παρονοµαστή, ενώ δεν απέφυγε τις αστοχίες και τις παλινωδίες που ενέτειναν την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Τα µέτρα που ανακοινώνονταν ήταν ασπιρίνες, που και αυτές ακόµη προκαλούσαν αντιδράσεις, µε πιο χαρακτηριστική εκείνη του κ. Χρ. Παπουτσή στην πρόταση για πάγωµα των µισθών στο ∆ηµόσιο όσων η καθαρή αµοιβή υπερβαίνει τις 2.000 ευρώ (η οποία επίσης απορρίφθηκε από τον Πρωθυπουργό).

|||||||| Η περικύκλωση του Βερολίνου

Κατά το πρώτο διάστηµα της διακυβέρνησής του ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε τη Μόσχα και το Παρίσι για να «περικυκλώσει» το Βερολίνο, αφού η κυρία Α νγκελα Μέρκελ, ιδίως µετά τη συµµαχία της µε τους Φιλελευθέρους, αρνούνταν να αποδεχθεί ότι έπρεπε να υπάρξει «ευρωπαϊκή λύση» σε συνεργασία µε το ∆ΝΤ. Ο κ. Παπανδρέου εκτιµούσε ότι, αν πείσει τη Μόσχα και το Παρίσι, θα µπορούσε να «κατακτήσει» το Βερολίνο. Με το µυαλό στη «διεθνή λύση» απέφυγε ευγενικά την πρόταση «γεωπολιτικής σηµασίας» του κ. Βλαντίµιρ Πούτιν για διακρατικό δανεισµό στην Ελλάδα.

Ωσπου να ωριµάσει η «διεθνής λύση» προτιµήθηκε το «φλερτ» µε την Goldman Sachs και την Deutsche Bank. Σύµφωνα µε τραπεζικές πηγές, η ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στις δύο αυτές τράπεζες ταυτόχρονα την εντολή να απευθυνθούν στις αγορές για την εξασφάλιση δανεισµού ύψους 25 δισ. ευρώ (private placement). Ωστόσο η διεθνής πρακτική επιβάλλει ώστε τέτοιες εντολές να δίνονται µόνο σε χρηµατοπιστωτικό ίδρυµα. Στο τέλος του 2009 ο αντιπρόεδρος της Goldman κ. Γκάρι Κον συνάντησε τον κ. Παπανδρέου στο «Πεντελικόν» της Κηφισιάς. Στις αρχές του 2010 ο επικεφαλής της Deutsche Bank κ. Γιόζεφ Ακερµαν επισκέφθηκε το Μέγαρο Μαξίµου. Στις πρωτοβουλίες αυτές εµπλέκονταν πολλοί παράγοντες µε προνοµιακή πρόσβαση στον πυρήνα της εξουσίας. Οι πρωτοβουλίες ναυάγησαν. Οι δύο τράπεζες (και οι σχετικοί µεσάζοντες...) έχασαν σηµαντικές προµήθειες. Και το έλλειµµα εµπιστοσύνης των αγορών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση διευρύνθηκε.

|||||||| «Ο Γιώργος μετάνιωσε»

«Ο Πρωθυπουργός µετάνιωσε που δεν επέµεινε στην ψήφιση του µνηµονίου από 180 βουλευτές» τονίζει υπουργός. Ηταν µια πρόταση των κκ. Βενιζέλου και Παµπούκη, µε την οποία διαφώνησαν τα υπόλοιπα µέλη του Υπουργικού Συµβουλίου. Ο κ. Παπανδρέου µετάνιωσε που δεν την υιοθέτησε, γιατί µε αυτόν τον τρόπο, αν δεν συναινούσε η Ν∆, θα µπορούσε να οδηγήσει σε προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Σύµφωνα µε συγκλίνουσες πληροφορίες, ο κ. Παπανδρέου εκτιµά ότι το µνηµόνιο δεν µπορεί να εκτελεστεί από µονοκοµµατική κυβέρνηση. ∆εν είναι αυτό που περίµενε όταν υπολόγιζε σε µια «διεθνή λύση».

Οι πρωτοφανείς πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες δοκιµάζουν την ψυχολογική αντοχή του, κάτι που γνωρίζουν οι στενοί συνεργάτες του. Αισθάνεται παγιδευµένος στην εξουσία. Πολλές φορές οι άνθρωποι της ασφάλειάς του τον αποτρέπουν να εµφανίζεται δηµόσια, κάτι που ο ίδιος θεωρεί αδιανόητο να συµβαίνει. Σκέφτηκε πολύ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές ταυτόχρονα µε τις δηµοτικές εκλογές του Νοεµβρίου του 2010, αλλά και πάλι δίστασε, εξαιτίας των ασφυκτικών χρονικών περιορισµών για τις εκταµιεύσεις των δόσεων.

|||||||| Το τηλεφώνημα του Νίκου

Το πρωί της 15ης Ιουνίου, ηµέρα κατάθεσης του Μεσοπρόθεσµου στο Κοινοβούλιο, το πρωθυπουργικό αυτοκίνητο κατευθυνόταν στο Μέγαρο Μαξίµου όταν συγκεντρωµένοι πολίτες το υποδέχθηκαν µε αβγά. Για τον κ. Παπανδρέου η εµπειρία ήταν καθοριστική. Πληγώθηκε προσωπικά. Εκτίµησε ότι η επίθεση ήταν ένα αδιάψευστο σηµάδι αποσταθεροποίησης, µε δεδοµένο ότι την ίδια ώρα τα επεισόδια κλιµακώνονταν στο Σύνταγµα. Φθάνοντας στο γραφείο του τηλεφώνησε στον κ. Αντ. Σαµαρά. «Η χώρα διαλύεται. Πρέπει να κάνουµε κυβέρνηση συνεργασίας» πρότεινε. «Με τρίτο πρόσωπο πρωθυπουργό» απάντησε ο αρχηγός της Νέας ∆ηµοκρατίας. «∆εν έχω πρόβληµα» απάντησε ο κ. Παπανδρέου µε έντονη φόρτιση στη φωνή του. «∆εν θα γίνω εµπόδιο στη διάσωση της χώρας µου». Στη Νέα ∆ηµοκρατία η ψυχρολουσία ήταν απόλυτη. ∆εν ήθελαν αυτή την εξέλιξη, ούτε ήταν έτοιµοι να κυβερνήσουν. Αφησαν να διαρρεύσει η είδηση για να προκαλέσουν τις προβλεπόµενες αντιδράσεις που θα την ακύρωναν.

Οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού ειδοποίησαν τον κ. Νίκο Παπανδρέου, ο οποίος έσπευσε στο Μαξίµου και µίλησε µε τον αδελφό του. Για κάποια ώρα έµειναν οι δυο τους. Ουδείς έµαθε τι είπαν. Οι γνωρίζοντες επιµένουν ότι είναι ταυτισµένοι πολιτικά και πάντοτε ενεργούν σε συνεννόηση. Σύµφωνα µε ορισµένες πηγές, ο δευτερότοκος γιος του Ανδρέα µίλησε και ο ίδιος µε τον κ. Σαµαρά, τον οποίο γνωρίζει προσωπικά λόγω της φιλίας του αρχηγού της Ν∆ µε τον Πρωθυπουργό. «Αν κάνετε κυβέρνηση συνεργασίας θα την πληρώσετε και οι δύο» λέγεται ότι του είπε. Η συγκεκριµένη πληροφορία ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται επισήµως.

|||||||| Το «διστακτικό πραξικόπημα» Βενιζέλου

Την ώρα που στο Μέγαρο Μαξίµου κυριαρχούσε το δράµα ενός υπό παραίτηση Πρωθυπουργού στο υπουργείο Εθνικής Αµυνας βρισκόταν σε εξέλιξη το... «διστακτικό πραξικόπηµα» του κ. Βενιζέλου. Ηδη από την Τρίτη 14 Ιουνίου όσοι επισκέφθηκαν τον υπουργό Εθνικής Αµυνας αποκόµισαν την εντύπωση ότι... βρισκόταν στα πρόθυρα της παραίτησης. Επισκέπτης βουλευτής έφυγε µε την αίσθηση ότι οι γραµµατείς συγκέντρωναν τους υπουργικούς φακέλους. Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος υπαινισσόταν στις συζητήσεις του ότι θα µπορούσε ακόµη και να παραιτηθεί. ∆εν έλεγε βεβαίως τη λέξη «παραίτηση». «Πες µου εσύ, τι να κάνω;» ρωτούσε µε νόηµα. Η στάση του αυτή «ενέπνεε» βουλευτές, όπως είναι οι κκ. Π. Κουκουλόπουλος, Κ. Σπηλιόπουλος, Ν. Σαλαγιάννης και ∆. Λιντζέρης, οι οποίοι καλλιεργούσαν στη Βουλή κλίµα ανατροπής της κυβέρνησης. Η «επαναστατική ατµόσφαιρα» λέγεται ότι επηρέασε και τον κ. Γ. Φλωρίδη, ο οποίος αποφάσισε να παραιτηθεί ανεξάρτητα από τις επιλογές της «βενιζελικής πτέρυγας». Την εποµένη της αποτυχίας του κ. Παπανδρέου να σχηµατίσει κυβέρνηση µε τον κ. Σαµαρά βουλευτές προσκείµενοι στον Πρωθυπουργό πήραν εντολή να στηθούν µπροστά στις κάµερες και να επικαλεστούν το φάντασµα της Αποστασίας για να αντιµετωπιστεί η «επίθεση των βενιζελικών». Το 46χρονο φάντασµα για µία ακόµη φορά υπηρέτησε την οικογένεια Παπανδρέου. Παράλληλα ο κ. Παπανδρέου προχώρησε σε ανασχηµατισµό και στις 4 τα ξηµερώµατα της 17ης Ιουνίου ανέθεσε στον κ. Βενιζέλο την ευθύνη της Οικονοµίας, αφού (για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια) αρνήθηκε το υπουργείο Οικονοµικών ο κ. Λ. Παπαδήµος. «Το πρωί αποστάτης, το βράδυ αντιπρόεδρος» σχολίασε ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

|||||||| Αντ’ αυτού... Οικονόμου

Ο κ. Βενιζέλος έλαβε τη νυχτερινή πρωθυπουργική διαβεβαίωση ότι θα έχει ως αναπληρωτή υπουργό τον πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας κ. Β. Ράπανο . Αντ’ αυτού «απέκτησε» τον κ. Παντελή Οικονόµου, ο οποίος µόλις αποδέχθηκε το αξίωµα αφαίρεσε τις οµιλίες του από την ιστοσελίδα του. Σε όλες ανεξαιρέτως ήταν λάβρος κατά του µνηµονίου. Το... κλου ήταν ότι ο κ. Βενιζέλος απαίτησε από τον Πρωθυπουργό την αποκαθήλωση του κ. Θ. Πάγκαλου. Ηθελε να είναι ο µοναδικός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο Πρωθυπουργός εφηύρε µια «σολοµώντεια λύση»: σχηµάτισε Κυβερνητική Επιτροπή στην οποία δεν µετέχει ο κ. Πάγκαλος. Ετσι ο κ. Βενιζέλος αναδείχθηκε «πρώτος αντιπρόεδρος». Χάρη στο ειδικό βάρος, στη µεγάλη δηµοτικότητα και στη ρητορική δεινότητα που τον διακρίνει, «πέρασε» το Μεσοπρόθεσµο από το Κοινοβούλιο, έστω και αν αυτό εν µέρει οφείλεται στο γεγονός ότι «µάζεψε» τους διαφωνούντες βουλευτές που ο ίδιος ελέγχει.

ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ
«Ξέρω ότι ο Βαγγέλης θέλει εκλογές»
Ο «πρώτος αντιπρόεδρος» αποδέχθηκε το υπουργείο Οικονοµικών διότι υπολόγιζε ότι ο Πρωθυπουργός θα αναγκαζόταν να προκηρύξει «εκλογές λύτρωσης» τις οποίες το ΠΑΣΟΚ θα έχανε και ο ίδιος θα αντικαθιστούσε τον κ. Παπανδρέου στην ηγεσία. «Ξέρω ότι ο Βαγγέλης θέλει εκλογές, αλλά δεν θα του κάνω τη χάρη» φέρεται να είπε ο κ. Παπανδρέου σε συνεργάτη του στο µέσον του καλοκαιριού. Οι περισσότεροι υπουργοί στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους κατηγορούν τον κ. Βενιζέλο ότι περιµένοντας τις εκλογές ανέστειλε την υλοποίηση των δεσµεύσεων του Μεσοπροθέσµου. ∆εν είναι όµως βέβαιοι ότι δεν θα τον έχουν στο µέλλον αρχηγό, γι’ αυτό είναι προσεκτικοί στις δηµόσιες τοποθετήσεις τους. Οταν η τρόικα απαίτησε στις 2 Σεπτεµβρίου την άµεση προώθηση των µέτρων, ο κ. Βενιζέλος διέκοψε απροσδόκητα τις διαπραγµατεύσεις. Οι επικεφαλής αποχώρησαν από την Αθήνα µέσα σε λίγες ώρες.

Το «εµπάργκο της τρόικας» στην Ελλάδα διήρκεσε 27 ηµέρες. Η ουδόλως «προσυµφωνηµένη» καθυστέρηση της έκτης δόσης, για την οποία ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά ο υπουργός Οικονοµικών, έχει φέρει το κράτος στο όριο της εσωτερικής στάσης πληρωµών. Ανώτατες ευρωπαϊκές πηγές δηλώνουν ότι η απόκλιση από τα συµφωνηθέντα ανέτρεψε τη γενναιόδωρη για την Ελλάδα συµφωνία της 21ης Ιουλίου. Νέα διαπραγµάτευση, µε αβέβαιο και (το πιθανότερο) δυσµενέστερο αποτέλεσµα βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Ελλάδα, όπως βεβαιώνουν έλληνες και ξένοι αξιωµατούχοι, έχει «εξοστρακιστεί» από αυτήν. ∆ύο χρόνια µετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, η οικονοµική κατάσταση επιδεινώνεται, οι αυτοσχεδιασµοί συνεχίζονται και η αβεβαιότητα εξακολουθεί να εντείνεται...

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΟΙΜΠΛΕ
Μπούµερανγκ ο εκβιασµός της δραχµής
«Ούτε ο Παπανδρέου ούτε κανένας από εµάς πιστεύει στο µνηµόνιο» λέει υπουργός. «Θα θυµίσω ότι το Μεσοπρόθεσµο ήλθε προς συζήτηση στο Υπουργικό Συµβούλιο πέµπτο στη σειρά µετά το νοµοσχέδιο για τα ζώα συντροφιάς. Ολόκληρη η κυβέρνηση βρίσκεται σε άρνηση». Η «άρνηση» οδήγησε σε έναν... εκβιασµό µε τη δραχµή. Την Παρασκευή 6 Μαΐου 2011 ο κ. Παπακωνσταντίνου µετέβη στο Λουξεµβούργο για µυστική συνάντηση µε ορισµένους ισχυρούς υπουργούς Οικονοµικών της ευρωζώνης υπό τον επικεφαλής του Eurogroup κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Σύµφωνα µε την επικρατέστερη εκδοχή, αιτία της συνάντησης ήταν ότι ο κ. Παπανδρέου είχε υπαινιχθεί σε συζήτησή του µε γερµανούς αξιωµατούχους λίγες ηµέρες νωρίτερα ότι η πολιτική του µνηµονίου και η γερµανική αυστηρότητα στην εφαρµογή της θα µπορούσαν να εξωθήσουν την Ελλάδα στην επιστροφή στη δραχµή. Η έµµεση αυτή απειλή εκνεύρισε τους Γερµανούς. Λέγεται ότι ο ίδιος ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιµπλε διέρρευσε την πληροφορία στο περιοδικό «Der Sπegel», το οποίο την ανάρ τησε στην ηλεκτρονική του έκδοση το απόγευµα εκείνης της Παρασκευής, όταν οι τράπεζες της ευρωζώνης είχαν κλείσει, προκειµένου να σύρει την ελληνική κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση. Παρά την αναστάτωση που προκλήθηκε στην Αθήνα, ο κ. Παπανδρέου καθυστέρησε επί δύο ώρες(!) να επιτρέψει στον τότε εκπρόσωπο κ. Γ. Πεταλωτή να εκδώσει µια υποτυπώδη διάψευση. Ηθελε πρώτα να µάθει για την αντίδραση των εταίρων στο «ελληνικό τελεσίγραφο». Η αντίδραση δεν ήταν ευγενική. Ο κ. Παπακωνσταντίνου δέχθηκε επίθεση από τον κ. Γιούνκερ και τον κ. Σόιµπλε, ενώ ο κ. Ζαν-Κλοντ Τρισέ αποχώρησε από τη συνάντηση µέσα σε λίγα λεπτά. Ο «ελληνικός εκβιασµός» κατέρρευσε, αλλά ενέπνευσε τον κ. Σόιµπλε να επεξεργαστεί το γνωστό «σχέδιο Β», που είναι µια «ευρωζώνη χωρίς την Ελλάδα». Παρ’ όλα αυτά, τα ελληνικά αιτήµατα για ένα νέο πρόγραµµα στήριξης µε µείωση των επιτοκίων και επέκταση του χρόνου αποπληρωµής των δανείων έγιναν δεκτά. Το αντάλλαγµα ήταν η εµβάθυνση της «εσωτερικής υποτίµησης» (τιµών και απολαβών) µε ένα Μεσοπρόθεσµο Πρόγραµµα που παραλίγο να οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης.
Από το σοκ του Νταβός στην «Οδύσσεια» του Καστελόριζου
Ο κ. Παπανδρέου διατηρούσε µυστική επικοινωνία µε τον κ. Ντοµινίκ Στρος-Καν αναζητώντας µια φόρµουλα επέµβασης του ∆ΝΤ στην Ευρώπη. Στην οικογένεια Παπανδρέου το Ταµείο αντιµετωπίζεται ως Οργανισµός µε θετική συµβολή στον κόσµο. Ο αδελφός του Πρωθυπουργού κ. Νίκος Παπανδρέου, ο οποίος συµµετέχει αποφασιστικά (αν και πάντοτε παρασκηνιακά) στη διακυβέρνηση της χώρας, ήταν θιασώτης της προσφυγής στο Ταµείο. Οι Παπανδρέου πίστευαν στην εφαρµογή στην Ελλάδα ενός προηγµένου «διεθνούς» µοντέλου διακυβέρνησης. Είχαν υποτιµήσει ότι το ∆ΝΤ σηµαίνει υποτέλεια.

|||||||| Καφές με τον Νετανιάχου

Ενώ η πρωθυπουργική σκέψη βρισκόταν στην Ουάσιγκτον, έδρα του ∆ΝΤ, η Μόσχα έφερε την Ελλάδα πιο κοντά στο... Τελ Αβίβ. Στο καφέ «Πούσκιν» της ρωσικής πρωτεύουσας έγινε η πρώτη µυστική συνάντηση του κ. Παπανδρέου µε τον πρωθυπουργό του Ισραήλ κ. Βενιαµίν Νετανιάχου. Η Ελλάδα θα παρείχε στο Ισραήλ τη συµµαχία και τη δίοδο που χρειαζόταν για να προωθήσει στην Ευρώπη το αέριο από το κοίτασµα «Λεβιάθαν». Το ενεργειακό «άνοιγµα στο Ισραήλ» (το οποίο δεν µπορεί να αποδώσει παρά µόνο σε... 5-10 χρόνια) θεωρούνταν κύρια συνιστώσα της στρατηγικής αποφυγής της χρεοκοπίας(!). ∆εν είναι ανεξήγητο λοιπόν που ο καιρός περνούσε και η κυβέρνηση λάµβανε µέτρα µηδαµινής απόδοσης, η στελέχωση του κράτους γινόταν µέσω του open.gov (εκτός και αν επενέβαινε ο κ. Νίκος Παπανδρέου για να προωθήσει πρόσωπα της επιρροής του σε θέσεις«κλειδιά») και οι υπουργοί βρίσκονταν σε µόνιµη σύγχυση στρατηγικής και αρµοδιοτήτων.

Το πραγµατικό σοκ για τον Πρωθυπουργό ήλθε στο Νταβός στο τέλος Ιανουαρίου του 2010. «Με πλησίασε ο ούγγρος πρωθυπουργός για να µου πει να λάβουµε µέτρα» είπε ο κ. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συµβούλιο που συγκάλεσε αµέσως µετά την επιστροφή του. «Τα πράγµατα είναι διαφορετικά από αυτά που ήταν πριν από έναν µήνα» συµπλήρωσε ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ο σοσιαλδηµοκράτης ούγ γρος πρωθυπουργός κ. Φέρεντς Γκιουρτσάνι είχε νωπή την εµπειρία του ∆ΝΤ και ήταν πρόθυµος να τη µοιραστεί µε τον κ. Παπανδρέου. Λίγο καιρό µετά θα γνώριζε τη συντριβή στις εκλογές από τη ∆εξιά. Μετά το Νταβός στην ελληνική κυβέρνηση επικρατούσε ατµόσφαιρα Επιταφίου. ∆ιαπίστωσαν ότι «έχασαν» τον χρόνο. Κάπως έτσι έχασαν και τις τράπεζες. «Για καιρό πίστευαν ότι οι προειδοποιήσεις των τραπεζιτών αφορούσαν µόνο τα συµφέροντα των τραπεζών» λένε τραπεζικοί κύκλοι. Αντιλήφθηκαν πολύ αργά ότι ο αποκλεισµός του κράτους από τις αγορές συνοδεύεται από αντίστοιχο αποκλεισµό των τραπεζών, µε αποτέλεσµα την αναστολή του δανεισµού σε ιδιώτες και επιχειρήσεις που επιβραδύνει την οικονοµική δραστηριότητα, εξαπλώνει τα φαινόµενα φτώχειας και αυξάνει την ανεργία.

|||||||| Η εποχή του μνημονίου

Ο ευρωπαϊκός Μηχανισµός που παρουσιάστηκε την 25η Μαρτίου, αντί για «περίστροφο στο τραπέζι» που θα απέτρεπε τις αγορές από την επίθεση στην Ελλάδα, αποδείχθηκε «δίνη» που τράβηξε τη χώρα εντός της. Γιατί οι αγορές να δανείσουν ένα κράτος, όταν µπορούν να δανείσουν µε µεγαλύτερη ασφάλεια τον Μηχανισµό που θα δανείσει το κράτος αυτό; Μέσα στον Απρίλιο του 2010 τα spreads εκτινάχθηκαν. Την Παρασκευή 23 Απριλίου υπήρχε προγραµµατισµένη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο για θέµατα... περιφερειακής ανάπτυξης. Την Τετάρτη και την Πέµπτη τα τηλέφωνα χτυπούσαν ασταµάτητα στο Μέγαρο Μαξίµου και στο υπουργείο Οικονοµικών. Επικεφαλής των κυβερνήσεων και υπουργοί Οικονοµικών µεγάλων κρατών τηλεφωνούσαν στον κ. Παπανδρέου και στον κ. Παπακωνσταντίνου. Ζητούσαν επιτακτικά να προσφύγει η Ελλάδα στον Μηχανισµό γιατί η κρίση εµπιστοσύνης µεταδιδόταν στις αγορές διακινδυνεύοντας το µέλλον των δικών τους χωρών.

«Θα ακυρώσουµε το ταξίδι στο Καστελόριζο;» ρώτησαν τον κ. Παπανδρέου οι συνεργάτες του. «Γιατί να το ακυρώσουµε; Η ζωή συνεχίζεται» απάντησε. «Θα κάνω το διάγγελµα από το Καστελόριζο» . Οι περιστάσεις επέβαλλαν µοβ γραβάτα. Μέσα σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, µε µια βαρκούλα να αρµενίζει στο γραφικό λιµανάκι, ο Πρωθυπουργός επιστράτευσε µεταφορές από την «Οδύσσεια». ∆εν έκανε λάθος. Η οδύσσεια είχε ήδη αρχίσει για την Ελλάδα και ο ίδιος το γνώριζε. Γι’ αυτό απέφυγε να υπογράψει το µνηµόνιο. Ηθελε να αποφύγει την οδύσσεια µιας συµφωνίας που θα µπορούσε να τον καταδιώκει για πάντα. Το νέο... «συµβόλαιο µε τον Λαό» ανέλαβε να υπογράψει µόνος του ο κ. Παπακωνσταντίνου. Ισως ο µοναδικός υπουργός που πίστεψε πραγµατικά ότι το µνηµόνιο µπορεί να σώσει την Ελλάδα...

Το πείραμα του Wörgl – Μια ιστορία σαν παραμύθι

2011-10-09T19:57:00.002+03:00

Το πείραμα του Worgl – Μια ιστορία σαν παραμύθι
Μια μεγάλη απόφαση

Το Worgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Unterguggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.
Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.
Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Worgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

ΤΑ ΧΡΉΜΑΤΑ ΤΟΥ WORGL

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Worgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.
Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Worgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Worgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Worgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Worgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.
Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:
«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας – Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Worgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η ΕΠΙΤΥΧΊΑ ΤΟΥ WORGL

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.
Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Worgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbuhl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Worgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.
Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:
«Επισκέφθηκα το Worgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933?. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Worgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Worgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Worgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Worgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Worgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Worgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

ΤΟ ΤΈΛΟΣ

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Worgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το Worgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Worgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)
http://epamdytikisattikis.wordpress.com

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας...

2011-10-09T19:52:00.001+03:00

ΗΡΘΑΝ ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας... Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη, Βίβλους γραμμάτων και αριθμών, την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους...

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινίσει παιχνίδι ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές. Έστησαν και θεμέλιωσαν στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα πύργους κραταιούς κι επαύλεις ξύλα κι άλλα πλεούμενα, τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα, στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους...

Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει. Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας. Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά. Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

ΗΡΘΑΝ με τα χρυσά σειρήτια τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!

Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας έφυγαν. «Γι’ αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας, και για μας της φήμης ο καπνός, αμήν». Και την ηχώ σταλμένη από τα περασμένα όλοι ακούσαμε και γνωρίσαμε. Την ηχώ γνωρίσαμε και ξανά με στεγνή φωνή τραγουδήσαμε: Για μας, για μας το ματωμένο σίδερο και η τριπλά εργασμένη προδοσία.

Για μας η αυγή στο χάλκωμα και τα δόντια τα σφιγμένα ως την ώρα την ύστερη ο δόλος και τ’ αόρατο γάγγαμο...

Για μας το σύρσιμο στη γης ο κρυφός όρκος μες στα σκοτεινά των ματιών η απονιά και η ποτέ καμιά, καμιά ποτέ Ανταπόδοση... Αδελφοί μας εγέλασαν!

«Γι’ αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας, και για μας της φήμης ο καπνός, αμήν».

Αλλά σύ μες στο χέρι μας το λύχνο του άστρου με το λόγο σου άναψες, του αθώου στόμα θύρα της Παράδεισος!

Την ισχύ του καπνού στο μέλλον βλέπουμε της πνοής σου παίγνιο και το κράτος και τη βασιλεία του!

Αναδημοσίευση από Lifo ('Aκου, Νικήτα!)

2010-10-09T11:30:00.002+03:00

Αναδημοσιεύουμε εδώ από το lifo ένα καταπληκτικό άρθρο που περιγράφει την κατάντια της πόλης της Αθήνας απευθυνόμενο στον νυν Δήμαρχο
http://www.lifo.gr/now/news/785

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ' αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ...

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος... Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου...

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι' αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ' ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης...) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες...

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο!

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ' όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή - ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες...

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί...

29 χρόνια από την τραγωδία του Φαλήρου - Εκδηλώσεις μνήμης και ακραία εκμετάλλευση

2010-02-06T13:57:00.003+02:00

Σαν σήμερα πριν από 29 χρόνια, 21 νέα παιδιά χάθηκαν μετά από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ο σύλλογος οργανώνει εκδήλωση μνήμης για τα παιδιά αυτά.

Δυστυχώς όμως δεν περιορίζονται σε αυτό. Προσβάλλουν τη μνήμη των παιδιών με εμετικά στεφάνια που αναγράφουν ότι τα παιδιά αυτά πέθαναν για την ιδέα του Ολυμπιακού. Επίσης, προσβλητικά συνθήματα ακούγονται από τις κερκίδες του τύπου "ζείτε και μας οδηγείτε". Μας οδηγείτε που ? Στο να καταστρέφουμε πόλεις και περιουσίες ? Στο να βρίζουμε τις μάνες των αντιπάλων ? Στο να δολοφονούμε εν ψυχρώ αντιπάλους ?

Είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά αυτά, αν μπορούσαν να μιλήσουν από εκεί που είναι, θα προτιμούσαν να ζήσουν τις χαρές τις ζωής, τον έρωτα, την οικογένεια από το να κερδίζει η ομάδα τους. Η ζωή με τις χαρές και τις λύπες της είναι πολύ πιο σημαντική από οποιονδήποτε σύλλογο, τη νίκη, τους τρεις βαθμούς κλπ.

Ποια μάνα δεν θα προτιμούσε να δει το παιδί της να μεγαλώνει από τις επιτυχίες και τους τίλους της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός ?

Ο άνθρωπος πολεμάει και δίνει τη ζωή του για ιδέες και ιδανικά όπως η ελευθερία, η αγάπη, η οικογένεια, η δημοκρατία. Η σύγκριση του ολυμπιακού με αυτές τις ιδέες, είναι προσβλητική προς όλους όσους έπεσαν για τα παραπάνω ιδανικά.

Η ακραία εκμετάλλευση του θανάτου των παιδιών προκαλεί τον οποιονδήποτε σκέφτεται λογικά.

Πόσο μάλλον όταν πρωταγωνιστές αυτής είναι άνθρωποι με δόγμα τη νίκη πάση θυσία, χωρία αρχές, χωρίς ιδανικά, άνθρωποι επικίνδυνοι, αδίστακτοι, οι υπάλληλοι - πιστοί τους και φυσικά ο στρατός επιβολής των συμφερόντων τους.

Επιδρομή βαρβάρων στη βόρεια Ελλάδα

2010-01-18T11:16:00.003+02:00

Άλλη μια επιδρομή βαρβαρικών στρατών στη βόρεια Ελλάδα, υπενθυμίζει σε όλους το καθεστώς ομηρίας που έχει επιβληθεί από τις εταιρίες και τις διοικήσεις τους στον χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού.

Ειδικά ο στρατός του Σωκράτη Κόκκαλη είναι η πολλοστή φορά που χτυπάει τρομοκρατώντας πολίτες και απειλώντας περιουσίες

Υπεύθυνοι για τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα οι διοικήσεις και οι υπάλληλοι τους (με παχυλά συμβόλαια) που ενθαρρύνουν και ουσιαστικά επικροτούν αυτές τις ενέργειες με μοναδικό στόχο την νίκη - επιτυχία.

Οι δε πελάτες τους οι οποίοι στηρίζουν όλη αυτή τη κατάσταση θα πρέπει να θεωρούνται από την κοινωνία συνυπεύθυνοι

Η καφρίλα δεν αντέχεται άλλο ...

Για το άσυλο

2009-12-13T10:14:00.003+02:00

Έπρεπε να σπάσουν κεφάλια πρυτάνεων για να καταλάβει η πανεπιστημιακή κοινότητα ότι πρέπει επιτέλους να πάρει πρωτοβουλίες για να προστατέψει την αξιοπρέπειά της ;

Η συνεχιζόμενη σύληση των κτιρίων των ιδρυμάτων είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα και της αδράνειας των πανεπιστημιακών αρχών. Η συζήτηση για την άρση του ασύλου είναι υποκριτική. Κρύβει την ευθυνοφοβία (και) των πανεπιστημιακών αρχών. Φοβία απέναντι σε πρωτοβουλίες που πιθανόν και να γίνουν δυσάρεστες σε κάποιους.

Το κτίριο του πολυτεχνείου αντί για κόσμημα του κέντρου της Αθήνας, έχει μετατραπεί σε ένα γκρίζο τοπίο(η εικόνα από Πατησίων είναι χαρακτηριστική), ίσως σαν αντανάκλαση του τοπίου της παιδείας στη χώρα.

Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα

2009-12-12T14:10:00.003+02:00

Με αφορμή τον ένα χρόνο από τον θάνατο του Τάσου Παπαδόπουλου, θυμάμαι την θαρραλέα τοποθέτηση του απέναντι στο "σχέδιο Ανάν", τους Κυπρίους και Έλληνες ανιστόρητους και ανεκδιήγητους υποστηρικτές του και φυσικά τη φασιστική Τουρκία και τις πιέσεις.

"Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο" έλεγε, και "δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της."

Ιστορικό μάθημα που αξίζει να μνημονεύουμε γιατί περιλαμβάνει όλη την ουσία του προκλητικού σχεδίου Ανάν ...

Ακολουθεί όλο το ιστορικό διάγγελμα της 24ης Απριλίου 2004.

Συμπατριώτισσες, Συμπατριώτες,
Αυτές της εξαιρετικής ιστορικής σημασίας συνθήκες, νιώθω υποχρέωσή μου να απευθυνθώ σ΄ εσάς: στον κυρίαρχο κυπριακό λαό. Κάθε λαός διαμορφώνει και γράφει τη δική του ιστορία. Άλλοτε με απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες, άλλοτε με δημοκρατικές διαδικασίες διά της ψήφου του. Τώρα καλείται ο κυπριακός λαός, καλούμαστε ο καθένας χωριστά και συλλογικά, να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου.
Η πατρίδα μας διέρχεται τις πιο δραματικές ώρες της μακραίωνης ιστορίας της. Ώρες καθοριστικές όχι μόνο για το παρόν και τη δική μας γενεά, αλλά και για το μέλλον και τις γενεές που θα έρθουν. Οι αποφάσεις που θα πάρουμε εμείς σήμερα, διαμορφώνουν...και καθορίζουν τις τύχες και τα πεπρωμένα και των επερχόμενων γενεών.
Είμαι πεπεισμένος ότι ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αλλά και η κάθε μιά και ο καθένας από σας, έχει πλήρη επίγνωση της σοβαρότητας της απόφασης που καλούμαστε να πάρουμε στο δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη, και ότι συμμερίζεστε το βάρος της ευθύνης που αναλαμβάνουμε με την ψήφο μας. Αυτή η απόφαση ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον κυπριακό λαό. Ελπίζω οι ξένοι φίλοι μας να σεβαστούν το λαό και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ελπίζω να κατανοήσουν ότι παρεμβάσεις και πιέσεις προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του κυπριακού λαού, είναι αντίθετες προς ρητή πρόνοια του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, τελικά, καταλήγουν αντιπαραγωγικές.
Η κρισιμότητα των αποφάσεων που καλούμαστε να πάρουμε συλλογικά, αλλά και ατομικά, δεν μας επιτρέπει να αποδυθούμε σε συναγωνισμό για το ποιός είναι περισσότερο ή λιγότερο πατριώτης. Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο και όλοι έχουμε την ίδια έγνοια για το μέλλον της πατρίδας μας.
Υπάρχουν διαφορές στις εκτιμήσεις, στην ανάλυση των περίπλοκων και, εν πολλοίς, δυσνόητων προνοιών του Σχεδίου Ανάν και των βραχυπρόθεσμων και μακροχρόνιων αποτελεσμάτων του. Καλώ όλους να λειτουργήσουμε σε πνεύμα αλληλοσεβασμού, χωρίς φανατισμό και προπηλακισμούς. Δεν πρόκειται για πολιτικές εκλογές όπου τα Κόμματα καταμετρούν τη δύναμή τους. Δεν θα αναμετρηθούν τα Κόμματα μεταξύ τους. Θα αναμετρηθούμε με την ιστορία.
Η διαφύλαξη λοιπόν της ενότητας μας είναι ύψιστο χρέος προς την πατρίδα μας. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, οφείλουμε να το σεβαστούμε και η επόμενη μέρα πρέπει να μας βρει μονοιασμένους και δυνατούς. Η Κύπρος θα μας χρειαστεί όλους. Δεν περισσεύει κανένας.
Σέβομαι και εκτιμώ κάθε καλόβουλη και ειλικρινή άποψη και προσπαθώ να την κρίνω με αντικειμενικότητα και να την σταθμίσω, χωρίς προκαταλήψεις, και ανεπηρέαστος από δογματισμούς ή συναισθηματική φόρτιση.
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας φέρω το αυξημένο βάρος της ευθύνης της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων και το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση της κατάληξης και τη δική μου απόφαση. Χωρίς καμιά προσπάθεια επιβολής της δικής μου επιλογής και θέλησης αλλά ως καθοδήγηση και συνεκτίμηση από σας. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.
Από την ημέρα που επέστρεψα από τη Λουκέρνη, αφιέρωσα όλο μου το χρόνο για να μελετήσω με τους συνεργάτες μου και τους λειτουργούς του Κράτους το τελικό Σχέδιο Ανάν, σε όλες του τις πτυχές. Άκουσα απόψεις, εκτιμήσεις και αναλύσεις. Παρακολούθησα με προσοχή τον δημόσιο διάλογο που έχει αναπτυχθεί και τα επιχειρήματα που οι διάφορες πλευρές παρέθεσαν. Έχω ζητήσει και έλαβα γνωμοδοτήσεις ξένων διεθνολόγων και συνταγματολόγων πάνω σε συγκεκριμένες πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου. Αξιολόγησα τις δηλώσεις διεθνών παραγόντων με νηφαλιότητα, ψυχραιμία και αντικειμενικότητα. Αξιολόγησα τις εκτιμήσεις Ελλαδικών Κομμάτων και ξένων Κυβερνήσεων με τις οποίες επικοινώνησα. Αναμένω και θα μελετήσω με προσοχή τις τελικές αποφάσεις των πολιτικών Κομμάτων της Κύπρου, τα οποία σέβομαι και εκτιμώ για την προσφορά τους στον τόπο. Κριτήριο της αξιολόγησής μου ήταν ένα και μοναδικό: η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων του κυπριακού λαού στο σύνολό του, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αυτό μου επιβάλλει η συνείδησή μου. Αυτό απαιτεί το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, στο οποίο με την ψήφο σας με εκλέξατε.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,
Όταν πριν από ένα χρόνο ζήτησα την ψήφο σου, ανέλαβα τη δέσμευση ότι θα αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις, σε κάθε επίπεδο και από κάθε βήμα που προσφέρεται, για να πετύχω βελτιώσεις στην τότε εκδοχή του Σχεδίου Ανάν, με στόχο να καταστεί λειτουργικό και, άρα, βιώσιμο. Δεσμεύτηκα ότι οι απαιτήσεις μας για βελτιώσεις θα ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου και δεν θα ανέτρεπαν τη γενική φιλοσοφία του Σχεδίου, ούτε θα ανέτρεπαν ουσιώδεις και βασικές πρόνοιές του ή συμβιβασμούς που είχαν συμφωνηθεί στις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί της εκλογής μου.
Δεσμεύτηκα, ακόμη, ότι θα επεδίωκα λύση που θα διασφάλιζε τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων αλλά και των Τουρκοκυπρίων, στα πλαίσια μιας επανενωμένης Κύπρου.
Συνεπής στην πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η δική μας πλευρά επιδίωκε δικοινοτικές διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και ανταποκρινόμενος σε συνεχείς παραινέσεις της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, δεν έπαυσα να επιζητώ και να πιέζω για επανάληψη της πρωτοβουλίας του Γενικού Γραμματέα με βάση το Σχέδιο Ανάν και κάτω από τις προϋποθέσεις που είχαν συμφωνηθεί στο Εθνικό Συμβούλιο.
Τελικά, ο Γενικός Γραμματέας μας κάλεσε στη Νέα Υόρκη στις 10 Φεβρουαρίου του 2004, για να συμφωνήσουμε σε νέα διαδικασία διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων, θέτοντας ως όρο για την ανάληψη νέας πρωτοβουλίας, την αποδοχή διαιτητικού ρόλου του Γενικού Γραμματέα.
Αν δεν ανταποκρινόμουν θετικά στην πρόσκληση του Γενικού Γραμματέα θα ενεργούσα αντίθετα με την πάγια πολιτική του Εθνικού Συμβουλίου και θα ήμουν ασυνεπής στην πάγια θέση μας ότι επιδιώκουμε λύση του προβλήματος με συνομιλίες υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.
Με τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων των, αριθμητικά, μεγαλύτερων πολιτικών δυνάμεων που με συνόδευσαν στη Νέα Υόρκη και με τη σύμφωνη γνώμη της τότε Κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας, δεχθήκαμε αυτή την αλλαγή της διαδικασίας. Προσωπικά, δέχθηκα αυτή τη νέα διαδικασία, εφόσον στη διαιτητική απόφαση του Γενικού Γραμματέα ο λαός της Κύπρου με την άμεση και προσωπική ψήφο του καθενός σε δημοψήφισμα, θα είχε τον τελευταίο λόγο.
Μετά από εκτίμηση της πλειοψηφίας του Εθνικού Συμβουλίου, ότι η από μέρους μας υποβολή μαξιμαλιστικών θέσεων θα οδηγούσε σε επικρίσεις κατά της πλευράς μας, υποβάλαμε συναινετικές προτάσεις που εξυπηρετούσαν και τις δύο Κοινότητες. Διατηρήσαμε το δικαίωμα να εγείρουμε πρόσθετα θέματα, σχετικά με το εδαφικό, τις περιουσίες και την επιστροφή των εκτοπισμένων, αν η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα. Όντως η Τουρκοκυπριακή πλευρά ήγειρε τέτοια θέματα και η δική μας πλευρά, με έγγραφα της, ήγειρε τις ανταπαιτήσεις της, τόσο στην εδαφική πτυχή όσο και για τα δικαιώματα εκτοπισμένων και περιουσιών.
Περιοριστήκαμε στον ελάχιστο αλλά πολύ σημαντικό στόχο: στην επανένωση της πατρίδας μας και του λαού μας. Επιδιώξαμε θεσμικές αλλαγές που, από τη μια, θα ενίσχυαν τη λειτουργικότητα της λύσης, και από την άλλη, θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για επανένωση θεσμών και λειτουργιών.
Η αρνητική στάση και οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Τουρκικής πλευράς, αλλά και η ανοχή που τα Ηνωμένα Έθνη επέδειξαν για απαιτήσεις της εκτός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν, δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή ουσιαστικών διαπραγματεύσεων, παρά τη δική μας καλή θέληση.
Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, ασκώντας τη διαιτητική αρμοδιότητα του, κατάρτισε το Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, χωρίς να προϋπάρξει συμφωνία των μερών σε οποιοδήποτε από τα θέματα που είχαν εγερθεί στις διαπραγματεύσεις, στη Λευκωσία και στην Ελβετία.
Στο Πέμπτο Σχέδιο Ανάν, περιέχονται βελτιώσεις σε σύγκριση με το Τρίτο και Τέταρτο Σχέδιο Ανάν. Αυτές οι βελτιώσεις δεν ικανοποιούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που είχαμε υποβάλει. Ούτε όσο αφορά τη λειτουργικότητα του Σχεδίου, ούτε όσο αφορά την ετοιμότητα εφαρμογής του από την επόμενη των δημοψηφισμάτων, ούτε όσο αφορά την ουσιαστική επανένωση της πατρίδας μας στο οικονομικό, δημοσιονομικό και νομισματικό τομέα.
Αυτή δεν είναι η ώρα ούτε η ευκαιρία να προβώ σε λεπτομερή ανάλυση του Σχεδίου Ανάν. Αυτό θα γίνει στις επόμενες μέρες και μέχρι τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων.
Νομίζω, όμως, ότι είναι χρήσιμο να αναφερθώ, εν είδει παραδειγμάτων, σε μερικές πτυχές που φαίνεται να σας προβληματίζουν. Δεν θα επιχειρήσω ούτε «δαιμονοποίηση» ούτε εξωραϊσμό του Σχεδίου Ανάν. Δεν δέχομαι, όμως, τον ισχυρισμό ότι όποιος επισημαίνει αδυναμίες του Σχεδίου, αναγκαστικά, επιδίδεται σε παραπληροφόρηση ή ότι αυτό δεν είναι αντικειμενική ενημέρωση του λαού.
Οι προτάσεις μας για διασφάλιση της λειτουργικότητας δεν περιορίζονταν και δεν εξαντλούνταν στη σύνθεση του Προεδρικού Συμβουλίου ή στην ίδρυση και λειτουργία Πρωτόδικου Δικαστηρίου ή στη Συμφωνία Συνεργασίας για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, επεκτείνοντο και κάλυπταν και τους επτά τομείς των προτάσεών μας, δηλαδή, τη νομοθεσία, την Κεντρική Τράπεζα, την κοινή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, τη σμίκρυνση των χρονικών περιόδων ανάκτησης περιουσίας, τη σμίκρυνση των μεταβατικών περιόδων, τη διοικητική διάρθρωση της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, την εκλογή των μελών των Κοινοβουλευτικών Οργάνων, τη νομοθεσία και τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων από διοικητικά όργανα, την εδαφική πτυχή, το θέμα των αγνοουμένων, το θέμα της Καρπασίας και άλλα. Θέλω να τονίσω εμφαντικά ότι όλες οι απαιτήσεις μας, που υποβλήθηκαν με πλήρη τεκμηρίωση, ήσαν εντός των παραμέτρων του Σχεδίου Ανάν και δεν αφαιρούσαν δικαιώματα που το Σχέδιο Ανάν παρείχε στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας.
Αντίθετα, η Τουρκική πλευρά υπέβαλε 11 απαιτήσεις, που επηρεάζουν αρνητικά τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων και οι οποίες υιοθετούνται, όλες, στο τελικό κείμενο του Σχεδίου Ανάν.
Τώρα καλούμαστε να κρίνουμε κατά πόσο το τελικό Σχέδιο Ανάν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που έχουμε θέσει. Με αντικειμενικότητα και με αίσθημα ευθύνης καλούμαστε να κρίνουμε εάν επιτυγχάνεται η επανένωση της πατρίδας μας σε ένα ομόσπονδο κράτος που θα είναι λειτουργικό, βιώσιμο, θα διασφαλίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και θα δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας και οικονομικής ευημερίας τόσο για τους Ελληνοκύπριους όσο και για τους Τουρκοκύπριους.
Κατά πόσο οι πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, όπως έχουν οριστικά διαμορφωθεί μας επιτρέπουν να μετέχουμε ενεργητικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να αξιοποιήσουμε τα οφέλη που θα προκύψουν.
Με πόνο ψυχής καταλήγω στη διαπίστωση ότι ακόμα και με την πιο ελαστική, την πιο επιεική κρίση, το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιεί τους ελάχιστους στόχους που θέσαμε. Οι ουσιαστικότερες των προτάσεών μας δεν έγιναν αποδεκτές. Ακόμη και στις πρόνοιες που έχουν βελτιωθεί, διαπιστώνουμε λειτουργικές δυσκολίες, περίπλοκες διαδικασίες και επικίνδυνες ασάφειες.
Η πιο βασική και θεμελιώδης ανησυχία και αγωνία μου για το μέλλον της πατρίδας μας εστιάζεται στα εξής:
-Η Τουρκοκυπριακή κοινότητα αποκτά όλα τα βασικά αιτήματα που διεκδίκησε, από την πρώτη ημέρα εφαρμογής της λύσης. Για την ακρίβεια, εικοσιτέσσερις ώρες μετά τη διεξαγωγή των δημοψηφισμάτων.
-Παραμένει, ακόμη, αβέβαιο και ασαφές αν θα υπάρξει επικύρωση της Συνθήκης από το Τουρκικό Κοινοβούλιο, πριν τεθεί σε εφαρμογή η Ιδρυτική Συμφωνία.
-Αναγνωρίζεται η οντότητά της ως «νόμιμο συνιστών Κράτος». Διαγράφεται η εισβολή και η κατοχή. Οι κάτοχοι της Τουρκοκυπριακής υπηκοότητας γίνονται αποδεκτοί ως νόμιμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή στη διοίκηση του νέου Ομοσπονδιακού Κράτους, με το καθεστώς των ισότιμων «συμπροέδρων» και ισότιμη και ισάριθμη συμμετοχή των εκπροσώπων του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος Κράτους, στο Συμβούλιο, στην Επιτροπή και σε όλες τις ειδικές Επιτροπές και Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντίθετα, όλα και όσα προσδοκεί να αποκτήσει η Ελληνοκυπριακή κοινότητα, έστω και από μια κακή και οδυνηρή λύση, παραπέμπονται χωρίς εγγυήσεις στο μέλλον και εξαρτώνται από την καλή πίστη της Τουρκίας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει. Υπόκεινται ακόμη, στην προϋπόθεση ότι όλα θα λειτουργήσουν ομαλά.
Με λίγα λόγια «αγοράζουμε ελπίδα», με μόνο αντάλλαγμα και διασφάλιση την καλή θέληση της Τουρκικής πλευράς να τηρήσει τη συμφωνία.
Η επιστροφή των κατεχομένων δικών μας εδαφών θα γίνει σε περίοδο μεταξύ τρεισήμισι μηνών και τρεισήμισι χρόνων, από την υπογραφή της λύσης, χωρίς καμία εγγύηση ότι αυτό θα εφαρμοστεί. Η πρότασή μας όπως υπαχθούν τα εδάφη αυτά υπό τον έλεγχο της Ειρηνευτικής Δύναμης και όχι του τουρκικού στρατού, έχει απορριφθεί.
Η απόκτηση περιουσιών ή αποζημιώσεων το συντομότερο που θα γίνει, είναι σε περίοδο τριών χρόνων μετά την υπογραφή της λύσης και πέντε χρόνων ή, περισσότερων, κατά απόφαση του Συμβουλίου Περιουσιών, και μέσα από μια περίπλοκη διαδικασία με πολλές ασάφειες και δυσμενείς οικονομικές πρόνοιες για την πλευρά μας. Το κόστος των αποζημιώσεων θα κληθούν να καταβάλουν στο μεγαλύτερο του μέρος οι Ελληνοκύπριοι. Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα αν το Ομοσπονδιακό Κράτος που θα εγγυηθεί το ένα τρίτο των αποζημιώσεων, θα έχει το τεκμήριο έγκυρου εγγυητή για να μην σημειωθεί πτώση στην αξία των ομολόγων, όπως έγινε με το Χρηματιστήριο. Το ίδιο ισχύει και για τον Οργανισμό δανειοδότησης με υποθήκη για απόκτηση των περιουσιών Ελληνοκυπρίων που δεν θα επιστραφούν από Τουρκοκύπριους.
Πρόσφατα έχει αναχθεί σε μεγάλο θέμα και παρουσιάζεται ως σημαντική παραχώρηση προς τους Ελληνοκύπριους η ευχέρεια απόκτησης δευτερεύουσας κατοικίας στο Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος. Ασφαλώς αυτό το δικαίωμα, θα είχε μεγάλη σημασία, αν ήταν αυτόματο και γενικό.
Δυστυχώς οι πρόνοιες του σχετικού Συνταγματικού Νόμου και της Πράξης Προσαρμογής που θα εγκρίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθορίζουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν είναι αυτόματο.
Αντίθετα, το Τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος έχει δικαίωμα και ευχέρεια, με δικό του νόμο, να ρυθμίζει και να περιορίζει αυτό το δικαίωμα για μια δεκαπενταετία ή μέχρις ότου το ακαθάριστο εθνικό προϊόν του Τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους φθάσει στο 85% του κατά κεφαλήν εισοδήματος του Ελληνοκυπριακού συνιστώντος κράτους.
Η επιστροφή των προσφύγων υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση προβλέπεται να γίνει με τέτοια χρονοδιαγράμματα και ποσοστώσεις που δεν δημιουργούν συνθήκες ασφάλειας, για να μπορέσουν με βεβαιότητα οι πρόσφυγες μας να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα, και να έχουν βεβαιότητα ότι θα έχουν ασφάλεια ή ότι θα έχουν σχολεία για τα 3, 10 ή 20 παιδιά τους. Και δυστυχώς δεν αποκτούν όλοι οι πρόσφυγές μας το αναφαίρετο δικαίωμα της επιστροφής. Επιπλέον, οι Ελληνοκύπριοι που θα ζουν στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος θα στερούνται των πολιτικών τους δικαιωμάτων και του δικαιώματος ψήφου για τη Γερουσία, κατά παράβαση κάθε δημοκρατικής αρχής.
Με το τελικό Σχέδιο Ανάν δεν ικανοποιήθηκαν οι Κύπριοι αλλά ικανοποιήθηκε απόλυτα η επιδίωξη της Τουρκίας να ελέγχει και να κηδεμονεύει την Κύπρο. Παραμένουν στην ουσία όλοι οι έποικοι, ενώ μετά από 19 χρόνια, εμφανής είναι η πιθανότητα της κατάργησης της παρέκκλισης του 5% Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων που θα μπορούν να εγκατασταθούν στην Κύπρο, με ορατό τον κίνδυνο για νόμιμο μαζικό εποικισμό της Κύπρου από την Τουρκία. Διότι η συνέχιση της διασφάλισης του 5%, μετά τα 19 χρόνια, θα εξαρτάται από την έγκριση νόμου από το Προεδρικό Συμβούλιο, τη Βουλή και τη Γερουσία, όπου χρειάζεται και η συναίνεση των αντίστοιχων Τουρκοκυπριακών μελών αυτών των οργάνων.
Η παραμονή έστω και μικρού αριθμού τουρκικών στρατευμάτων μόνιμα στην Κύπρο, με διευρυμένα παρεμβατικά δικαιώματα στο Ελληνοκυπριακό κρατίδιο χωρίς εγγυητικούς μηχανισμούς, ενώ εμείς θα έχουμε διαλύσει την Εθνική Φρουρά, δημιουργεί συνθήκες ανασφάλειας για τους Ελληνοκυπρίους. Τόσο ο εποικισμός όσο και η συνεχής παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, δεν εξυπηρετεί βέβαια ούτε τους Ελληνοκύπριους ούτε τους Τουρκοκύπριους, παρά μόνο την Τουρκία.
Μέσα από προσεκτική μελέτη των οικονομικών πτυχών του Σχεδίου Ανάν, διαπιστώνουμε ότι είναι αμφίβολη η οικονομική βιωσιμότητά του. Η εφαρμογή των σχετικών προνοιών συνεπάγεται δυσβάστακτες οικονομικές επιπτώσεις για τους Ελληνοκύπριους, ενώ η όλη δομή του Σχεδίου θα οδηγήσει, αν όχι σε κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, σίγουρα σε σοβαρή οικονομική κρίση και επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο των Ελληνοκυπρίων που με τόσες θυσίες οικοδομήσαμε.
Οι λειτουργικές αδυναμίες του Σχεδίου θέτουν, μεταξύ άλλων, σε κίνδυνο την ομαλή δραστηριότητα και συμμετοχή της Κύπρου, με μια φωνή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ με πολλές θυσίες οι Ελληνοκύπριοι κατέκτησαν την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε σε «αδρανοποίηση» της ένταξης μέχρι την υιοθέτηση όλων των απαραίτητων ομοσπονδιακών και περιφερειακών νομοτυπικών μέτρων ή της απώλειας των ωφελημάτων της ένταξης ή της αντιμετώπισης εμποδίων στη συμμετοχή της Κύπρου στην ΟΝΕ και τους άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Με άλλα λόγια, το Σχέδιο Ανάν δεν καταλύει την de facto διχοτόμηση, αλλά, αντίθετα τη νομιμοποιεί και την εμβαθύνει. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θέλουμε τη λύση και επανένωση της πατρίδας μας. Διότι σε αυτό το ερώτημα, η καθολική απάντηση είναι «ναι». Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν το Σχέδιο Ανάν επιφέρει την επανένωση ή αν διαιωνίζει τη διαίρεση και, μάλιστα, με τη συγκατάθεση και υπογραφή μας.
Το Σχέδιο Ανάν, δεν οδηγεί στην επανένωση των δύο Κοινοτήτων αλλά αντίθετα προωθεί το μόνιμο διαχωρισμό με περιορισμούς στη διακίνηση, εγκατάσταση, στο δικαίωμα κτήσεως περιουσίας, στην άσκηση πολιτικών δικαιωμάτων και των άλλων χωριστικών στοιχείων του.
Ενώ η ενοποίηση της οικονομίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ενοποιητική δυναμική, με κοινούς οικονομικούς στόχους, κοινά οικονομικά προβλήματα, κοινούς αγώνες και ακόμη μελλοντικά οργάνωση των εργαζομένων σε κοινές συντεχνίες, κάτι που εξυπηρετούσε την Κύπρο, τελικά επιβλήθηκε χωριστή οικονομία. Δεν θα υπάρχει κοινή νομισματική, δημοσιονομική πολιτική και δεν θα επιτρέπονται επενδύσεις ελληνοκυπριακών επιχειρήσεων στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος.
Ο στόχος της επανένωσης της πατρίδας μας και του λαού της, δεν επιτυγχάνεται. Με τη μετατροπή των διαιρετικών προνοιών του Σχεδίου σε πρωτογενές δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκλείπει ακόμη και η αμυδρή ελπίδα για εξέλιξη και βελτίωση μελλοντικά της λύσης. Ο στόχος της Τουρκοκυπριακής πλευράς για δύο λαούς, με δύο κράτη που θα ζουν χωριστά και απλά θα συνεργάζονται, επιτυγχάνεται απόλυτα.
Είναι σωστό ότι η διαδικασία διαπραγματεύσεων συνεπάγεται συμβιβασμούς. Μειώνοντας το χάσμα των διαφορετικών επιδιώξεων και των διαφορών. Μια διαδικασία «πάρε - δώσε».
Υπάρχουν πολλές πτυχές και πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, για τις οποίες δεν είμαι ικανοποιημένος από τους συμβιβασμούς που επιβλήθηκαν, χωρίς κάν να προηγηθεί διαπραγμάτευση και με πλήρη παραγνώριση των δικών μας τεκμηριωμένων απαιτήσεων.
Δεν είμαι ικανοποιημένος, για παράδειγμα, από τη μείωση του αριθμού των εκτοπισμένων που θα επιστρέψουν.
Δεν είμαι ικανοποιημένος από τις ποιοτικές και ποσοστιαίες μειώσεις στα περιουσιακά δικαιώματα των νομίμων ιδιοκτητών περιουσιών στα κατεχόμενα.
Αυτά αποτελούν δυσμενέστερες πρόνοιες από αυτές που υπήρχαν στο Σχέδιο Ανάν 3 ή στο Σχέδιο Ανάν 4 που το Εθνικό Συμβούλιο έκρινε ότι δεν ήταν αποδεκτό ως λύση, αλλά μόνο ως βάση για διαπραγμάτευση, με στόχο τη βελτίωση αυτών των προνοιών. Τώρα αυτές οι πρόνοιες έχουν γίνει δυσμενέστερες για τους Ελληνοκύπριους.
Μας ζητούν να δεχθούμε αυτές τις πιο δυσμενείς προσαρμογές, μέσα στο πνεύμα του συμβιβασμού. Μας λένε ότι δεν μπορεί να προκύψει λύση, αν δεν γίνουν τέτοιοι οδυνηροί συμβιβασμοί, και ότι πρέπει να βρεθεί η μέση λύση.
Όμως, υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση. Η ολοφάνερη και σωστή αρχή δεν είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης να μοιραστεί την περιουσία του με τον παράνομο εισβολέα ή να διεκδικήσει αποζημιώσεις για την αποστέρηση της περιουσίας του, που, μάλιστα, σε τελευταία ανάλυση, θα τις καταβάλει ο ίδιος, αφού το ένα τρίτο των αποζημιώσεων θα το εγγυηθεί το Ομοσπονδιακό Κράτος, οι πόροι του οποίου θα προέρχονται κατά τα εννέα δέκατα από Ελληνοκύπριους και μόνο το ένα δέκατο από τους Τουρκοκύπριους.
Το Σχέδιο Ανάν προνοεί ότι, μετά τα 19 χρόνια ή μέχρι την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όποιο συμβεί πρώτο, οι κατοικούντες αντίστοιχα, σε κάθε ένα από τα δύο συνιστώντα Κράτη οι οποίοι δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την επίσημη γλώσσα του άλλου συνιστώντος Κράτους, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού εκείνου του συνιστώντος Κράτους. Δηλαδή οι ομιλούντες την ελληνική γλώσσα σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν το 1/3 του συνολικού πληθυσμού του τουρκοκυπριακού κρατιδίου.
Αυτό αν και είναι θετικό, εν τούτοις αξίζει να αναφερθεί ότι στα προηγούμενα Σχέδια Ανάν δεν υπήρχε ούτε ο χρονικός ούτε ο ποσοστιαίος περιορισμός του ενός τρίτου, από τη στιγμή που η Τουρκία θα καθίστατο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πρόσθετα, σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν, τώρα στο ένα τρίτο της έκτασης γης που θα μπορούν να αποκτήσουν οι Ελληνοκύπριοι στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος (και, αντίστοιχα, οι Τουρκοκύπριοι στο Ελληνοκυπριακό συνιστών Κράτος) προστίθεται και το κριτήριο «της αξίας» του ενός τρίτου και η προϋπόθεση ότι από αυτό το ένα τρίτο, εξαιρούνται οι περιουσίες στις οποίες δικαιούται ο σημερινός Τουρκοκύπριος χρήστης.
Οι πιο σοβαρές ανησυχίες και προβληματισμοί μου για το Σχέδιο Ανάν, δεν εστιάζονται στους συμβιβασμούς που προτάθηκαν ή επιβλήθηκαν, που πολλοί κρίνουν ως άδικους για την πλευρά μας.
Άλλωστε, εδώ και πολύ χρόνο, έχω πει ότι η οποιαδήποτε λύση που θα εξευρεθεί κάτω από τη σκιά και τα τετελεσμένα της εισβολής και της παρουσίας 35,000 τουρκικού στρατού στην Κύπρο, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη. Αυτό το τίμημα, είμαστε έτοιμοι να το καταβάλουμε προκειμένου να βρεθεί λύση στο Κυπριακό. Αν, όμως, δεν μπορούσε να είναι δίκαιη η λύση, έπρεπε να επιδιώξουμε να είναι τουλάχιστο λειτουργική ώστε να είναι βιώσιμη.
Χωρίς λειτουργικότητα, χωρίς αποτελεσματική διαδικασία για επίλυση των αδιεξόδων σε ένα καθεστώς όπου οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με βάση ισοτιμίας, δηλαδή 50% με 50%, παρέχεται σε κάθε πλευρά η ευχέρεια και η δυνατότητα να δημιουργούν αδιέξοδα που θα οδηγούν σε παράλυση τις διοικητικές λειτουργίες του κράτους.
Μια παράλυση, που όταν συνεχίζεται, αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε διάλυση της κρατικής λειτουργίας, προτού κάν εφαρμοστεί η «νέα κατάσταση πραγμάτων», το νέο Κράτος.
Να θυμούμαστε πάντα, ότι εμείς δίνουμε από την επόμενη των δημοψηφισμάτων όλα και όσα επιδιώκει η Τουρκική πλευρά, και το Κράτος μας καταλύεται, ενώ εμείς θα αναμένουμε να εξασφαλίσουμε τα δικά μας ανταλλάγματα, όπως, επιστροφή εδαφών, περιουσίες και εγκατάσταση, στο μέλλον.
Από τριάμισι χρόνια για επιστροφή κατεχομένων εδαφών, σε πέντε χρόνια για την επανάκτηση περιουσίας ή αποζημίωσης για περιουσία στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος και από τρία μέχρι 19 χρόνια για σταδιακή επιστροφή στο Τουρκοκυπριακό συνιστών Κράτος. Στο μεταξύ η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει εξαφανιστεί εικοσιτέσσερις ώρες μετά τα δημοψηφίσματα.
Οι σοβαρές ανησυχίες μου δεν είναι γι’ αυτά τα άδικα και αβέβαια.
Οι ανησυχίες μου εστιάζονται και οφείλονται στην αβεβαιότητα για τη νέα Κύπρο που θα προκύψει από αυτό το Σχέδιο Ανάν.
Από την ευχέρεια και τη δυνατότητα του νέου κράτους να εγκαθιδρυθεί και να λειτουργήσει. Από την ικανότητα του να διαδραματίσει το σωστό ρόλο του μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως εποικοδομητικό μέλος και όχι ως ενοχλητικός συνεταίρος. Από την ανησυχία μου αν το νέο καθεστώς θα μπορεί, λόγω των αδιεξόδων στη λήψη αποφάσεων, να έχει ρόλο και λόγο στα Ηνωμένα Έθνη και άλλα διεθνή βήματα.
Από την αγωνία μου αν η Κυβέρνηση του Ομοσπονδιακού κράτους, θα μπορεί να διασφαλίσει στους πολίτες του την οικονομική δυνατότητα και τις ευκαιρίες για ευημερία, ευμάρεια, ειρήνη και ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου, δημοκρατίας, συναίνεσης, που θα σέβεται και θα προασπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη.
Αντί αυτού, το Σχέδιο Ανάν, απαιτεί από μένα να απευθύνω επιστολή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την οποία να ζητώ να καταστεί η Ιδρυτική Συμφωνία πρωτογενές Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι που να εμποδίζεται ο κάθε Κύπριος πολίτης να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ακόμη, απαιτεί, να απευθύνω άλλη επιστολή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία να απαιτώ απόσυρση όλων των προσφυγών που πολίτες κατέθεσαν και εκκρεμούν σε αυτό το Δικαστήριο.
Δεν είναι δυνατό ούτε θεωρώ ότι μου είναι επιτρεπτό, ως θεματοφύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κάθε πολίτη, να προβώ σε τέτοια ενέργεια που, στην ουσία, θα αφαιρεί από τον πολίτη το δικαίωμα να διεκδικήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του που είναι κατοχυρωμένα με διεθνείς συνθήκες που έχει επικυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Με την ίδια υπευθυνότητα που πρέπει να αξιολογήσουμε τους κινδύνους από την υιοθέτηση του Σχεδίου Ανάν, πρέπει να μελετήσουμε και τις πιθανές επιπτώσεις από την απόρριψή του. Δεν συμμερίζομαι τις υπερβολές και τους εκβιασμούς που οι υποστηρικτές του Σχεδίου προβάλλουν στο λαό. Πρέπει να είμαστε έντιμοι και ειλικρινείς έναντι του λαού.
Λογικά υποβάλλεται το ερώτημα, ποιές θα είναι οι συνέπειες αν ο λαός στο δημοψήφισμα ψηφίσει «όχι».
Αν ο κυρίαρχος λαός με την ψήφο του απορρίψει το Σχέδιο, σε μια βδομάδα η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταστεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πετύχουμε ένα στρατηγικό στόχο που από κοινού θέσαμε για να αναβαθμίσουμε και να θωρακίσουμε πολιτικά την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι δογματισμός και υποδηλώνει άγνοια των κανόνων της διεθνούς πολιτικής, η άποψη ότι αυτή θα είναι η τελευταία πρωτοβουλία για λύση του Κυπριακού. Οι βασικοί παράμετροι που επέφεραν αυτή την πρωτοβουλία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά την 25η Απριλίου. Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι δεδομένη. Η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας επίσης θα συνεχιστεί και έτσι η Άγκυρα θα βρίσκεται υπό συνεχή αξιολόγηση για την υιοθέτηση και εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Το διεθνές ενδιαφέρον για εξομάλυνση και ειρήνευση της περιοχής μας θα συνεχίσει να υπάρχει.
Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για αναγνώριση του ψευδοκράτους, από χώρες που έχουν σημασία, όπως είναι οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αυτές, έχουν, ήδη, υπογράψει με την Κυπριακή Δημοκρατία τη Συνθήκη Ένταξης που απαγορεύει τέτοια αναγνώριση. Όσα δε λέγονται για διεθνή απομόνωση αποτελούν εκβιασμό άνευ περιεχομένου. Η Κύπρος θα είναι η μόνη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με αναβαθμισμένο ρόλο αλλά και ευθύνες. Δεν θα επαναπαυθούμε, όμως, με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την επίλυση του Κυπριακού. Η ιστορία δεν τελειώνει την 1η Μαϊου. Θα συνεχίσουμε να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για λύση και να προωθούμε μέτρα στήριξης των συμπατριωτών μας Τουρκοκυπρίων.
Απευθυνόμενος στους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους, θέλω να υπογραμμίσω την πραγματική μας έγνοια για μια λύση που να εξυπηρετεί και τα δικά τους συμφέροντα. Ουδέποτε απέβλεψα σε φαλκίδευση ή στέρηση των δικαιωμάτων τους. Οι προτάσεις που κατέθεσα στις συνομιλίες και τα μέτρα στήριξής τους που εξήγγειλα πριν από ένα περίπου χρόνο, αποτελούν απτή απόδειξη. Αυτή μου η στάση πηγάζει από την ειλικρινή μου πεποίθηση, ότι ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και των δικαιω-μάτων τους, η παραχώρηση σ΄ αυτούς ακόμη περισσοτέρων δικαιωμάτων για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια, η αναγνώριση και η ισοτιμία τους, η ισομερής πρόοδος και ευημερία τους, αποτελούν θεμελιακές προϋποθέσεις για την ειρήνη και την ομαλότητα στην Κύπρο. Γι΄ αυτό και θα αποτελούν μόνιμο στόχο της πολιτικής μας. Εμείς δεν έχουμε ένσταση, αντίθετα υποστηρίζουμε τις προσδοκίες της Τουρκίας για καθορισμό σύντομης ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Διότι μια Τουρκία που θα βρίσκεται στη διαδικασία ενταξιακών συνομιλιών, θα βρίσκεται κάτω από συνεχή πίεση, και δική μας, να αποδεικνύει συνεχώς ότι συμπεριφέρεται σύμφωνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είμαστε πάντα έτοιμοι για μετάλλαξη του σημερινού Κράτους σε Ομοσπονδία που θα διέπεται καθοριστικά από δημοκρατικές αρχές και από πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Εγγύηση για την ειλικρίνεια αυτών των προσανατολισμών μας αποτελεί η ένταξή μας στον πολιτικό σύστημα και τις αρχές δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η εγγύηση καλύπτει αξιόπιστα και τους Τουρκοκυπρίους και τις ανάγκες ασφάλειας της Τουρκίας.
Εκείνο που ζητώ από τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους να κατανοήσουν είναι ότι, όσο δεν δέχομαι να καταπατηθούν τα δικά τους δικαιώματα και συμφέροντα, άλλο τόσο οφείλω να υπερασπιστώ τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων.
Τις πιθανές συνέπειες από την απόρριψη του Σχεδίου, πρέπει να τις αντιπαραθέσουμε με τους κινδύνους που εμπερικλείει το Σχέδιο Ανάν όπως τους προανέφερα. Θα πρέπει ακόμη να μας προβληματίσει το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε με την αποδοχή ενός Σχεδίου που αδικεί τον Κυπριακό Ελληνισμό και δεν παρέχει σοβαρά εχέγγυα λειτουργικότητας και βιωσιμότητας. Καλούμαστε να καταλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο έρεισμα ασφάλειας του λαού μας και εγγύηση της ιστορικής μας φυσιογνωμίας. Να καταλύσουμε την διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική μας οντότητα ακριβώς στη στιγμή που ενισχύεται η διεθνής πολιτική της βαρύτητα, με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οφείλουμε να εκτιμήσουμε με σοβαρότητα τους κινδύνους από μια πιθανή κατάρρευση της νέας κατάστασης πραγμάτων, γιατί τα δεδομένα που θα δημιουργηθούν δεν θα είναι αναστρέψιμα. Κατάρρευση του Ομόσπονδου Κράτους θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σ΄ αυτό που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε: στη διχοτόμηση μέσα από τη διεθνή αναγνώριση των δύο συνιστώντων Κρατών.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,
Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εκλεγμένος εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας, ανέλαβα τη βαριά ευθύνη της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων. Αισθάνομαι βαρύ το χρέος να δηλώσω δημόσια, με ειλικρίνεια και παρρησία τη δική μου αποτίμηση και τη δική μου απόφαση.
Ανέλαβα εξουσία, με εντολή όπως διαπραγματευθώ λύση του Κυπριακού προβλήματος βάσει του Σχεδίου Ανάν, όχι όμως και με εντολή να προσυπογράψω οποιαδήποτε λύση ήθελε προκύψει από τις διαπραγματεύσεις.
Εντολή συμμετοχής στη διακυβέρνηση της χώρας, βάσει του νέου Συντάγματος το οποίο θα προκύψει, δεν έχω, ούτε θα μπορούσε να μου είχε ανατεθεί τέτοια εντολή. Ούτε έχω εντολή να προσυπογράψω οποιοδήποτε νέο Σύνταγμα, το οποίο θα τεθεί προς κρίση από το λαό. Μόνο ο Πρόεδρος, στον οποίο ρητά παρέχεται εντολή να θέσει την προτεινόμενη μεταμόρφωση της Πολιτείας σε δημοψήφισμα, δικαιούται να προσυπογράψει το νέο Σύνταγμα, ως αντικείμενο κρίσης από το λαό. Πέραν τούτου, εντολή του λαού είναι απαραίτητη για την άσκηση της συμπροεδρίας στη διακυβέρνηση της χώρας με τους προτεινόμενους νέους θεσμούς.
Τα συναισθήματά μου δεν είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Στην υπηρεσία σας έχω τάξει τον εαυτό μου και πριν αλλά ιδιαιτέρως από την ανάδειξή μου στην προεδρία της Κυπριακής Πολιτείας. Στόχος και γνώμονας της κάθε πράξης μου είναι το συμφέρον του λαού και τίποτε άλλο, με αφοσίωση και πλήρη ανάληψη των ευθυνών μου και με παρρησία λόγου και έργου. Η τελική απόφαση ήταν πάντα και παραμένει δική σας. Η ετυμηγορία σας θα εκφραστεί στο Δημοψήφισμα της 24ης του Απρίλη.
Συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα αλλά και με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας των στιγμών και το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί, λυπούμαι ειλικρινά, γιατί δεν μπορώ να αποδεχθώ και να υπογράψω το Σχέδιο Ανάν όπως, τελικά, διαμορφώθηκε.
Παρέλαβα Κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω «Κοινότητα» χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της.

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες,
Στις 24 Απριλίου θα τοποθετηθείτε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Θα αποφασίσετε για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου. Για τη γενιά μας, αλλά και τις γενιές που θα έρθουν μετά από εμάς.

Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση σας.

Είμαι βέβαιος ότι δεν σας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα.

Ότι δεν σας τρομάζουν απειλές για δήθεν διεθνή απομόνωση.

Ότι δεν σας πείθουν τα περί δήθεν τελευταίας ευκαιρίας.

Είμαι βέβαιος ότι εξακολουθούν να έχουν για σας νόημα οι ηθικές αρχές και αξίες του λαού μας, του πολιτισμού και του εθνικού ιστορικού μας βίου, τον οποίο θέλετε να συνεχίσουμε με ασφάλεια, δικαιοσύνη, ελευθερία και ειρήνη.

Ελληνικέ κυπριακέ λαέ,

Στη ζυγαριά του ΝΑΙ και του ΟΧΙ, πολύ βαρύτερες και πολύ πιο επαχθείς θα είναι οι συνέπειες του ΝΑΙ.

Σε καλώ να απορρίψεις το Σχέδιο Ανάν.

Σε καλώ να πείς στις 24 του Απρίλη ένα δυνατό ΟΧΙ.

Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ιστορία σου.

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Ορδές βαρβάρων

2009-11-30T12:53:00.005+02:00

Ο κρατικοδίαιτος πρόεδρος της ανώνυμης εταιρίας "Ολυμπιακός", υποστηριζόμενος από το λεφούσι πολιτικάντηδων και ψευτοφιλοσόφων που συνωστίζονται στις σουίτες του, χτύπησε και πάλι. Οι οργανωμένες χρηματοδοτούμενες ορδές του Σωκράτη Κόκκαλη έστησαν μπλόκα, έκαψαν και πυροβόλησαν και όλα αυτά μόλις λίγες μέρες μετά την κλήση του αρχηγού τους από τον εισαγγελέα.

Είναι προφανές οτι πλέον δεν αρκούν οι κλήσεις του εισαγγελέα. Δεν υπάρχει μόνο βιασμός του αθλήματος αλλά και σοβαρότατες πράξεις που εμπίπτουν στο ποινικό δίκαιο.

Είναι ενδιαφέρουσες οι αντιδράσεις των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της ανώνυμης εταιρίας "Ολυμπιακός" δεδομένης και της συμμετοχής ορισμένων σε διαφημιστικό σπότ εναντίον της βίας.

Είναι πραγματικά υποκρισία να μιλάνε ορισμένοι για βία τη στιγμή που συνάδελφοι τους προπηλακίζονται και απειλούνται, περιουσίες καίγονται και οι ίδιοι το μόνο που έχουν να ψελλίσουν είναι κοινοτοπίες περί "υπέροχου λαού".

Είναι δύσκολο βέβαια να είσαι και επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και "μέλος" και "υπηρέτης" της ανώνυμης εταιρίας ...

Περί κουκούλας

2009-07-08T19:36:00.007+03:00

Τώρα που το κράτος αυτής της δίκαιης και δημοκρατικής χώρας βγάζει τις κουκούλες...

... ήρθε η ώρα να δράσουμε σοβαρά!

"Απορώ γιατί μείναμε τόσο πίσω"

2009-05-25T10:20:00.004+03:00

Κατά την επίσκεψη του προέδρου της δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια στην Δανία ακούσαμε το εξής φοβερό.

Ο κος Παπούλιας βλέποντας την πρόοδο της Δανίας σε θέματα περιβάλλοντος και συγκεκριμένα τα αιολικά της πάρκα αναρωτήθηκε : "Απορώ γιατί εμείς στην Ελλάδα μείναμε τόσο πίσω".

Απαράδεκτη δήλωση κε Πρόεδρε ...

Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα των οποίων υπήρξατε εξέχων μέλος αφήσανε τη χώρα πίσω ...

Τα κόμματα που σας εξέλεξαν αφήσανε τη χώρα πίσω ...

Το πολιτικό σύστημα που υπηρετείτε και υπηρέτησατε αφήσε τη χώρα πίσω ...

Αλλά ας τα αφήσουμε τώρα αυτά γιατί πλησιάζει ο Ιούλιος και πρέπει να ετοιμάσουμε τη δεξίωση ...

Μεγάλη Πέμπτη πρωί στον ηλεκτρικό ...

2009-04-16T10:11:00.004+03:00

... και η κυρία διαβαζει το free press της ελευθεροτυπίας. Με χαρακτηριστική αδιαφορία προσπερνά αρθρογραφία, συνεντεύξεις κλπ. Στέκεται και διαβάζει με προσοχή το (δισέλιδο) άρθρο για τον σεισμό στην Ιταλία. "Νεκροι" γράφει με τεράστια γράμματα (μεταξύ άλλων) το άρθρο. Με μαύρα όχι με κόκκινα γράμματα. Το κόκκινο του αίματος μπορείς να το φανταστεί. Ασορτί με το χαρτί που τυλίγει τα τσουρέκια που κρατάει με το άλλο χέρι. Και με τα κόκκινα παπούτσια που φοράει ...

Ο Πάνος Σόμπολος σας εύχεται καλό πάσχα. Αμα είστε καλοί θα σας δείξει και πτώματα ...

Το lifestyle του πιστού

2009-04-11T18:00:00.034+03:00

Μεγάλη Παρασκευή

Εντάξει, το Υπουργείο Παιδείας είναι και Θρησκευμάτων και άρα οφείλει - όπως και σε άλλα κράτη στον κόσμο, Αφγανιστάν, Πακιστάν πχ - να "διδάσκει" την ορθοδοξη πίστη σε κάθε μαθητή του σχολείου. Μάλιστα έχει θεσπίσει την υποχρεωτική προσευχή και τον εκκλησιασμό των μαθητών που σε κάθε περίπτωση οφείλουν να παρακολουθούν και να συμμετέχουν, εκτός και αν ο γονέας ή κηδεμόνας δηλώσει ότι δεν επιθυμεί το παιδί του να συμμετέχει σε αυτές τις σχολικές δραστηριότητες ή να παρακολουθεί το συγκεκριμένο μάθημα, οπότε την ώρα αυτή παρακολουθεί κάποιο άλλο, σε κάποιο άλλο τμήμα , και οπότε υποχρεούται, βεβαίως, να παραβεί από μόνος του το δικαίωμά της προστασίας των δεδομένων του προσωπικού χαρακτήρα και να πει "να, εγώ αυτός και να, αυτό το παιδί μου δεν είμαστε Χριστιανοί.

Και, καλά, εντάξει, στο γυμνάσιο, ας πούμε πως ο μαθητής παρακολουθεί την ώρα εκείνη κάποιο άλλο μάθημα σε κάποιο άλλο τμήμα. Ο μαθητής του δημοτικού τι θα κάνει; Και του νηπιαγωγείου; Δεν είναι κάπως προσβλητικό για κάποιον ο οποίος δεν είναι χριστιανός, να συνειδητοποιεί ότι το παιδί του, το παιδάκι των 4 χρόνων, θέλει να κάνει την προσευχή του πριν φάει, επικαλούμενο οντότητες της χριστιανικής πίστης; Δεν είναι κάπως προσβλητικό για κάποιον να διδάσκεται υποχρεωτικά το παιδί του μία πίστη στην οποία ο ίδιος δεν πιστεύει; Δεν είναι επίσης προσβλητικό να οδηγείται το παιδί του στο ναό μιας εκκλησίας, ενός δόγματος που του είναι ξένο και σε σύγκρουση ίσως προς τις ιδέες που ο ίδιος διδάσκει στο παιδί του; Τι είναι το παιδί , πειραματόζωο που του κάνουμε ασκήσεις απο τα 4 για να δούμε πως αντιδράει στις αντιφατικές πληροφορίες;

Και ας έρθουμε τώρα στα προσχήματα...

Το λιγότερο απεχθές επιχείρημα που έχω ακούσει είναι ότι ... "είναι η ελληνική παράδοση που διδάσκεται εδώ και όχι κάποια πίστη" ... Ννννναι! Βέβαια, ποια παράδοση; Η μ.Χ. "ελληνική" παράδοση ασφαλώς. Η π.Χ. ελληνική παράδοση μεταλλάχθηκε σε Νιτσεϊκές ρήσεις, διαπότισε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και χάθηκε από το πρόσωπο της Ελλάδας, με κάποιες εξαιρέσεις από αυτές που υπάρχουν πάντα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ο Χριστός καρφώθηκε στο σταυρό, φόρεσε ακάνθινο στεφάνι, ήπιε ξύδι αντί νερό να δροσίσει τα σκασμένα του χείλη, μάτωσε, βασανίστηκε, πέθανε και αναστήθηκε - κατά πως λέγεται, αφήνοντάς μας, εμάς των χριστιανών, μια βαρύτατη κληρονομιά για την οποία ούτε και σταυρωμένος δεν έκανε πίσω. Να σεβόμαστε και αγαπάμε το συνάνθρωπο. Να διαμαρτυρόμαστε για τις "αγορές" που στήνονται στο όνομα της πίστης. Να υποστηρίζουμε μέχρι θανάτου αυτό που πιστεύουμε. Με τον ίδιο τρόπο που υπερασπίστηκαν όλοι οι αγωνιστές στην ιστορία του ανθρώπου αυτό που θέλησαν να διδάξουν για να γίνει στους ανθρώπους πιστευτό και όχι απλά μία φιλοσοφική μπαρούφα. Άλλωστε, δεν είναι θέμα τιμής και αξιοπρέπειας μια τέτοια, ακραία έστω, συμπεριφορά; Όχι μαγκιές και μετά ... στρίβειν!

Γιατί λοιπόν, καλοί χριστιανοί, θα πρέπει κάποιοι να καταπίνουν την ταπείνωση του στιγματισμού, μόνο επειδή συμβαίνει να πιστεύουν σε κάτι άλλο, το Μωάμεθ, το Βούδα, τον Όσιρι, την Ίσιδα, τον Άμμωνα Ρα ή σε τίποτε τέτοιου τύπου;

Ένας κόσμος ρεφορμιστής, που κλείνει τα μάτια του, το πνεύμα του και την καρδιά του στην αληθινή διάσταση των πραγμάτων. Ένας κόσμος οικολόγος που κλείνει το φως για μία ώρα για να εξιλεωθεί από το αμάρτημα της υπερκατανάλωσης, του εγωϊσμού και της εσωστρέφειας. Ένας κόσμος τεμπέλης που το ρίχνει στο σαββατιάτικο "shopping" για να ξεχάσει το αφεντικό που του σπάει τα καρύδια κάθε μέρα. Ένας κόσμος που ξεσαλώνει την ημέρα της γυναίκας ενώ τις υπόλοιπες μέρες μπαλώνει, σιδερώνει, αφού έχει δουλέψει, έχει διαβάσει τα παιδιά, έχει μαγειρέψει, σκουπίσει, πλύνει, σφουγγαρίσει, αυτή το αδύνατο φύλο, χωρίς ουσιαστικό δικαίωμα στη δουλειά, τη μόρφωση την (χαχαχα) ψυχαγωγία. Ένας κόσμος που στάθηκε στα πόδια του χάρη στην υπέρ-υπέρ-υπέρ εργασία των αλλοδαπών -μουσουλμάνων κυρίως- δούλων που μας χάρισε απλόχερα το εθελότυφλο κράτος και το παρακρατικό σκλαβοπάζαρο και που τώρα τους φωνάζει "ξένε". Αυτός ο κόσμος θα φορέσει τα γιορτινά του, θα ψωνίσει Jumbo λαμπάδες κατασκευασμένες από χεράκια μη χριστιανών παιδιών στα υπόγεια της Κίνας, εκατοντάδες σφαγιασμένα αρνιά, τόνους σοκολατένιων αβγών και θα σκάσει στο φαϊ αφού πρώτα θα έχει μεταλάβει και θα έχει λάβει το φως και το αναστάσιμο μήνυμα του πατριάρχη.

Εύγε μας!

Δέσποινα Βαφείδου

Σύνδεσμοι

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - Δελτίο Τύπου 17.11.2008
Απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών

Εγκύκλιοι Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων
[1] [2] [3]

Οτι σπερνεις θερίζεις ... Reloaded

2009-03-11T14:26:00.002+02:00

Είδα την απαράδεκτη διαφήμιση εναντίον της βίας με πρωταγωνιστές επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Απαράδεκτη γιατί σε αυτήν πρωταγωνιστούν επαγγελματίες οι οποίοι:

- ουδέποτε αντέδρασαν σε κρούσματα βίας εναντίον συναδέλφων
- ουδέποτε σηκώθηκαν να φύγουν από αγώνα όταν καθυβρίζονται με χυδαίο τρόπο συνάδελφοι, μανάδες, πατεράδες, παιδιά κλπ
- ουδέποτε στάθηκαν απέναντι στις στρατιές των εργοδοτών τους αλλά πάντα ακούμε για τον "υπέροχο λαό" που "στηρίζει"
- ουδέποτε ψέλλισαν κουβέντες αντίδρασης απέναντι σε νυν και πρώην (καμιά φορά και τα δυο!) εργοδότες - κατευθυντήρια της βίας.

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα οι κύριοι (χρυσοπληρωμένοι) "επαγγελματίες", δεν δικαιούνται να βγάζουν την ουρά τους έξω από το πρόβλημα.

Οτι σπερνεις θερίζεις ...

2009-03-09T10:04:00.002+02:00

Το χθεσινό ντέρμπυ ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού σημαδεύτηκε για άλλη μια φορά από επεισόδια εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εταιρίες αυτές είναι οι πρωταγωνίστριες στη δημιουργία συνθηκών βίας

Από τη μία ο ΠΑΟΚ

- με οπαδούς - μακεδονομάχους που μάχονται εναντίον του "καθεστώτος των Αθηνών", το οποίο παρεπιπτόντως στηρίζουν σε κάθε (εκλογική) ευκαιρία και το οποίο έχει σώσει την εταιρία που υποστηρίζουν.
- με διοικήσεις που χαϊδεύουν τα αυτιά των οπαδών πουλώντας οπαδιλίκι
- με παίχτες - υπαλλήλους που προβαίνουν σε αντιαθλητικές - αντιεπαγγελματικές ενέργειες

Από την άλλη ο Ολυμπιακός

- με διοικήσεις που ξεκάθαρα προάγουν τη βία ("αυτούς θέλουμε, αυτούς έχουμε και δεν τους αλλάζουμε") και πράττουν στη λογική "νίκη uber alles" δηλαδή νίκη με κάθε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο.
- με παίχτες - υπαλλήλους, δήθεν επαγγελματίες, που όχι μόνο έχουν δηλώσει υποταγή στην εταιρία (βλέπε πιστοί υπηρέτες) και στις λογικές της, αλλά και σε κάθε ευκαιρία αποθεώνουν τον "υπέροχο λαό - 12ο παίχτη" όταν αυτός προπηλακίζει, βρίζει χυδαία, απειλεί και καμιά φορά σκοτώνει. Σε κάποιες περιπτώσεις (βλέπε Νικοπολίδης), μιλάμε για παίχτες που έχουν υποστεί την βία με αυτουργό (φυσικό και ηθικό) τον νυν εργοδότη τους.
- με οπαδούς έμμισθους υπαλλήλους της διοίκησης που καθοδηγούν για λογαριασμό της την μάζα των πολεμιστών.

Η βία δεν είναι ουρανοκατέβατη. Όποιος, ειδικά μέλος - υπάλληλος - οπαδός των παραπάνω εταιριών, σήμερα δηλώνει αηδιασμένος από τα χθεσινά γεγονότα, προτείνω να κοιτάξει τον καθρέφτη για να δει (ένα από) τα αίτια της "αηδίας" του.

Έγκλημα στην περιοχή του Ασωπού ποταμού

2009-02-17T11:48:00.005+02:00

Απίστευτες καταγγελίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με την μόλυνση στην περιοχή του Ασωπού ποταμού. Η προσπάθεια του ραδιοτηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ είναι πραγματικά αξιέπαινη σε αυτόν τον τομέα.

Η αδυναμία επιβολής κανόνων, ούτε καν σε μια τέτοια περίπτωση απειλής όχι μόνο το περιβάλλον (οριζόμενο γενικά) αλλά για τη δημόσια υγεία, απογοητεύει και εκνευρίζει. Θα περίμενε κανείς ομάδες εισαγγελέων και αστυνομικές κλούβες να εφορμούν όχι μόνο ενάντια των φυσικών αυτουργών αλλά και ενάντια της στρατιάς των απανταχού ηθικών αυτουργών. Όμως όχι εδώ ...

Παραθέτω το δημοσίευμα

Σε διαρκές έγκλημα τείνει να εξελιχθεί η αδιαφορία όλων των υπευθύνων να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ρύπανσης του ποταμού Ασωπού και τις συνέπειές του. Δύο χρόνια αφότου ξέσπασε το σκάνδαλο με το εξασθενές χρώμιο, νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Αθηνών δείχνει ότι το υπέδαφος της Αττικοβοιωτίας έχει μετατραπεί σε τοξική βόμβα που καταλήγει στο πιάτο μας, καθώς τα προϊόντα που καλλιεργούνται σε αυτό μεταφέρουν τις επικίνδυνες ουσίες. Συγκεκριμένα στις αναλύσεις των Εργαστηρίων Χημείας και Αναλυτικής Χημείας του Πανεπιστημίου ανιχνεύθηκε νικέλιο σε καρότο σε συγκέντρωση της τάξης των 663 μικρογραμμαρίων ανά κιλό (όταν στη διεθνή βιβλιογραφία δεν έχει απαντηθεί τιμή μεγαλύτερη των 160 μικρογραμμαρίων). Αλλά και σε κρεμμύδι με τιμές 574, με την ανώτατη τιμή διεθνώς να μην ξεπερνά τα 420 μικρογραμμάρια. Επιπλέον σε καρότο ανιχνεύθηκε και χρώμιο σε επίπεδα 95 μικρογραμμαρίων ανά κιλό, με την ουσία να μην έχει ξεπεράσει ποτέ την τιμή των 8 μικρογραμμαρίων, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία.

Τα αποτελέσματα της μελέτης βρίσκονται σε πλήρη σύμπνοια με παλαιότερη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου στα νερά του Ασωπού. Σημειώνεται ότι στη λεκάνη του ποταμού οι καλλιεργούμενες εκτάσεις ανέρχονται σε 351.400 στρέμματα.

Από το
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100070_17/02/2009_303767

Ο θρίαμβος του μάρκετινγκ ...

2008-09-29T09:02:00.003+03:00

... ή της προπαγάνδας όπως μου αρέσει εμένα να λέω ήταν η συναυλία της madonna στο ολυμπιακό στάδιο το Σάββατο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα του μάρκετινγκ το γεγονός οτι μια μέτρια καλλιτέχνης με μέτρια (το πολύ) τραγούδια κατορθώνει χάρη σε γελοία στρατηγήματα (βλέπε διαφόρων ειδών "προκλήσεις") να θεωρείται σήμερα ώς μια από τις κορυφαίες καλλιτέχνιδες και η συναυλία της να χαρακτηρίζεται ώς το σόου "της δεκαετίας".

Με μια δεύτερη ματιά βέβαια είναι καλό που το "ποίμνιο" μαζί με τις τζιπάτες περσόνες του (νεο)ελληνικού lifestyle (βλέπε λαζόπουλος, κοκκίνου κλπ) σπεύδει σε αυτά τα θεάματα και αφήνει ήσυχους τους πραγματικούς καλλιτέχνες και το κοινό τους.

Άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής 10/8/2008.

2008-08-11T09:58:00.002+03:00

Εκπληκτικό άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής 10/8/2008.

Οταν οι πολίτες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης προσέρχονται στις κάλπες, είναι για να εκλέξουν κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους σε διάστημα συγκεκριμένων ετών. Το κράτος υπάρχει, λειτουργεί, η εκάστοτε κυβέρνηση απλώς διαχειρίζεται τη λειτουργία του, την κατευθύνει στους προγραμματισμούς της στόχους που ο λαός ενέκρινε - επέλεξε με την ψήφο του.

Μόνο στην Ελλάδα ψηφίζουμε στις εκλογές όχι κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τη λειτουργία του κράτους, αλλά αρχηγό-σωτήρα που θα συγκροτήσει κράτος, θα το κάνει να λειτουργήσει, θα «επανιδρύσει» το κράτος. Είναι η εναγώνια προσδοκία μας από την εποχή του Καποδίστρια και συνεχίζεται ακόμα: Να βρεθεί ηγέτης που να φτιάξει κράτος και για μας του Ελληνες, θεσμούς, λειτουργίες κοινωνικού σώματος στην Ελλάδα. Εκατόν ογδόντα χρόνια τώρα ψηφίζουμε με την ελπίδα μήπως και γίνει το θαύμα.

Το αυτονόητο για τους άλλους θα είναι θαύμα για μας. Να αποκτήσουμε υπουργεία, δημόσιους οργανισμούς, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που να λειτουργούν, να υπηρετούν τις κοινές ανάγκες. Να είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι κοινωνικοί λειτουργοί, όχι συνδικαλισμένα παράσιτα, εκβιαστές του πολίτη. Τα νοσοκομεία, τα σχολειά, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, η δημόσια τάξη, τα τρένα, τα λιμάνια, η είσπραξη των φόρων να λειτουργούν αυτοδύναμα και αποτελεσματικά όποια κυβέρνηση κι αν βρίσκεται στην εξουσία. Να μην εξαρτάται η λειτουργία και η στελέχωση του κράτους από την κυβέρνηση, να χωριστεί το κράτος από την κυβέρνηση.

Στην Ελλάδα, το κάθε κόμμα που γίνεται κυβέρνηση παραδίδει θεσμούς και λειτουργίες στα στίφη ενός υπόκοσμου κομματικών «ημετέρων» που καιροφυλαχτούν να διαγουμίσουν την κοινωνική περιουσία, να ηδονιστούν με την αυθαιρεσία του εξουσιαστή. Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά, όμως δεύτερη πολιτική δύναμη στη χώρα, «αξιωματική αντιπολίτευση», παραμένει με την ψήφο των εμπαιγμένων πολιτών, το κόμμα που κατάργησε και το τελευταίο ίχνος λειτουργικής αυτοδυναμίας του κρατικού μηχανισμού: Το ΠΑΣΟΚ ακύρωσε τον θεσμό των Γενικών Διευθυντών στα υπουργεία και ισοπέδωσε την υπαλληλική ιεραρχία εγκαθιστώντας σμήνη χρυσοπληρωμένων κομματανθρώπων ως υπουργικών «συμβούλων». Και ο λαός επιβραβεύει αυτόν τον φασιστοειδή κομματικό ολοκληρωτισμό διατηρώντας στο πολιτικό προσκήνιο τους αυτουργούς. Ο ίδιος λαός χαρίζει δεύτερη τετραετία σε μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε «επανίδρυση του κράτος», του διαλυμένου από εικοσάχρονη φαυλότητα, ενώ δεν έκαναν τίποτε άλλο οι επανεκλεγέντες από το να στήσουν τη δική τους φαυλεπίφαυλη, αναιδέστατη καμαρίλα.

Ποιος θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τον χωρισμό της κυβέρνησης από το κράτος στην Ελλάδα;

Από τα πολιτικά κόμματα είναι παρανοϊκό να περιμένουμε τέτοια πρωτοβουλία. Τα δύο λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» απέδειξαν επανειλημμένα ότι λειτουργούν μόνο με τη λογική και τον στόχο να συγκροτούν διαδοχικά το δικό του κομματικό το καθένα κράτος. Τα δε δύο του μεταπρατικού μαρξισμού κόμματα συντηρούν την ιδεολογία (και τη νοοτροπία και τις πρακτικές) που γέννησαν την ύβρι, το κομματικό κράτος.

Για να γίνει ο χωρισμός της κυβέρνησης από το κράτος χρειαζόμαστε καινούργιο Σύνταγμα, επομένως σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης που θα δώσει στη χώρα νέο καταστατικό χάρτη, αναιρετικό των προϋποθέσεων της κομματοκρατίας. Αν εμφανιστεί ένα καινούργιο κόμμα που θα επαγγελθεί αυτή τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης και θα περιμένει, μέσα στο πλαίσιο του σημερινού τρόπου εκλογικής διαδικασίας, την ψήφο του λαού για να πραγματοποιήσει τον στόχο του, σίγουρα θα πρόκειται για σύμπραξη ιδεόληπτων αφελών: Είναι λογικά και πραγματικά αδύνατο να επιτρέψει η κομματοκρατία (παντοδύναμο σήμερα και ολοκληρωτικών μεθόδων καθεστώς) την επιβίωση σοβαρού πολιτικού σχήματος που να την υπονομεύσει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξουδετερωθεί ένα τέτοιο εγχείρημα και ο αποτελεσματικότερος είναι η διακωμώδησή του.

Αλλά και να γινόταν δυνατό να φτάσουμε θαυματουργικά στο στάδιο να μπορεί να συγκληθεί συντακτική καινούργιου Συντάγματος εθνοσυνέλευση, πώς θα επιλέγονταν τα μέλη της; Η προσφυγή σε κάλπες είναι μέθοδος εντελώς, μα εντελώς αφερέγγυα σήμερα. Η ελλαδική κοινωνία αποδείχνει σταθερά και κατά συρροήν ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιότητες, να εκτιμήσει την ανθρώπινη αξιοσύνη και ωριμότητα. Θα έστελνε σε μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση ηθοποιούς και πάλι των τηλεοπτικών σίριαλ, μπασκετμπολίστες, προπονητές, εκφωνητές του ποδοσφαίρου στο ραδιόφωνο, λαϊκές τραγουδίστριες. Οσο τα τηλεοπτικά κανάλια παραμένουν έξω από κάθε κοινωνικό έλεγχο, όργανα χειραγώγησης της ελλαδικής κοινωνίας από οργανωμένα, διαπλεκόμενα με την κομματοκρατία συμφέροντα, κάθε εκλογική διαδικασία θα είναι φενάκη. Μην ξεχνάμε ότι η ελλαδική κοινωνία έχει ένα απελπιστικά μεγάλο ποσοστό λειτουργικώς αναλφαβήτων. Και φαινόμενα εξηλιθίωσης μεγάλων μαζών πληθυσμού εφιαλτικά.

Ενα καινούργιο Γουδί (βραχυχρόνιο μεταπολιτευτικό κίνημα και όχι πραξικόπημα δικτατορίας στρατιωτικών) αποκλείεται: Θα έθετε αμέσως την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεπιφέροντας κατάρρευση κάθε κρατικής λειτουργίας. Και επιπλέον, το μέσο επίπεδο καλλιέργειας και οξύνοιας των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων μοιάζει, στις δημόσιες εκφάνσεις του, πολύ χαμηλό. Δεν μπορούν πια οι στρατιωτικοί να πυροδοτήσουν και να εκφράσουν κοινωνική έκρηξη.

Το τελευταίο ενδεχόμενο για μεταπολιτευτική αλλαγή είναι μια εθνική καταστροφή: Να επιβάλει η Υπερδύναμη ένα καινούργιο μακεδονικό Κόσοβο με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη ή να προσαρτήσει η Τουρκία τη δυτική Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Τότε ίσως συμβεί η κοινωνική έκρηξη που θα στείλει στο σπίτι τους (ή στον Κορυδαλλό) τις σημερινές, εγκληματικής ιδιοτέλειας και αηδιαστικής φαυλότητας πολιτικές «δυνάμεις» και θα προκύψει Συντακτική Εθνοσυνέλευση, καινούργιο Σύνταγμα, κράτος χωρισμένο από την κυβέρνηση.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να πεθάνει ιστορικά ένας λαός: Να νομίζει ότι ζει παρακολουθώντας καθημερινά, για κάποιες δεκαετίες, την κηδεία του.

34η επέτειος αποκατάστασης της δημοκρατίας

2008-07-23T15:51:00.003+03:00

Επιτέλους ήρθε η 24η Ιουλίου. Θα μαζευτούμε στο προεδρικό μέγαρο, θα φάμε αστακούς, γαρίδες, θα πιούμε κρασιά και θα γλεντήσουμε την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ποιοι είμαστε εμείς ? Είμαστε ο πρόεδρος της δημοκρατίας που έχει εκλεγεί από τα κόμματα της μίζας και δεν τολμάει να αρθρώσει λέξη. Είμαστε η σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση της πλάκας. Ειμαστε οι εκπρόσωποι των χρηματοδοτούμενων από μίζες δήθεν σοσιαλιστικών κομμάτων. Είμαστε οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας που βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος βιάζοντας συνεχώς φύση και παρα φύση τη Θέμιδα. Είμαστε, είμαστε, είμαστε ...

Ζήτω η δημοκρατία !!

Δημοκρατία vs κομματικοί μηχανισμοί

2008-06-30T14:29:00.003+03:00

Πραγματικά μένει κανείς άφωνος με τις συμπεριφορές των ανθρώπων που κυβερνούν αυτή τη χώρα ή κυβέρνησαν στο παρελθόν.

Οχυρωμένοι πίσω από τις φασιστικές διατάξεις της ασυλίας και της παραγραφής, προκαλούν το δημόσιο αίσθημα με δηλώσεις του τύπου "όλοι και όλα στο φως". Τα μορφώματα των οποίων είναι μέλη έχουν από καιρό αποκαλύψει το πραγματικό αντιδημοκρατικό τους πρόσωπο με τις λογικές της πειθαρχίας και των διαγραφών. Αυτή τη φορά όμως λειτουργώντας ως αποδέκτες βρώμικου χρήματος, πλυντήρια ξεπλύματος και αποδέκτες δωροδωκιών, έχουνε ξεπεράσει κάθε όριο νομιμότητας και αποτελούν πλέον μέλος του προβλήματος.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την προστασία που τους παρέχεται από επίορκους δικαστικούς λειτουργούς δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που απειλεί ευθέως τη δημοκρατία σε αυτή τη χώρα.

Βρεγμένη σανίδα ...

2008-06-04T11:48:00.002+03:00

Κατά καιρούς ακούμε για την "απαξίωση των θεσμών". Τι είναι άραγε αυτό πέρα από την συμπεριφορά των ίδιων των ανθρώπων που υποτίθεται οτι πρέπει να τους υπηρετούν ?

Η απαξίωση της δικαιοσύνης είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία. Και οι δικαστικοί κάνουν ότι μπορούν για να την ολοκληρώσουν. Ο εισαγγελέας του αρείου πάγου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά οτι στην Ελλάδα οι θεσμοί ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από τα απολύτως σημαντικά. Πολύ ευαίσθητος στο θέμα του δημάρχου της Τήλου. Καθόλου ευαίσθητος όμως όταν στα ίδια αυτά μέρη υπάρχουν προβλήματα βασικών υποδομών. Καθόλου ευαίσθητος όταν σείεται ο τόπος από το σκάνδαλο siemens και η ελληνική δικαιοσύνη κοιμάται. Καθόλου ευαίσθητος για σοβαρά περιβαντολλογικά θέματα ...

Η απαξίωση των θεσμών προκαλείται από τους ίδιους τους λειτουργούς της οι οποίοι λυμαίνονται το χώρο. Άξια τα εξαψήφια αναδρομικά τους. Η μάνα μου έλεγε : "Βρεγμένη σανίδα που χρειάζεται ..."

Γάλα - Μεϊωση τιμών της πλάκας

2008-05-30T10:39:00.002+03:00

Καθαρά προπαγανδιστική κρίνεται η κίνηση της μείωσης κατά 3 λεπτά της τιμής του γάλακτος από συγκεκριμένη εταιρία του κλάδου. Με κόστος όσο δευτερόλεπτα διαφήμισης η εν λόγω εταιρία κοροϊδεύει τους καταναλωτές με την δήθεν κοινωνική ευαισθησία της ...

Αγοράζετε μόνο τυποποιημένα (ορυκτ)έλαια !!

2008-05-25T23:08:00.004+03:00

Με όλα αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με το ηλιέλαιο, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ εκείνη τη διαφήμιση που μας προέτρεπε να μην αγοράζουμε χύμα λάδι από τον γνωστό μας παραγωγό αλλά να αγοράζουμε τυποποιημένο. Επειδή λέει είναι ελεγμένο !! χαχαχα ...

Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε τους εμπνευστές εκείνης της καμπάνιας ... έτσι για να τους απονείμουμε το βραβείο μια που δικαιώνονται αυτές τις μέρες. Ποιο βραβείο ? Μα της ανοιχτής παλάμης φυσικά !! (θα έλεγα να τους αρχίσουμε όλους στις κλωτσιές αλλά υπάρχει και η "Δημόσια παρακίνηση σε τρομοκρατικές ενέργειες")

Φυσικά κανένας δεν μπορεί να μιλήσει εναντίον της τυποποίησης. Απεναντίας η τυποποίηση μπορεί και πρέπει να δίνει ανταγωνιστικό ποιοτικό προϊόν. Αρκεί φυσικά να τηρούνται οι αυτονόητες διαδικασίες.

Δυστυχώς όμως σε αυτή τη χώρα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και οι σωστές διαδικασίες βρίσκονται στη σφαίρα του φανταστικού ...

Η γνώμη της ΔΕΗ

2008-05-18T11:48:00.004+03:00

Συνεχίζοντας την έρευνα πάνω στη γνώμη των δημόσιων, ημιδημόσιων, κρατικών, ημιεξαγορασμένων, πάντως, σίγουρα «κοινής ωφέλειας», φορέων και οργανισμών, για τον έλληνα καταναλωτή, ανακαλύψαμε πως υπάρχει μία αδυναμία να προσδιοριστεί το ύψος των συντελεστών υπολογισμού του δημοτικού τέλους και φόρου που πληρώνουμε μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν ο υπολογισμός γίνεται με μαθηματικό τρόπο ή αν απλά τα νούμερα βγαίνουν στην κληρωτίδα. Πάντως υπάρχει, σαφώς, μία ασάφεια ακόμα και στο αν θα υπάρχει, αύξηση, μείωση ή αυξομείωση. Επίσης, ένα σοβαρό ερώτημα είναι τι βγαίνει από κάθε «αρπαχτή» αν το 0,κάτι πολλαπλασιαστεί επί τα τετραγωνικά μέτρα των ακινήτων όλης της επικράτειας, αυτών δηλαδή που έχουν ρεύμα της ΔΕΗ και όχι το δικό τους ηλιακό ή αιολικό ρεύμα, χμ;

Λογαριασμοί ΔΕΗ με ημερομηνία έκδοσης:

7/12/2007

4/2/2008

8/4/2008

Η άποψη της ΕΡΤ για την ποιότητα ...

2008-05-13T14:27:00.003+03:00

Μαθαίνουμε οτι η διοίκηση της ΕΡΤ θα κόψει την επόμενη χρονιά τις εκπομπές του Στέλιου Κούλογλου "Θεματική βραδυα" και "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα". Το μαθαίνουμε από το τρωκτικό.

Αν αληθεύουν αυτά που γράφονται είναι πραγματικά ντροπή για την ΕΡΤ να σταματάει δυο από τις πιο σημαντικές εκπομπές της τηλεόρασης στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο δείχνει την άποψη της διοίκησης για το τι σημαίνει ποιοτική εκπομπή. Την ίδα ώρα που δεκαδες εκατομμύρια ευρώ χάριζονται στις ΠΑΕ η επενδύονται σε θεάματα τύπου "eurovision".

Ελπίζουμε να ενδιαφερθεί κάποιο από τα ιδιωτικά κανάλια. Βέβαια βάσει του μέχρι τώρα δείγματος γραφής τους, δεν μας επιτρέπεται να ελπίζουμε.

Οι μέτοχοι στα ερτζιανά

2008-05-05T14:37:00.003+03:00

Είδαμε αυτό το δημοσίευμα στο Παρόν της Κυριακής του Πάσχα 27/4 και το μεταφέρουμε εδώ για εύκολη αναφορά.

Το αρχικό κίμενο βρίσκεται εδώ

Όμιλος Βαρδινογιάννη
- Rock FM: Γέρου Κωνσταντίνος 50% - Σπυρίδων Καραμπάτσος 50%.
- Δίεση: Thelon trading limited 90% - Beacon COM. ΕΠΕ 10%.
- Δρόμος: Star Επενδυτική Συμμετοχών 100%.
- DJ: International Radio Networks 99,97% (Αττικές Εκδόσεις 100%).

Όμιλος Αλαφούζου
- ΣΚΑΪ: Αλαφούζος Ιωάννης 75% - Santaphon Limited 25%.
- Angel: Αγγελική Σταφυλά-Κακαουνάκη 67% - Αlherma limited 33%.
- RED: Ευαγγελία Κουτσαυτάκη 5% - Γιάννης Σπανολιός 95%.
- Μελωδία: Καθημερινή 100% (Αρ. Αλαφούζος 40,75%, Θεμ. Αλαφούζος 21,79%, Ελένη Αλαφούζου 12,40%, Δίας ΑΕΕΧ 2,52%, Eurobank Ergasias AE 1,71%, Σιγάλας Ιωάννης 1,44% και επενδυτικό κοινό).

Όμιλος Λυμπέρη
- Village: Austereo Entert. Europe Ltd. 85% - (Caroline Aubrey 25%, Patrick Garner 25%, Anderson Michael 25%, Δαριβάκης Κωνσταντίνος 25%) - Austereo Group Ltd. 15%.
- Best: Three Dee 99% (Εκδόσεις Λυμπέρη 99%, Ανδρούλα Κυριακού-Χατζηβαρνάβα 0,40%, Μάρκος Μπιτσάκος 0,60%).
- Εν Λευκώ: Καββαθάς Ευάγγελος 92% - Proton Investment Bank 2,65% - Παυλή Αντωνία 2,98% - Κιρκιλίτση Μαριάνα 1,62%.

Όμιλος Γιαννίκου
- 96,6: Περικλής Χαλάτσης 59,2% - Κοσμάς Σφαέλος 29,3% - Γιάννης Τράγκας 11,5%.
- Oasis: Captain Jack Ραδιοφωνικές εκμεταλλεύσεις 50% - Ραδιοφωνία John Greek 30% - Παύλος Στεργιόπουλος 20%.
- John Greek: Κοσμόπουλος Βασίλης 89% - Καραγιώργος Αναστάσιος 10% - Παχλιβανίδου Παρασκευή 1%.

Όμιλος Ανδρέα Γ. Κουρή
- Love: Ανδρέας Γ. Κουρής 90% - Μαρία Κουρή Βανδώρου 10%.
- Orange: Σοφία Λιάκου 100%.
- Real: Ανδρέας Γ. Κουρής 50% - Ν. Χατζηνικολάου 50%.
Όμιλος ΙΜΑΚΟ
- Sfera: Μαϊμούκας - Σπανουδάκης 50% - Γεωργιάδης Χαράλαμπος 25% - Ντάλη Βασιλική 6,3% - Νιώτης Βασίλης 6,2% - Λοκρίδου Γεωργία 3,8% - Πανούτσος Απόστολος 3,8% - Λουκόπουλος Περικλής 4,9%.
- Nitro: Nitro Music 100% (Κωστόπουλος 45%, Νίκος Πατέρας 5%, Golden Entertainment Productions SA 50%).
- Derti: ΙΜΑΚΟ 100%.

Όμιλος Αntenna
- Ρυθμός: Ζωή Κυριακού 99% - Γιώργος Μήτρου 1%.
- Αntenna: Antenna TV 41,47% - Ferpot Trading LTD 26,34%. (Sandcay Holdings Limited) - Laxel Investments Limited 17,56% - Linsert Holdings Ltd. 14,63%.

Άλλοι σταθμοί
- Alpha 9,89: Κοντομηνάς Δημήτρης 91,23% - Solecastle Investments Ltd. 1,75% (Κοντομηνά Μαρία 98,04%, Δ. Κοντομηνάς 1,96%) - Ψαρράς Γιώργος 7,02%.
- Σπορ FM: Γιώργος Δήμας 23,75% - Χαράλαμπος Χριστόγλου 23,75% - Χρήστος Σωτηρακόπουλος 23,75% - Θεμιστοκλής Αλαφούζος 22,75% - Νίκος Ναούμης 5% - Χελάκης Γιώργος 1%.
- Kiss FΜ: Κωστάκης Παναγιώτης 82,35% - Πανταζόπουλος Νικόλαος 8,82% - Τσαουσόπουλος Μιχάλης 8,83%.
- 902: ΚΚΕ 100%.
- Flash: Σωκράτης Κόκκαλης 99,77% - Πάνος Κολιοπάνος 0,23%.
- Λάμψη: SBS Broadcastihg Europe BV 100% (SBS Broadcastihg UK Limited 100%).
- City: Petri Investments Limited 100%.
- Galaxy: Γεωργάκης Σταύρος 12,5% - Γεωργάκης Θεόδωρος 25% - Γεωργάκης Κωνσταντίνος 12,5% - Ορφανίδης Παρασκευάς 50%.
- Sportime FM: Πόπωτας Γιώργος 100%.
- Gold: Νίκος Μαστοράκης 99,5% - Μαριαλένα Μπουρνιά 0,5%.
- Mad Radio: Mad Internet 95% (Ανδρέας Μ. Κουρής 25%, Αγγελική Κουρή 25%, Μάκης Κουρής 50%) - Ανδρέας Μ. Κουρής 5%.
- Παρέα FM: Απόστολος Ρίζος 50% - Άννα Μιχαλοπούλου 50%.

Νέο αδίκημα : "Δημόσια παρακίνηση σε τρομοκρατικές ενέργειες"

2008-04-28T19:19:00.003+03:00

Αντιγράφουμε από την Ελευθεροτυπία
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=2577472

Τρία νέα αδικήματα θα «εμπλουτίσουν» σύντομα το νομοθετικό οπλοστάσιο της Ελλάδας και όλων των κρατών-μελών της Ε.Ε. κατά της τρομοκρατίας. Η δημόσια παρακίνηση σε διάπραξη τρομοκρατικών εγκλημάτων, η στρατολόγηση και η εκπαίδευση ατόμων για τρομοκρατικούς σκοπούς προστίθενται στον μακρύ κατάλογο των τρομο-εγκλημάτων, θέτοντας όμως παράλληλα σε άμεσο κίνδυνο το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών.

Η δημόσια παρακίνηση σε τρομοκρατικές ενέργειες θεωρείται από τους ειδικούς το πιο αμφιλεγόμενο νέο αδίκημα. Και αυτό γιατί στον ορισμό του περιέχονται αόριστες αναφορές για διάδοση μηνυμάτων στο κοινό με σκοπό τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών. Το επικίνδυνο είναι ότι δεν απατείται άμεση σύνδεση της παρακίνησης με τα τρομοκρατικά αδικήματα αλλά αρκεί απλώς ο κίνδυνος να διαπραχθούν τέτοια αδικήματα!

Ενα αδίκημα λάστιχο λοιπόν που μπορεί να τεντώσει προς όποια κατεύθυνση θέλει ο εκάστοτε λειτουργός(?) της δικαιοσύνης(?)

Χωρίς τέλος η βία ...

2008-04-17T10:37:00.005+03:00

Χωρίς τέλος η βία στη λωρίδα της Γάζας. Η σφαγή συνεχίζεται έστω και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Θύματα και πάλι άμαχοι, παιδιά ακόμα και δημοσιογράφος του Ρόιτερ. Το χρόνιο πρόβλημα της περιοχής δεν λύνεται και δεν φαίνεται να μπορεί να λυθεί όσο και από τις δυο πλευρές κυριαρχούν οι εξτρεμιστές. Φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη την φέρνει πάντα ο ισχυρότερος. Κι εδώ ο ασύγκριτα ισχυρότερος είναι το εβραικό κράτος που με τον πανίσχυρο στρατιωτικό του μηχανισμό (συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών του όπλων) και την αμερικανική στήριξη, επιβάλει την πολιτική του με φωτιά και τσεκούρι.

Η μόνη ελπίδα για ειρήνη στην περιοχή είναι η επικράτηση μετριοπαθών στοιχείων εκατέρωθεν. Ομως δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ...

To Ισραήλ «θα υποχρεώσει τη Χαμάς να πληρώσει το τίμημα»

"Ολοκληρωτικός πόλεμος" από Χαμάς

Πόση οικολογία μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος;

2008-04-15T15:15:00.008+03:00

ΟΙΚΟ της Καθημερινής - Hμερομηνία : 04-04-08

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_12/04/2008_1287322

Της Λίνας Γιάνναρου

Nα που το περιβάλλον έγινε μόδα και ξαφνικά αρχίσαμε να βομβαρδιζόμαστε από το διαφημιστικό τρίπτυχο «γαλήνιο τοπίο - γάργαρα νερά - γλυκερή μουσική», είτε μιλάμε για κουφώματα αλουμινίου είτε για βάρβαρα 4x4 είτε για αλυσίδες σούπερ μάρκετ είτε για λάδια μηχανής.
Στο εξωτερικό, το φαινόμενο είναι γνωστό και έχει αποκτήσει και όνομα: greenwashing (κάτι σαν οικολογικό brainwashing). Ο όρος περιγράφει την προσπάθεια κάποιων επιχειρήσεων είτε να «πουλήσουν» ένα δήθεν φιλοπεριβαλλοντικό εταιρικό προφίλ είτε να προωθήσουν τα προϊόντα τους, υπερβάλλοντας όσον αφορά τα «πράσινα» χαρακτηριστικά τους. Μόνο που σιγά σιγά η τακτική αυτή γυρίζει μπούμερανγκ. Σε πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ σε προϊόντα που προέβαλλαν διάφορους φιλοπεριβαλλοντικούς ισχυρισμούς, προέκυψε ότι μόνο σε μία από τις... χίλιες περιπτώσεις επρόκειτο πράγματι για ένα φιλικό στο περιβάλλον προϊόν. Η συνηθέστερη παγίδα για τους καταναλωτές είναι η προβολή τού ενός και μοναδικού «οικολογικού» χαρακτηριστικού των προϊόντων (π.χ., δεν περιέχει τοξικά, είναι ανακυκλώσιμα, εξοικονομεί ενέργεια), αποκρύπτοντας τη συνολική εικόνα που τις περισσότερες φορές είναι μάλλον γκρίζα αντί για πράσινη. Η είδηση μεταδόθηκε αστραπιαία και σήμερα οι καταναλωτές στις ΗΠΑ ξέρουν να εντοπίζουν τα κρούσματα greenwashing από τα πρώτα κιόλας διαφημιστικά πλάνα.
Στην Ελλάδα, ίσως δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από γνωστή βιομηχανία που από τη μία διαφημίζει τις προσπάθειές της για διάσωση του οικοσυστήματος (τα δάση συγκεκριμένα) και από την άλλη ρυπαίνει με εξασθενές χρώμιο τον Ασωπό και το νερό των Οινοφύτων.
Δεν είναι αρνητικό οι εταιρείες να προβάλλουν τα οικολογικά χαρακτηριστικά των προϊόντων τους εφόσον αυτά υπάρχουν. Το νοιάξιμο των επιχειρήσεων για το περιβάλλον και η έμπρακτη απόδειξή του με την αλλαγή παραγωγικών μοντέλων είναι κάτι που οι επιχειρήσεις θα έπρεπε -και δικαιούνται- να προβάλλουν. Το θέμα είναι να μην το κάνουν ως lifestyle. Δεν είναι κακό που το περιβάλλον άρχισε να «πουλάει». Οι όμορφες εικόνες και τα πετυχημένα σλόγκαν όμως δεν αρκούν.

Ολόκληρο οπλοστάσιο ετοιμάζει η Κίνα για να αποτρέψει το ενδεχόμενο βροχής κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων

2008-04-14T14:19:00.004+03:00

skai.gr - http://www.skai.gr/master_story.php?id=78427

Ένα ολόκληρο οπλοστάσιο ετοιμάζει η Κίνα για να αποτρέψει το ενδεχόμενο βροχής κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.

Οι αρμόδιοι εκτιμούν ότι υπάρχει 47% πιθανότητα βροχής στις 8 Αυγούστου και το στάδιο όπου θα γίνει η τελετή έναρξης είναι ανοικτό. Μικρότερο, αλλά υπαρκτό - 6% - είναι το ενδεχόμενο καταρρακτώδους βροχής. Γι΄ αυτό οι κινεζικές αρχές καταστρώνουν σχέδια ώστε να προκαλέσουν βροχόπτωση όσο γίνεται πιο μακριά από το στάδιο.

Περισσότεροι από 100 άνθρωποι σε 21 σταθμούς γύρω από το Πεκίνο θα βρίσκονται σε ετοιμότητα, ώστε μέσα σε 10 λεπτά να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν ρουκέτες που θα περιέχουν ιωδιούχο άργυρο, με το οποίο θα χτυπηθούν τα σύννεφα που ενδεχομένως θα απειλούν την τελετή έναρξης.

Έτσι οι Κινέζοι ελπίζουν ότι θα αποτρέψουν μία ενοχλητική βροχόπτωση την ώρα που θα γίνεται η έναρξη των αγώνων.

Παράλληλα τρία αεροσκάφη θα είναι σε ετοιμότητα για να "βομβαρδίσουν" με καταλύτες τα σύννεφα ώστε να αποστραγγίσουν την υγρασία.

Η κυβέρνηση του Πεκίνου έχει δαπανήσει 500.000 δολάρια για να εξοπλίσει τις αρμόδιες υπηρεσίες για την αντιμετώπιση των καιρικών φαινομένων και οι δυνατότητες αυτές θα εξεταστούν στην πράξη τους πρώτους δύο μήνες του καλοκαιριού.

16 Μαρτιου 1978 - 30 χρόνια από την απαγωγή του Άλντο Μόρο

2008-04-14T11:03:00.000+03:00

30 χρόνια πέρασαν από την ημέρα που στη Ρώμη απήχθη από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες ο χριστιανοδημοκράτης δυο φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας Αλντο Μόρο. Στις 16 Μαρτίου 1978 ξεκινούσε μια πορεία 55 ημερών που συντάραξε την Ιταλία και θα ολοκληρωνόταν με τραγικό τρόπο με την παράδοση του πτώματος του ηγέτη της χριστιανοδημοκρατίας στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου στις 9 του Μάη.

Η επίθεση στον Μόρο και στη συνοδεία του διήρκησε 3 λεπτά, από τις 09:02 μέχρι τις 09:05. Τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών μπλόκαραν, στη διασταύρωση των οδών Φάνι και Στρέζα, τη Φίατ 130 του Μόρο καθώς και την Αλφέτα των σωματοφυλάκων που ακολουθούσε. Ένας από τους επιτιθέμενους με αυτόματο Στερν ή FNA εκτέλεσε τους σωματοφύλακες τόσο στο αυτοκίνητο του Μόρο όσο και στο πίσω όχημα. Οι επιτιθέμενοι φρόντισαν να μην αφήσουν κανένα μάρτυρα αφού οι 3 από τους συνολικά 5 σωματοφύλακες όντας βαριά τραυματίες δέχτηκαν χαριστική βολή γεγονός που σχολιάστηκε αρκετά.

Σχεδόν αμέσως μετά την απαγωγή, το Ιταλικό κράτος και όλοι οι παράγοντες γύρω από αυτό υιοθέτησαν τη σκληρή γραμμή απέναντι στις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Η κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε διαπραγμάτευση παρά τις εκκλήσεις της οικογένειας του, του Πάπα Παύλου του 6ου αλλά και του ιδίου του Μόρο μέσα από επιστολές που έγραφε ο ίδιος και δίνονταν στη δημοσιότητα από τους απαγωγείς του.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, ο χριστιανοδημοκράτης ηγέτης ανακρίθηκε από τον Μάριο Μορέτι. Από τα πρακτικά των ανακρίσεων προκύπτει οτι ο Μόρο προέβη σε τρομακτικές αποκαλύψεις για την πολιτική ζωή της Ιταλίας και όχι μόνο.

Μεταξύ άλλων αποκάλυψε για πρώτη φορά την ύπαρξη του δικτύου "Gladio" (λατινικά gladius = σπαθί), του Ιταλικού σκέλους της μυστικής Νατοϊκής στρατιωτικής οργάνωσης "stay behind". Η ύπαρξή του επιβεβαιώθηκε δημόσια από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζούλιο Αντρεότι στις 24 Οκτωβρίου 1990.

Επίσης, ο Άλντο Μόρο αποκάλυψε τις σχέσεις του Χριστιανοδημοκρτικού κόμματος με τη μαφία, τις επεμβάσεις των Αμερικανών στο κόμμα, τη διάβρωση των Ιταλικών μυστικών υπηρεσιών από φασίστες εξηγώντας ότι η λεγόμενη "στρατηγική της έντασης" (Strategy of tension) αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση κυρίως των αμερικανικών συμφερόντων.

Η αστυνομία υπό την ηγεσία του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Ντάλα Κιέζα ανακάλυψε αντίγραφα των παραπάνω κειμένων. Τα πρωτότυπα κείμενα όπως και οι χαρτοφύλακες του Μόρο από το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε τη μέρα της απαγωγής του δεν βρέθηκαν ποτέ.

Επίλογος

Στις 16 Μαρτίου του 1978 ο Άλντο Μόρο απήχθη ενώ κατευθυνόταν προς τη Βουλή των Αντιπροσώπων όπου και θα γινόταν συζήτηση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη κυβέρνηση Αντρεότι που θα είχε για πρώτη φορά τη στήριξη του κομουνιστικού κόμματος κάνοντας πράξη τον λεγόμενο ιστορικό συμβιβασμό (Compromesso storico - historical compromise). Το πτώμα του Αλντο Μόρο βρέθηκε στις 9 Μαΐου στην οδό Καετάνι μέσα σένα Ρενώ 9 σε σημείο ακριβώς ανάμεσα στα γραφεία του Χριστανοδημοκρατικού και του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Διαβάστε

ΔΕΛΗΟΛΑΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ - ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (ΛΙΒΑΝΗΣ ISBN: 960-236-240-5)

Alberto Franceschini - Τι είναι οι ερυθρές ταξιαρχίες (ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ISBN: 960-91530-3-8)

Αλντο Μόρο (http://en.wikipedia.org/wiki/Aldo_Moro)

Στρατηγική της έντασης (http://en.wikipedia.org/wiki/Strategy_of_tension)

Επίσης Διαβάστε για την επιχείρηση Gladio και το δίκτυο Stay Behind καθώς και για τον Ελληνικό της κλάδο "Κόκκινη προβιά"

Κλεάνθης Γρίβας - Τρομοκρατία Ένα προνομιούχο μέσο άσκησης πολιτικής. Το ΝΑΤΟ και η επιχείρηση Gladio
Daniele Ganser - Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ. Η επιχείρηση Gladio και η τρομοκρατία στη δυτική Ευρώπη (ISBN: 978-3-280-06106-0)

Κλοπές ποδηλάτων. Πως γίνονται και πως δεν μιλάει κανείς

2008-04-14T10:55:00.001+03:00

Σε ένα αστικό περιβάλλον όπως αυτό μιας μεγαλούπολης, δείτε πόσο απλό είναι να κλέψει κάποιος ένα ποδήλατο. Δείτε πως εκμεταλλεύεται κάποιος το γεγονός της πλήρους αποξένωσης, το γεγονός οτι δεν μιλάει κανείς για τίποτα, το γεγονός ότι δεν ασχολείται κανείς με το τι γίνεται γύρω του ...

Ποδηλατική βόλτα Σάββατο 29 Μαρτίου 2008

2008-04-14T10:18:00.002+03:00

Η σημερινή ποδηλατική βόλτα ήταν κάτι που ήθελα να κάνω καιρό. Να ξεκινήσω δηλαδή από τα Πατήσια όπου και μένω και να φτάσω τουλάχιστον στο Φάληρο περνώντας από το κέντρο και κατεβαίνοντας παράλληλα με τη Συγγρού. Δεν είχα πάει ποτέ στη περιοχή του ιπποδρόμου και ήθελα να δω τη μεγάλη πεζογέφυρα πάνω από την παραλιακή.

Η διαδρομή που ακολούθησα περιλαμβάνει :

Οδός Πατησίων. Αρκετή κίνηση και σήμερα και αρκετοί απρόσεκτοι οδηγοί

Πλατεία Κοτζιά - Αθηνάς - Σοφοκλέους - Ψυρρή. Η περιοχή της Σοφοκλέους κάτω από την Αθηνάς έχει μετατραπεί κυριολεκτικά σε γκέτο με εκατοντάδες μετανάστες να περιφέρονται εδώ κι εκεί και ο δρόμος να είναι σχεδόν απροσπέλαστος.

Θησείο - πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ισως το καλύτερο σημείο της Αθήνας, ιδανικό βόλτα. Ελάχιστος κόσμος σήμερα και άρα ωραία ησυχία.

Οδός Βείκου - Αλ.Πάντου - Δοϊράνης - Καλλιθέα - Δημοσθένους. Κόλαση στη Καλλιθέα με μια νταλίκα να προσπαθεί να μπεί στη Δαβάκη και να κλείνει όλο το δρόμο μην μπορώντας να στρίψει.

Παλαιός Ιππόδρομος - «Εσπλανάδα». Φτάνεις στον παλιό ιππόδρομο που είναι ένα χάλι. Ευτυχώς υπάρχει ένα όμορφο ποδοσφαιρικό γήπεδο στα πόδια της παλιάς κερκίδας του ιπποδρόμου. Κατά τα άλλα ένα τεράστιο άδειο πάρκιγκ, δέντρα ούτε για δείγμα, μηδέν πράσινο, γενικώς παρακμή. Φτάνω στην εσπλανάδα που είναι ένα πολύ ωραίο ειδικά όταν κατηφορίζεις και βλέπεις όλο τον όρμο, το ΣΕΦ και το θωρηκτό Αβέρωφ. Μια στάση ενώπιον της θάλασσας είναι επιβεβλημένη.

Συνεχίζω για Νέο Φάληρο σε μια παρακμιακή διαδρομή κάτω από την παραλιακή. Μεγάλες εκτάσεις, έρημες, αναξιοποίητες ... Μέχρι και μίνι καταυλισμός Τσιγγάνων υπάρχει ... Φτάνω στο ΣΕΦ και περνώ απέναντι με σκοπό να ακολουθήσω παράλληλα τις γραμμές του τρένου μέχρι Καλλιθέα. Η διαδρομή είναι σχετικά ήσυχη απλά κάποια στιγμή υποχρεώνομαι για λίγο να βγώ στη Πειραιώς για να περάσω το ποτάμι.

Τελικά ήσυχα ήσυχα φτάνω στο σταθμό της Καλλιθέας όπου και επιβιβάζομαι στο τρένο (στο πρώτο βαγόνι μια που το τελευταίο σε 2 τρένα που επιχείρησα να μπω ήταν γεμάτο!) και επιστρέφω.

Σύνολο διαδρομής 24 χλμ

Υ.Γ. Μπορείτε να δείτε διάφορες εικόνες από τη σημερινή πορεία στη συλλογή φωτογραφιών

Ελεύθερα. Μην ενοχλήστε, αλλά....

2008-02-21T21:15:00.007+02:00

Η εκπαίδευση των πολιτών στην αδιαφορία και την πολιτική τεμπελιά, δείχνει να πηγαίνει μια χαρά. Εβδομάδες τώρα παρακολουθούμε το σίριαλ με τις ροζ κασέτες, τα περιφερόμενα εντός και εκτός ελληνικής επικράτειας - πλην όμως νόμιμα κερδισμένα από το μόχθο κάποιων πολύ ικανότερων από εμάς - εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή η δουλειά μας, η εκπαίδευση των παιδιών μας, και όλη μας η ζωή γενικά, πάει να καταντήσει εφιάλτης. Εμείς παρακολουθούμε τα νέα και μάλλον το διασκεδάζουμε περιμένοντας με αγωνία το επόμενο επεισόδιο. Μάλλον κανείς δε θέλει να μπει στον κόπο να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Μάλλον η διαιώνισή της υπόσχεται μια αδειούλα για το αυθαιρετάκι μας, μια θεσούλα σε κάποια υπηρεσία για το παιδάκι μας, να σβηστεί κανένα προστιμάκι για καμιά τόση δα μικρή κλεψιά μας ... μια εξυπηρετησούλα, κάτι βρε αδελφέ, να τη βολέψουμε κι εμείς όπως-όπως. Είμαστε πανέτοιμοι. Μην ενοχλείστε. Μπορείτε να μας σερβίρετε ό,τι θέλετε. Είστε ελεύθεροι να κάνετε τα πάντα μα ... καλά, είναι ανάγκη τα τρώμε όλο αυτό το σκουπίδι κάθε μέρα στις ειδήσεις; Λίγη διακριτικότης!

Αθήνα - Κεραμεικός, Ιούνιος 1996

Μηχανορραφίες και Παραπλάνηση

2007-10-08T21:53:00.001+03:00

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του διαδικτύου είναι η δυνατότητα που δίνει στον κάθε έναν από μας να έχει πρόσβαση σε ένα ολοένα διευρυνόμενο πλήθος πληροφοριών. Το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, οι ομάδες συζήτησης, οι αναρτήσεις, τα ιστολόγια, συνιστούν ένα πανίσχυρο εργαλείο για τον καθένα που ενημερώνεται, παρακολουθεί τον κόσμο και συμμετέχει στα κοινωνικά τεκταινόμενα, που εκφράζει τις απόψεις του και τις τεκμηριώνει στα λεγόμενα και γραφόμενά του.
Από ένα τέτοιο δυναμικό κόσμο δεν μπορούσαν, βέβαια, να λείπουν οι κακόβουλες παρεμβολές.

Τα κακά δαιμόνια

Ονομάστηκαν «τρολ». Δανείστηκαν το όνομά τους από τα «troll» [1] της Σκανδιναβικής μυθολογίας, τα ανθρωπόμορφα εκείνα πλάσματα που ενίοτε γίνονται πολύ πολύ ενοχλητικά.
Σε μια δημόσια διαδικτυακή συζήτηση, δεν μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε πότε έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα τρολ.
Στο wiki του Ward Cunningham [2] περιγράφεται πολύ εύστοχα το τι είναι αυτά τα «τρολ» :[3]

«Ένα τρολ κατασκευάζεται εσκεμμένα προκειμένου να προκαλέσει τους άλλους αποσκοπώντας στην κατασπατάληση του χρόνου και της ενέργειας τους. Ένα τρολ είναι ένας λωποδύτης του χρόνου. Το να περιδιαβαίνεις από δω κι από κει σημαίνει ότι ληστεύεις τους ανθρώπους. Αυτό καθιστά τα τρολ ειδεχθή.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα τρολ από την απεμπλοκή τους από μια συζήτηση ή ένα επιχείρημα. Δεν πιστεύουν όσα λένε, απλώς τα λένε για να δημιουργήσουν εντύπωση.
Τα τρολ ωθούνται από μια επιθυμία να γίνουν το επίκεντρο της προσοχής των άλλων και δεν μπορούν να προσελκύσουν την προσοχή ή δεν πρόκειται να την αποκτήσουν με παραγωγικό τρόπο.
Κάποιος μπορεί να είναι ανυπόφορος, εξοργιστικός, φανατικός και αδαής ανόητος που αξίζει να τον εξοβελίσουμε χωρίς απαραίτητα να είναι τρολ.
Σημειώστε επίσης ότι ένα τρολ δεν είναι απαραίτητα προσβλητικό, άτιμο ή αγενές. Μόνο οι χειρότερες, εμφανέστερες μορφές τρολ μπορούν να αναγνωριστούν τόσο εύκολα.
Αν ανακαλύψετε ότι εξηγείτε υπομονετικά και εμπεριστατωμένα κάποιο δυσνόητο σημείο σε κάποιον που δε συμπεριφέρεται ούτε καν με τη στοιχειώδη ευγένεια, τότε πιθανόν έχετε πέσει θύμα ενός τρολ.» [4]

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με το διαδίκτυο, τα ιστολόγια ή τις ομάδες συζήτησης και τα forum, τα ξέρουμε πολύ καλά. Μπορούν να γίνονται όντα πάρα πάρα πολύ ενοχλητικά. Διασπείρουν ψευδείς πληροφορίες, συκοφαντούν, αποσπούν την προσοχή με κάθε τρόπο. Προκαλούν συναισθήματα οίκτου προς το πρόσωπό τους, μιλούν ή συμπεριφέρονται προκλητικά για να δημιουργήσουν σύγχυση και έντονες αντιδράσεις. Δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμα ώστε να θολώνουν τα νερά. Εμφανίζονται με βαρύγδουπα ονόματα, τίτλους ή κάτω από την αιγίδα σοβαροφανών οργανισμών ή φορέων, υπαρκτών ή και ανύπαρκτων. Μεταχειρίζονται επιχειρήματα από διαστρεβλωμένα λόγια άλλων, επώνυμων ώστε να στερεώνουν αυτά που ισχυρίζονται. Εκμεταλλεύονται με λίγα λόγια την ψυχολογική εκείνη ιδιότητά μας ως αναγνώστες ή συνομιλητές να πιστεύουμε κάποιον ή να εκλαμβάνουμε κάποιον ως έγκυρο ή σοβαρό όταν [ισχυρίζεται ότι] διαθέτει πτυχία και περγαμηνές ή είναι μέλος κάποιας επιστημονικής κοινότητας.
Επιδιώκουν να δημιουργούν σύγχυση για το άτομό τους ώστε να μην είναι άμεσα αναγνωρίσιμος ο σκοπός τους. Δεν μπορούν να σπαταλήσουν το χρόνο σου αν αναγνωρίσεις άμεσα ποια είναι και αντιληφθείς σε τι αποσκοπούν. Γι’ αυτό και κάποτε γράφουν σχολιάζουν στα ιστολόγια ανώνυμα. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα στο διαδίκτυο. Anonymous user λέγεται. Ή χρησιμοποιούν κάποιο avatar, ένα ψευδώνυμο δηλαδή ή ένα εικονίδιο. Ξέρουν όμως να χρησιμοποιούν μια γλώσσα που σε πείθει για τη σοβαρότητά τους.
Το διαδίκτυο είναι ένας παράδεισος που [λες και] δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτά.

Τα τρολ-χρωματιστά γυαλιά [5]

Το άμεσο επακόλουθο της ύπαρξης αυτών των καλικάντζαρων. Το σύνδρομο του να βλέπει κανείς παντού γύρω του τρολ και να μην εκλαμβάνει κανέναν ως σοβαρό και αξιόπιστο άνθρωπο. Αποδεικνύει πόσο πετυχημένο όπλο στον πόλεμο της παραπλάνησης και του αποπροσανατολισμού είναι η γέννεση και εμφάνιση των τρολ.

Είναι όμως μόνο αυτό;

Τα ενοχλητικά αυτά όντα δεν περιορίζουν τη δράση τους στα σοκάκια και τις στοές του διαδικτύου. Στην πραγματικότητα η δραστηριότητά τους επεκτείνεται σε κάθε τομέα της καθημερινής ζωής. Φαίνεται μάλιστα πως πρέπει να έκαναν την εμφάνισή τους πολύ πολύ παλαιότερα από την εμφάνιση και χρήση του διαδικτύου. Μα ... τα ξέρουμε και τα έχουμε υποστεί. Στο εργασιακό μας περιβάλλον, τη γειτονιά, τις παρέες, τις κοινωνικές δραστηριότητες. Κυρίως όταν υπάρχει επιτυχημένη δράση, αναγνώριση, θετικό αποτέλεσμα. Είναι τότε που ξεσπάνε οι καυγάδες. Όταν, για παράδειγμα, μια ομάδα που λειτουργεί αποτελεσματικά αρχίσει να λέει αλήθειες δηλαδή να «ενοχλεί» κατά κάποιον τρόπο. Τότε είναι που εξαπολύονται οι στρατιές των πλασμάτων αυτών της «πανίδας των πόλεων» (urban fauna)[6]. Για να διασπάσουν τη συνοχή της. Να μολύνουν το σκοπό. Να εκνευρίσουν τους πάντες και να αμαυρώσουν τις καλές τους στιγμές.

Με τα μάτια και τα αυτιά ορθάνοιχτα

Αν επρόκειτο απλώς για ποντικούς ή άλλα τρωκτικάκια θα μιλούσαμε τώρα για μια φάκα. Όμως πρόκειται για πιο ευμετάβλητες, ευπροσάρμοστες [απροσάρμοστες, νοσηρές, φαιδρές οντότητες]. Χρειάζεται επαγρύπνηση και προσοχή. Μέχρι να εντοπιστούν. Τότε το μόνο που τους αξίζει είναι η παραδειγματική τιμωρία δια του αποκλεισμού. Κυρίως όμως τους αξίζει να τα αγνοείς.

Δέσποινα Βαφείδου.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Από τη Wikipedia
Troll (http://en.wikipedia.org/wiki/Troll )
Internet Troll (http://en.wikipedia.org/wiki/Internet_troll)
[2] Από τη wikipedia: (http://en.wikipedia.org/wiki/Ward_Cunningham)
Howard G. "Ward" Cunningham γεννήθηκε το 1949. Πρωτοπόρος προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι αυτός που σχεδίασε το πρώτο wiki, το οποίο ενσωμάτωσε στο δικτυακό τόπο της δικής του συμβουλευτικής εταιρίας προγραμματισμού Cunningham & Cunningham.
[3] The Troll Definition - Ward Cunningham (http://c2.com/cgi/wiki?TrollDefinition)
[4] Η μετάφραση είναι από το βιβλίο «Εμείς είμαστε το μέσο – Λαϊκή Δημοσιογραφία από το Λαό, για το Λαό» του Dan Gilmor/2004, από τις εκδόσεις ΟΞΥ/2006 (www.oxy.gr) και σε μετάφραση της Ελευθερίας Τσίτσα.
[5] Troll Colored Glasses - Ward Cunningham (http://c2.com/cgi/wiki?TrollColoredGlasses)
[6] The Troll Definition - Ward Cunningham (http://c2.com/cgi/wiki?TrollDefinition)
Η εικόνα προέρχεται από το : http://forum.physorg.com/index.php?showtopic=12396&st=15

Εφυγε ο Νίκος Νικολαΐδης

2007-09-07T12:33:00.000+03:00

"Τώρα κοιμάσαι τον μεγάλο ύπνο δίχως να νοιάζεσαι για όλη τούτη τη βρωμιά"
Raymond Chandler, Ο Μεγάλος Υπνος

Εφυγε προχθές σε ηλικία 67 ετών ο σκηνοθέτης Νίκος Νικολαίδης. Ενας άνθρωπος που άφησε το στίγμα του στον σύγχρονο Ελληνικό κινηματογράφο με την αντικομφορμιστική, ανατρεπτική και ταυτόχρονα "μαύρη" ματιά του, προσφέροντάς μας μεταξύ άλλων ταινίες όπως η (αγαπημένη μου) "Πρωινή Περίπολος", "Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα" και "Γλυκιά Συμμορία".

Σαν ελάχιστο φόρο τιμής παραθέτω αυτό το post και την ακόλουθη λίστα των δημιουργιών του.

Φιλμογραφία

Lacrimae Rerum (1962, 11΄)
Άνευ Όρων (1964, 45΄)
Κιέριον (ως ηθοποιός)
Ευρυδίκη Β.Α. 2Ο37 (1975)
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979)
Γλυκιά Συμμορία (1983)
Πρωινή Περίπολος (1987)
Singapore Sling (1989)
Το Κορίτσι με τις βαλίτσες (τηλεταινία, 1993)
Θα σε δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999)
Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002)

Βιβλιογραφία

Οι Τυμβωρύχοι, διηγήματα, 1964
Ο Οργισμένος Βαλκάνιος, μυθιστόρημα 1977-1992 - 13η έκδοση.
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, σενάριο, 1980
Γλυκιά Συμμορία, μυθιστόρημα, 1984
Γουρούνια στον Άνεμο, μυθιστόρημα, 1993, 5η έκδοση.
Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα, σενάριο, 2003 (Εκδόσεις Αιγόκερως).

(Πηγή λίστας δημιουργιών : http://www.comicorange.gr/Nikolaidis.htm)

ΦΩΤΙΕΣ - Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΑΣΩΝ - Γαιόραμα, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2001

2007-09-06T16:08:00.000+03:00

Παύλος Κωνσταντινίδης (Ερευνητής του ΕΘ.Ι.Α.ΓΕ)
Πηγή: Γαιόραμα (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2001)

Οι πυρκαγιές στα μεσογειακά δάση της χώρας μας επηρεάζουν γενιές και γενιές Ελλήνων από την αυγή του πολιτισμού μας. Παρ' όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, 3,500 χρόνια μετά, δεν έχουμε μάθει να ζούμε με αυτές. Τις θεωρούμε ένα παροδικό φαινόμενο - το οποίο θα εκλείψει μόνο όταν ο άνθρωπος αλλάξει συμπεριφορά απέναντι στο δάσος -, και έτσι κανείς μας δεν προετοιμάζεται γι' αυτές.

"Είμαστε μοναδικά όντα φωτιάς σ' ένα μοναδικό πύρινο πλανήτη" Stephen Pyne

Αύγουστος του 1989. Μόλις είχα επιστρέψει από την εθελοντική συμμετοχή μου στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς που έκαψε σχεδόν όλο το βόρειο τμήμα της Σιθωνίας στη Χαλκιδική. Η αγωνία μου για ένα πενθήμερο ήταν μεγάλη, επειδή η φωτιά απειλούσε, μαζί με τα δάση, να εξαφανίσει και τις πειραματικές επιφάνειες που χρησιμοποίησα για το διδακτορικό μου, λίγες εβδομάδες πριν από την επίσημη παρουσίασή του. Τελικά, η εμπειρία των συναδέλφων μου από το Δασαρχείο Πολυγύρου έσωσε το κυρίως δάσος και μαζί μ' αυτό, τρία χρόνια ατελείωτων καταγραφών, στατιστικών επεξεργασιών και συμπερασμάτων.

Πρώτη μου δουλειά μόλις έφθασα στο σπίτι ήταν να απαλλαγώ από τα καπνισμένα ρούχα μου και να κεράσω τον εαυτό μου μια παγωμένη μπίρα, τη μόνιμη φαντασίωση κάθε εμπλεκόμενου σε δασική πυρκαγιά. Στην τηλεόραση οι φωτιές είχαν και πάλι τη θερινή τιμητική τους. Η ρουτίνα των ειδήσεων και η φοβερή κούραση με είχαν σχεδόν αποκοιμίσει, όταν συνέβη ένα γεγονός καθοριστικό για τη μετέπειτα επιστημονική μου διαδρομή. Ο Τέρενς Κουΐκ - όταν ήταν στον ΑΝΤ1 - είχε καλέσει τον καθηγητή και δάσκαλό μου Σπύρο Ντάφη για να συζητήσουν το θέμα των πυρκαγιών. Ένας από τους διαπρεπέστερους καθηγητές της Δασολογίας και γνώστης της οικολογίας των ελληνικών οικοσυστημάτων, ο Σπύρος Ντάφης, εξηγούσε, με τη συνηθισμένη ηρεμία του, τα αίτια των πυρκαγιών, όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: "Και μετά τις πυρκαγιές, κ. καθηγητά, τι πρέπει να κάνουμε;" "Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην κάνουμε τίποτε, απλώς να προστατέψουμε το δάσος από τη βοσκή και τους καταπατητές", απάντησε, ήρεμα πάντα, ο καθηγητής.

Ο Τέρενς Κουΐκ σχεδόν έπεσε από το κάθισμά του, τόση ήταν η έκπληξή του. Γαλουχημένος, όπως όλοι μας, με το μύθο της αναγκαιότητας των μεταπυρικών αναδασώσεων δεν ήθελε να πιστέψει τα λόγια του καλεσμένου του. "Μα είναι δυνατό, κ. καθηγητά, να το λέτε εσείς αυτό!!! Ένας ειδικός! Ένας καθηγητής πανεπιστημίου! Είναι δυνατό να μην αναδασώσουμε τις καμένες εκτάσεις; Πώς μπορείτε να λέτε τέτοια πράγματα; Υπάρχει επιστημονική εμπειρία... υπάρχει έρευνα..."

Ο καθηγητής μου ένιωσε, είμαι βέβαιος, ακριβώς ό,τι κι εγώ πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια: Ορισμένες αλήθειες πρέπει να λέγονται με προσοχή΄ ο κίνδυνος να εκτεθείς είναι μεγάλος εάν αυτό που λες δεν γίνεται απόλυτα κατανοητό.

"Στην Ελλάδα κανείς δεν μελέτησε τι συμβαίνει έπειτα από μια πυρκαγιά", απολογήθηκε ο Σπύρος Ντάφης. "Εύχομαι αυτό να γίνει σύντομα..."

Έτσι βρέθηκα να μελετώ την οικολογία των δασικών πυρκαγιών. Η εξειδίκευσή μου στη φυτοκοινωνιολογία, δηλαδή στη μελέτη των κοινωνικών σχέσεων που αναπτύσσουν τα φυτά τόσο μεταξύ τους όσο και σε σχέση με το περιβάλλον τους, αποτέλεσε τη βάση για μια βαθύτερη κατανόηση της σχέσης των φυτών με το φαινόμενο των δασικών πυρκαγιών.

Θερμά, ξηρά καλοκαίρια και μέτρια βροχεροί, ήπιοι χειμώνες χαρακτηρίζουν το μεσογειακό κλίμα. Απαντά στη Μεσογειακή λεκάνη, στην Καλιφόρνια, στη Χιλή, στο νοτιοδυτικό άκρο της Αφρικής και της Αυστραλίας, μεταξύ του 30ού και του 40ού παραλλήλου του βόρειου και νότιου ημισφαιρίου. Στις περιοχές αυτές η προσπίπτουσα ηλιακή ακτινοβολία είναι ίση με την ανακλώμενη. Τα ψυχρά ρεύματα των δύο ημισφαιρίων διασχίζουν τις θάλασσες που τις βρέχουν. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι, αν εκλείψουν τα ρεύματα αυτά, το μεσογειακό κλίμα θα εξαφανιστεί. Σ' αυτές τις τόσο απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές, που δεν είχαν καμία χλωριδική επαφή, αναπτύσσεται ένας πανομοιότυπος τύπος βλάστησης, γνωστός ως "αείφυλλη σκληρόφυλλη βλάστηση". Η ομοιότητα δεν είναι τυχαία. Τα φυτά που συνθέτουν τη βλάστηση στις περιοχές με μεσογειακό κλίμα πρέπει να επιβιώσουν στη μακριά άνομβρη θερινή περίοδο. Σιγά - σιγά, άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου το εκπληκτικό παζλ της μεσογειακής βλάστησης: Λεπτές ισορροπίες εκατομμυρίων χρόνων, ασύλληπτες λογικές επιβίωσης, προσαρμογές στις αντιξοότητες. Μια ισχυρή θέληση για ζωή από όντα που δεν διαθέτουν εγκέφαλο, δεν περπατούν ούτε αισθάνονται όπως τα ζώα και ο άνθρωπος.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την αειφυλλία. Αν τα είδη που συνθέτουν τις μεσογειακές φυτοκοινωνίες ήταν φυλλοβόλα, θα χρειάζονταν κάθε άνοιξη έως και 5πλάσια ποσότητα νερού για την παραγωγή νέων φύλλων. Ως αείφυλλα, εξοικονομούν τεράστιες ποσότητες νερού, που το χρησιμοποιούν τους θερινούς μήνες.

Άλλη προσαρμογή είναι η σκληροφυλλία. Για να μειώσουν την απώλεια νερού από τους επιδερμικούς πόρους (εφυμενική διαπνοή), τα φυτά συγκεντρώνουν κάτω από την επιδερμίδα των φύλλων τους αδιάβροχες κηρώδεις ουσίες που τους προσδίδουν χαρακτηριστική σκληρότητα. Έτσι παγιδεύουν το νερό, που αλλιώς θα εξατμιζόταν κατά τη διάρκεια των υψηλών θερινών θερμοκρασιών.

Η διαπνοή είναι μια απαραίτητη φυσιολογική δραστηριότητα των φυτών που συμμετέχει στη μεταφορά νερού και διαλυμένων ανόργανων στοιχείων από τις ρίζες προς τα φύλλα. Προκειμένου να μην εξαντληθεί το εδαφικό νερό στη διάρκεια του καλοκαιριού, τα μεσογειακά φυτά κλείνουν τα στόματα των φύλλων - από τα οποία διαχέεται η υγρασία στο περιβάλλον - κατά τις θερμές ώρες. Μεταπίπτουν δηλαδή σε θερινή νάρκη, μειώνοντας στο ελάχιστο τη βιολογική τους δραστηριότητα.

Μια φυτοκοινωνία αναπτύσσεται σε ανοιχτούς χώρους. Εκατομμύρια σπόροι διάφορων ετήσιων φυτών μεταφέρονται με τον άνεμο. Παπαρούνες, μαργαρίτες, αγριοφράουλες κάνουν το μοναδικό ταξίδι της ζωής τους με τη μορφή των σπόρων, πριν ριζώσουν κάπου. Αν φύτρωναν όλοι, κάθε φυτό θα απαιτούσε μέρος του ελάχιστου εδαφικού νερού για να αναπτύξει τη βιομάζα του. Αντιμέτωπες με αυτό τον κίνδυνο, οι μεσογειακές φυτοκοινωνίες ανέπτυξαν δύο αμυντικούς μηχανισμούς. Ο πρώτος είναι η μεγάλη πυκνότητα των θάμνων, που, κυριολεκτικά, κρύβουν τον ήλιο από το έδαφος και δεν επιτρέπουν στους νέους σπόρους να φυτρώσουν. Ο δεύτερος, μια εκπληκτική προσαρμογή, η αλληλοπάθεια. Ορισμένοι μεσογειακοί θάμνοι τροφοδοτούν το έδαφος με ουσίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος των ετήσιων φυτών. Γι' αυτό δεν υπάρχουν στα μεσογειακά οικοσυστήματα τα συνήθη ετήσια φυτά άλλων δασικών τύπων.

Η πυκνότητα των θάμνων και η αλληλοπάθεια, όμως, επιδρούν και στους σπόρους των ίδιων των μεσογειακών θάμνων και πεύκων' ενώ οι θάμνοι πολλαπλασιάζονται με πρεμνοβλάστηση και ριζοβλάστηση, τα πεύκα δεν διαθέτουν τέτοια ικανότητα. Κάτω από αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες, οι σπόροι τους που πέφτουν στο έδαφος δεν επιβιώνουν. Τα μεσογειακά πεύκα αδυνατούν να ανανεωθούν, εκτός και εάν υπάρξει προσωρινή απελευθέρωση του εδάφους από τον ανταγωνισμό των πυκνών θάμνων και την αλληλοπάθεια που προκαλούν. Η φύση δεν διαθέτει ούτε πριόνια ούτε τσεκούρια. Την ευκαιρία αυτή θα τους προσέφερε μόνο μια πυρκαγιά.

Μπορεί η φύση να μετατρέψει το θάνατο σε ζωή, την καταστροφή σε δημιουργία; Μπορεί ο Φοίνικας να μην ήταν μύθος; Τα δέντρα δεν έχουν πόδια για να τρέξουν, ούτε φτερά για να πετάξουν, δεν ανοίγουν φωλιές στο έδαφος για να προφυλαχθούν. Πώς θα εκμεταλλεύονταν το γυμνό έδαφος που δημιουργούσε η φωτιά, αφού θα ήταν και τα ίδια θύματά της; Καθώς οι έρευνές μας προχωρούσαν και συνδυάζονταν με τα αποτελέσματα των άλλων συναδέλφων μας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ξετυλιγόταν το κουβάρι των νέων μας γνώσεων πάνω στην απίστευτη δυναμική αντίδραση της φύσης.

Οι θερινές καταιγίδες με αστραπές και κεραυνούς είναι συχνές στα μεσογειακά κλίματα. Η πιθανότητα πρόκλησης πυρκαγιάς στην κατάξερη βλάστηση είναι μεγάλη. Ο καθηγητής των Δασικών Πυρκαγιών Δημήτρης Καϊλίδης υπολόγισε ότι, χωρίς τον άνθρωπο, κάθε πευκοδάσος καιγόταν τουλάχιστον μία φορά κάθε 100 με 150 χρόνια από κεραυνό. Με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής τα σκληρόφυλλα αείφυλλα φυτά ανέπτυξαν και άλλες προσαρμογές, δημιουργώντας μια ιδιόμορφη βλάστηση εξαιρετικής αντοχής στις πυρκαγιές: την πυρόφυτη βλάστηση.

Υπάρχουν δυο βασικές μορφές πυρόφυτων. Τα παθητικά πυρόφυτα ανέπτυξαν ιδιαίτερη αντοχή στις υψηλές θερμοκρασίες αλλά και στις ίδιες τις φλόγες, ως αποτέλεσμα ποικίλων μηχανικών και χημικών διεργασιών. Ορισμένα είδη αντέχουν τις υψηλές θερμοκρασίες χάρη στον παχύ φλοιό τους (φελλοφόρος δρυς), άλλα αναφλέγονται δύσκολα γιατί έχουν πολύ σκληρό ξύλο (ίταμος και κάποιες δρύες) ή υψηλή περιεκτικότητα μεταλλικών στοιχείων στο ξύλο τους (αλμυρίκι). Η κουκουναριά ρίχνει τα χαμηλά κλαδιά της, δημιουργώντας ομβρελοειδή κόμη πολλά μέτρα πάνω από το έδαφος, όπου καμιά φλόγα δεν τη φθάνει. Μερικές πτέριδες και άλλα φυτά προφυλάσσουν τα αναπαραγωγικά τους όργανα κάτω από το έδαφος.

Αντίθετα, τα ενεργητικά πυρόφυτα συνήθως καίγονται εύκολα, αλλά η βλαστητική ανάπτυξή τους ευνοείται από την πυρκαγιά. Το πουρνάρι παράγει μετά τη φωτιά παραβλαστήματα και ριζοβλαστήματα από τη βάση του κορμού και τις ρίζες αντίστοιχα. Η κουμαριά, τα ρείκια, οι άρκευθοι, το φυλίκι, ο σχίνος και άλλα δημιουργούν ριζώματα που μοιάζουν με ρόζο και βρίσκονται σε αδράνεια επί πολλά χρόνια. Μετά τη φωτιά, τα ριζώματα ξυπνούν από το λήθαργό τους και δίνουν μέσα σε λίγες ημέρες τα πρώτα βλαστάρια με τη μορφή παραβλαστημάτων. Η ταχύτητα αύξησης των παραβλαστημάτων και των ριζοβλαστημάτων είναι πολύ μεγάλη. Στο τέλος της επόμενης από την πυρκαγιά βλαστητικής περιόδου φθάνουν σε ύψος μέχρι και 60% του μητρικού φυτού.

Πάνσοφη η φύση, δεν αφήνει τίποτε στην τύχη. Η σουσούρα, ένα είδος ρεικιού που βρίσκεται στα πιο φτωχά και ξηρά εδάφη της χώρας μας και ενοχοποιείται για το φαινόμενο της αλληλοπάθειας, παραμένει βιολογικά ανενεργή δύο-τρία χρόνια μετά τη φωτιά, δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στα νεαρά φυτά της πεύκης να ριζώσουν και να αναπτυχθούν.

Τέλος, υπάρχει και η υποομάδα των ενεργητικών πυρόφυτων με διασπορά σπόρων που διεγείρονται από τη φωτιά. Σ' αυτήν ανήκουν τα θερμόβια πεύκα, ιδίως η χαλέπιος, που μαζί με την τραχεία και την κουκουναριά σχηματίζουν τα μεσογειακά πευκοδάση μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε νέα μεγαλειώδη επίδειξη της δυνατότητας προσαρμογής που διαθέτει το φυτικό βασίλειο. Σε όλα σχεδόν τα φυτά, οι ώριμοι καρποί πέφτουν στο έδαφος' στα θερμόβια πεύκα, όμως, το 30% των ώριμων κώνων παραμένει κλειστό στο δέντρο από 5 ως και 10 χρόνια. Αν ξεσπάσει πυρκαγιά, διεγείρονται ειδικοί μηχανισμοί και τα κουκουνάρια ανοίγουν, διασκορπίζοντας μερικές χιλιάδες σπόρους σε έκταση 4 στρεμμάτων γύρω από κάθε δέντρο. Καθώς τα δέντρα βρίσκονται σε αποστάσεις μικρότερες από 10 μέτρα μεταξύ τους, φαντάζεστε την πυκνότητα των νέων φυτών...

Από την πρώτη στιγμή που ένα νέο μεσογειακό δάσος αρχίζει τη μεταπυρική διαδικασία φυσικής αναγέννησης, ετοιμάζεται για την επόμενη πυρκαγιά. Σ' αυτό βοηθούν και πάλι οι μεσογειακές κλιματικές συνθήκες: στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους οι τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας είναι εντελώς ακατάλληλες για την επιβίωση των σαπροφυτικών μυκήτων που αποσυνθέτουν την οργανική ύλη. Έτσι συσσωρεύονται στο έδαφος τόνοι από ξηρές βελόνες, φύλλα, κλαδιά, νεκρούς θάμνους και δέντρα: μια βιομάζα ιδιαίτερα εύφλεκτη, λόγω και της θερινής ξηρότητας, η οποία απλώς περιμένει τον κεραυνό, την ανθρώπινη αμέλεια ή τον εμπρησμό για να εκδηλωθεί ξανά το φαινόμενο. Τα μεσογειακά πεύκα είναι φωτόφιλα όταν τα χαμηλότερα κλαδιά δεν φωτίζονται, αχρηστεύονται και ξηραίνονται, δεν πέφτουν όμως από τα δέντρα. Χρόνια ολόκληρα κρέμονται νεκρά κλαδιά με ξηρές βελόνες κοντά στο έδαφος. Έτσι, μια απλή έρπουσα φωτιά μετατρέπεται εύκολα σε επικόρυφη, άρα και με δυναμικότερη προοπτική εξέλιξης. Εξάλλου τα πεύκα είναι διαποτισμένα με την εύφλεκτη ρητίνη, όπως εύφλεκτα είναι και τα αιθέρια έλαια των θάμνων που εμπλουτίζουν το δασικό μικροπεριβάλλον. Όσο μεγαλύτερο είναι το διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών πυρκαγιών, τόσο μεγαλύτερη είναι η συγκεντρωμένη καύσιμη βιομάζα και τόσο η εκδήλωση του φαινομένου πιο βίαιη.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ώριμο μεσογειακό δάσος που κάηκε και προστατεύθηκε, χωρίς να αναγεννηθεί με φυσικό τρόπο. Αντίθετα, σε περιοχές που δεν κάηκαν τον τελευταίο αιώνα τα πεύκα λιγοστεύουν κάθε χρόνο, χωρίς δυνατότητα αναγέννησης.

Οι δασικές πυρκαγιές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τη διατήρηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Απλώς, η οικολογική τους σημασία δεν έγινε μέχρι σήμερα κατανοητή επειδή τα αποτελέσματά τους συγχέονται με τη μεταπυρική οικονομική δραστηριότητα του ανθρώπου, ιδιαίτερα με την υπερβόσκηση και την οικοπεδοποίηση που οδηγούν σε αποδάσωση. Σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήξαμε με το φίλο και συνεργάτη δρα Γιώργο Τσιουρλή, ειδικό στη μεσογειακή οικολογία, ύστερα από μελέτη αμέτρητων μοντέλων εξέλιξης των οικοσυστημάτων των πευκοδασών με αποκλεισμό της φωτιάς. Η ισχυρότατη οικολογική σχέση μεταξύ πυρκαγιών και μεσογειακών οικοσυστημάτων εξηγεί γιατί οι πυρκαγιές δεν αντιμετωπίζονται εύκολα. Ο άνθρωπος είναι ακόμη τεχνολογικά αδύναμος απέναντι στα φυσικά φαινόμενα, όπως οι σεισμοί, οι πλημμύρες ή οι δασικές πυρκαγιές. Τα μεσογειακά οικοσυστήματα θα αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια αλλαγής του αιώνιου κύκλου φωτιάς-αναγέννησης.

Έντονη είναι η ανησυχία για τις επιπτώσεις των πυρκαγιών στην πανίδα των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Οι έρευνες, σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν συμφωνούν ως προς τις εκτιμήσεις, επειδή κάθε πυρκαγιά διαφέρει από τις υπόλοιπες σε ένταση, συχνότητα, διάρκεια, μορφή κ.λπ. Γενικά όμως, με βάση τη λογική, θα έλεγα ότι, εάν οι φωτιές επηρέαζαν σοβαρά την πανίδα, πολλά ζώα θα αποτελούσαν μουσειακά είδη στη χώρα μας εδώ και αιώνες. Έρευνες στις ΗΠΑ έδειξαν ότι, με το ξέσπασμα δασικής πυρκαγιάς, τα ρακούν απλώς έτρεχαν μακριά της και στη συνέχεια, ούτε απέφευγαν ούτε προτιμούσαν περισσότερο από ό,τι συνήθως τις περιοχές που είχαν καεί. Σε πειράματα στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης διαπιστώσαμε ότι κατά τη διάρκεια καύσης βελονοτάπητα οι θερμοκρασίες κάτω από την επιφάνεια του εδάφους είναι ιδιαίτερα ανεκτές από τα περισσότερα ζώα που ζουν ή φωλιάζουν εκεί΄ τα μυρμήγκια ή τα σκουλήκια, μάλιστα, συνέχιζαν τη δραστηριότητά τους κάτω από τις φλεγόμενες βελόνες.

Όλοι οι ερευνητές συμφωνούμε ότι το οικολογικό πρόβλημα που δημιουργείται τις τελευταίες δεκαετίες δεν οφείλεται τόσο στις πυρκαγιές όσο, κυρίως, στην αυξημένη συχνότητά τους. Εξαιτίας του ανθρώπου, ένα μεσογειακό δάσος δεν καίγεται πλέον μία φορά τον αιώνα, αλλά πολύ συχνότερα.

Κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες του δασολογικού χώρου μετείχαν στο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρίας στην Καλαμάτα, τον Φεβρουάριο του 1992, όπου παρουσίασα τα πρώτα αποτελέσματα των μετρήσεών μας. Πώς θα δέχονταν ότι όλα όσα γνωρίζαμε πριν από δύο χρόνια για τις πυρκαγιές είχαν ανατραπεί; "Εάν υπερπροστατεύσουμε το μεσογειακό δάσος από τη φωτιά, φοβόμαστε ότι θα μοιάσουμε στη μητέρα που, στην προσπάθεια να προστατέψει το παιδί της από το κρύο, το σφίγγει τόσο δυνατά πάνω της ώστε τελικά το πνίγει". Θερμό χειροκρότημα ακολούθησε το τελικό συμπέρασμα της εισήγησής μου. Η αρχή είχε γίνει και ήταν πετυχημένη.

Το 1994 ξεκίνησε, με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή της Δασολογικής Σχολής Νίκο Στάμου, το μεγάλο ερευνητικό πρόγραμμα "Science for Stability". Στους πολύπλευρους στόχους του κυριαρχούσε η ίδρυση του πιο σύγχρονου εργαστηρίου δασικών πυρκαγιών στη χώρα μας στο Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών Θεσσαλονίκης. Τη διεύθυνσή του ανέλαβε ο ειδικός πυρκαγιολόγος Κώστας Καλαμποκίδης. Φορτωμένος με πολλές εμπειρίες από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο όπου δίδασκε, ο Κώστας ήρθε ειδικά γι' αυτό το πρόγραμμα. Ακολούθησαν τρία ακόμη ερευνητικά προγράμματα, όπως αυτό για τη μεταπυρική συμπεριφορά του περιαστικού δάσους της Θεσσαλονίκης, με επιστημονικούς υπεύθυνους τον Στέλιο Γκατζογιάννη και τον Αλέξη Καραλίβανο. Η συμμετοχή μου στα προγράμματα αυτά μου προσέφερε, πέρα από τις εμπειρίες, το κέρδος της συνεργασίας με λαμπρούς επιστήμονες. Έπρεπε να καταγράψουμε τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα μας, χωρίς προκαταλήψεις ούτε προς το ανθρώπινο δυναμικό ούτε προς το φαινόμενο των πυρκαγιών.

Χρόνο με το χρόνο στην Ελλάδα ο κρατικός μηχανισμός προγραμματίζει, σχεδιάζει και εκτελεί την αντιπυρική προστασία της χώρας, διαθέτοντας δισεκατομμύρια δραχμές, αξιόλογο και έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό και δασοπυροσβεστικά μέσα καθόλου ευκαταφρόνητα σε ποιότητα και ποσότητα. Κι όμως, κάθε χρόνο οι δασικές πυρκαγιές ολοκληρώνουν, απρόσκοπτες σχεδόν, το προγραμματισμένο από τη φύση έργο τους. Απομένουν, έτσι, στο τέλος του καλοκαιριού κατάκοπες και απογοητευμένες οι δασοπυροσβεστικές υπηρεσίες να αναζητούν τι έφταιξε κάθε φορά και ο περιορισμός του φαινομένου αναβάλλεται για την επόμενη χρονιά, να απολογούνται οι επικεφαλής για τις εκτάσεις που καίγονται, λες και ευθύνονται αυτοί για την ανθρώπινη αδυναμία ελέγχου των θεομηνιών, χωρίς ποτέ να επιβραβευθούν για τις εκτάσεις που σώζουν. Όταν, δε, καίγεται κάποιο "επώνυμο" περιαστικό δάσος, η κριτική που ασκείται στις υπηρεσίες ξεπερνά κάθε όριο.

Κανείς δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει την έξαρση των πυρκαγιών στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Παρά την ανάπτυξη του φιλοδασικού αισθήματος, οι φωτιές αυξάνουν χρόνο με το χρόνο. Τι προκάλεσε την αύξηση του αριθμού τους;

Μέχρι και την περίοδο του Μεσοπολέμου, τα περιοικιστικά δάση υπήρξαν τροφοδότες καύσιμης ύλης των τοπικών κοινωνιών. Πολλά δέντρα, αλλά κυρίως εύφλεκτοι θάμνοι, απομακρύνονταν έγκαιρα μέσα από τα δάση και καίγονταν ελεγχόμενα, στις θερμάστρες, στα τζάκια και στους φούρνους. Έτσι, το κάψιμο της καλαμιάς ή των κλαδιών σπάνια έβρισκε δρόμο διαφυγής στα γύρω δάση και όταν συνέβαινε αυτό, η επέμβαση ήταν άμεση: Εκείνη την εποχή ερασιτέχνες ή επαγγελματίες υλοτόμοι, βοσκοί, ρητινοσυλλέκτες, μελισσοκόμοι και πολλοί άλλοι κυκλοφορούσαν συνεχώς στο δάσος.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, το κύμα φυγής στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας ερήμωσε την ύπαιθρο και οι ανάγκες σε ξύλο μειώθηκαν, ενώ χάθηκαν οι χιλιάδες ευκαιριακοί δασοπροστάτες. Ταυτόχρονα, το πετρέλαιο θέρμανσης και ο ηλεκτρισμός μείωναν την ανάγκη ξύλευσης όσων παρέμεναν στην επαρχία. Έτσι, τεράστιες ποσότητες εύφλεκτης βιομάζας, που κανείς δεν χρειαζόταν, άρχισαν να συσσωρεύονται γύρω από τους γειτονικούς στα δάση οικισμούς.

Η απότομη, άναρχη επέκταση των πόλεων σύντομα δημιούργησε προβληματικές συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους τους. Κλεισμένοι σε διαμερίσματα μικρά, ανήλια και χωρίς αέρα, αισθάνθηκαν την επιθυμία να επιστρέψουν στην ύπαιθρο. Φυσικά, ελάχιστοι γύριζαν στον τόπο τους, αφού οι θέσεις εργασίας είχαν συγκεντρωθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα, ιδίως του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Έτσι ξεκίνησε μια, χωρίς προηγούμενο, οικοπεδοποίηση κάθε διαθέσιμης έκτασης στις περιαστικές περιοχές. Και όταν οι νόμιμες εκτάσεις τελείωσαν, άρχισε το παράνομο εμπόριο γης που απελευθέρωναν οι τυχαίες ή μη πυρκαγιές. Η έλλειψη δασικού κτηματολογίου, τα κενά των νόμων, η απροθυμία των Αρχών για λήψη ριζικών μέτρων, οι συνεχείς νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων δημιούργησαν τους εμπρηστές, που εμπορεύονταν τη γη που δεν τους ανήκε. Η συνεχής υποβάθμιση της ζωής στην πόλη δημιούργησε την ανάγκη απόκτησης και μιας δεύτερης θερινής κατοικίας σε μια από τις απέραντες παραλιακές εκτάσεις της χώρας. Σύντομα χιλιάδες σπίτια άρχισαν να κτίζονται μέσα ή κοντά στα παραθαλάσσια δάση. Όσοι δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τη δική τους πρώτη ή δεύτερη κατοικία μέσα στα πεύκα, περιορίστηκαν σε τακτικές εκδρομές στα δάση, όπου η χρήση της ψησταριάς ανέκαθεν αποτελούσε βασική έκφραση αναψυχής.

Οι νέοι μόνιμοι κάτοικοι και οι περιστασιακοί εκδρομείς είχαν κάθε λόγο να προστατέψουν το δάσος, αφού κάθε πυρκαγιά έθετε σε κίνδυνο την περιουσία, ακόμη και τη ζωή τους. Οι εμπρησμοί από δόλο μειώθηκαν, οι φωτιές όμως αυξήθηκαν. Αγνοώντας τις πραγματικές οικολογικές σχέσεις φωτιάς-μεσογειακού δάσους και, κυρίως, την ευκολία και τα αίτια που προκαλούν την έκρηξη μιας πυρκαγιάς, οι νεόκοποι λάτρεις των περιαστικών και παραθαλάσσιων δασών δεν ήξεραν ότι κυριολεκτικά "έπαιζαν με τη φωτιά". Το δάσος σήμερα, εκτός από τους εμπρηστές, αντιμετωπίζει και εκατομμύρια καύτρες που μεταφέρουν τα καλοκαιρνά μελτέμια από τις χιλιάδες καμινάδες των ψησταριών ή από το κάψιμο των ξερών χόρτων.

Όποιος κτίζει κοντά σε δάσος υποθηκεύει την ασφάλεια του σπιτιού του. Είναι εξίσου επικίνδυνο με το κτίσιμο σε χειμάρρους, σεισμογενή ρήγματα ή στην άμμο της παραλίας. Η φωτιά, ως φαινόμενο, θα εκδηλώνεται πάντα με την ίδια σφοδρότητα όσο κι αν ο άνθρωπος βελτιώσει τα μέσα δασοπυρόσβεσης που διαθέτει, είτε υπάρχουν εμπρηστές είτε όχι. Είναι βέβαιο ότι, εάν αυτή η σκληρή αλήθεια είχε ειπωθεί πριν από καιρό, πολλές νόμιμες ή παράνομες οικοπεδοποιήσεις δασικών εκτάσεων θα είχαν αποτραπεί.

Βλέπουμε καθημερινά πόσο εύκολα καίγονται τα "επώνυμα", υψηλής προστασίας περιαστικά δάση. Εκατομμύρια πολίτες και ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός απλώς παρακολουθούν το φαινόμενο, ανήμποροι να αντιδράσουν. Μπορούμε επομένως να συμπεράνουμε τι δυνατότητες προστασίας παρέχονται στα ανώνυμα δάση μας, τα μονίμως κακοδιαχειρισμένα και εγκαταλειμμένα, που ούτε δεξαμενές νερού διαθέτουν στην περιοχή τους ούτε κοντινή δύναμη πυρόσβεσης ούτε είναι στόχος προτεραιότητας για τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα. Και όμως, μέσα και γύρω από τα δάση αυτά δίνονται διαρκώς άδειες οικοδόμησης, χωρίς να απαιτείται αντιπυρική μελέτη, χωρίς να εξηγεί κανείς στους ανυποψίαστους πολίτες τους κινδύνους που διατρέχουν, όταν μάλιστα εμπλουτίζουν εξωτερικά τις οικίες τους με κάθε είδους ξύλινες κατασκευές για να τις δέσουν με το περιβάλλον.

Μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα αποτελεί η παγιωμένη άποψη ότι πίσω από κάθε φωτιά υπάρχει και μια οργανωμένη ομάδα εμπρηστών. Δυστυχώς, κανείς δεν αμφιβάλλει πια ότι, ακόμη και δίπλα στο σκουπιδότοπο, τη φωτιά την ανάβουν αποσταθεροποιητές ή οικοπεδοφάγοι, βοσκοί ή ψυχοπαθείς.

Η συνεχής αναφορά σε εμπρηστές ξεκίνησε, δικαιολογημένα, από τη δράση των καταπατητών της αττικής γης. Οι επιστημονικές καταγραφές του καθηγητή Νίκου Στάμου, όμως, δείχνουν ότι τη δεκαετία 1983-1992, από τις 13,196 πυρκαγιές, οι εξακριβωμένοι και οι πιθανοί εμπρησμοί ανέρχονταν σε 2,351 (18%). Ένα ποσοστό 75% των πυρκαγιών οφείλεται σε αμέλεια... Όμως, οι κρατικές υπηρεσίες, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την αναποτελεσματικότητα των αντιπυρικών μέτρων, καλλιέργησαν το μύθο ότι κάθε φωτιά οφείλεται σε εμπρησμό. Το αποτέλεσμα ήταν να πιστέψουν όλοι ότι για να κάψεις ένα δάσος πρέπει να είσαι επιστήμονας-εμπρηστής, με αυξημένες γνώσεις στην τοπογραφία, τη σύνθεση της βλάστησης, την πρόβλεψη του καιρού και να διαθέτεις εμπρηστικούς μηχανισμούς τελευταίας τεχνολογίας. Αυτό φυσικά είχε τρομακτική επίδραση στην αύξηση των πυρκαγιών. Ο αποπροσανατολισμένος πολίτης είναι πεπεισμένος ότι, εφ΄όσον δεν έχει δόλο, δεν μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά. Έχουμε μετατραπεί σε μια εφησυχάζουσα κοινωνία που δεν προσέχει ούτε πού πετά ένα αναμμένο τσιγάρο. Αξίζει να σημειώσω ένα περιστατικό προς μίμηση. Ένα ζευγάρι νέων, πάνω σε μια μοτοσικλέτα, στον περιφερειακό της Κατεχάκη είδε έναν οδηγό να πετά το τσιγάρο του έξω από το παράθυρο. Τον πλησίασαν και ευγενικά του είπαν πόσο εύκολα μπορεί η πράξη του να προκαλέσει πυρκαγιά. Ο οδηγός σταμάτησε και έσβησε το τσιγάρο του. Η αξιέπαινη αντίδραση όσων συμμετείχαν στο συμβάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πως εμείς οι ίδιοι μπορούμε να βοηθήσουμε στην προστασία των δασών μας.

Η ιδέα των εμπρηστών πολλές φορές προκάλεσε την υστερική αντίδραση των διωκτικών Αρχών και τη σύλληψη οποιουδήποτε καταγγέλλεται ότι κυκλοφορεί ύποπτα στο δάσος. Κι όμως, μέσα στα ίδια δάση, οι ίδιοι οι καταγγέλλοντες καίνε τα ξερά χόρτα τους ή ανάβουν ψησταριές ενώ επικρατούν θερμοκρασίες πάνω από 35ο C και άνεμοι ισχυρότεροι από 7 μποφόρ, χωρίς κανείς να τους κάνει έστω μια παρατήρηση.

Στην πυρόπληκτη Ελλάδα, μεγάλο μέρος του προβλήματος θα έλυνε η σωστή πληροφόρηση. Η εκπαίδευση στο θέμα των δασικών πυρκαγιών θα δημιουργήσει πολίτες που θα γνωρίζουν και θα είναι σε θέση να ζουν με τις φωτιές, ανθρώπους που δεν θα τις προκαλούν αλλά και δεν θα τις φοβούνται.

Σε καλύτερα οργανωμένες χώρες εκπονούνται συνεχώς ολοκληρωμένα προγράμματα ενημέρωσης των πολιτών και εκπαίδευσης των μαθητών - κάτι που θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει και εδώ από τις πρώτες τάξεις του σχολείου -, εκδίδονται, καθημερινά, δελτία επικινδυνότητας για πρόκληση πυρκαγιάς, και πληροφορίες για τις ενέργειες που πρέπει να αποφεύγονται σε επικίνδυνες καιρικές συνθήκες. Στη χώρα μας, εκτός από ανούσια τηλεοπτικά σποτάκια που διαφημίζουν τον τρόπο εκπαίδευσης των πυροσβεστών ή πόσους υπολογιστές έχει το συντονιστικό κέντρο, τίποτε σημαντικό δεν γίνεται. Και δεν θα 'θελα να σχολιάσω ότι ενώ ολόκληρη η Ελλάδα καιγόταν, αυτά συνέχισαν να προβάλλονται.

Κανείς δεν πληροφορεί τους πολίτες τι πρέπει να κάνουν κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς. Ούτε πώς θα απεμπλακούν σε περίπτωση αποκλεισμού ούτε πώς θα διαφυλαχθούν οι περιουσίες ούτε πώς θα βοηθήσουν στο έργο της κατάσβεσης. Ο αυτοσχεδιασμός χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση κάθε πυρκαγιάς. Γι' αυτό, ακόμη και στις μικρότερες πυρκαγιές επικρατεί συνήθως το χάος. Είναι ίσως φοβερό, αλλά ακόμη και επαγγελματίες πυροσβέστες ελάχιστα γνωρίζουν πώς πρέπει να πράξουν την ώρα της φωτιάς. Παρασύρονται από τρομοκρατημένους πολίτες και υποχωρούν σε ικεσίες ή απειλές, εγκαταλείποντάς τους οποιουδήποτε στοιχειώδεις σχεδιασμούς.

"Φωτιά στο δάσος!" Ποιος είναι ο καταλληλότερος φορέας να αναλάβει την προστασία του; Μέχρι και το 1997 την ευθύνη της δασοπυρόσβεσης είχε η Δασική Υπηρεσία, η οποία χρεώθηκε την αποτυχία της αντιμετώπισης των δασικών πυρκαγιών. Την επόμενη χρονιά, και με συνοπτικές διαδικασίες, η ευθύνη αυτή ανατέθηκε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, στην οποία μεταφέρθηκε ολόκληρος ο εξοπλισμός και μεγάλος αριθμός υπαλλήλων. Αντίθετα, ο προληπτικός σχεδιασμός παρέμεινε αρμοδιότητα της Δασικής Υπηρεσίας. Κατά πόσο είναι σωστή αυτή η πολιτική απόφαση, μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Ωστόσο, αιφνιδίασε πολλούς, καθώς είχε προηγηθεί ομόφωνο πόρισμα της Βουλής, η οποία, ύστερα από μακροχρόνια έρευνα και αφού ζήτησε τη γνώμη πολλών επιστημόνων, είχε καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις που εστιάζονταν στην οργάνωση ανεξάρτητου φορέα δασοπροστασίας.

Με τη μεταβίβαση της ευθύνης άρχισε μια νέα περίοδος στην ιστορία της δασοπυρόσβεσης. Νέοι άνθρωποι, νέες νοοτροπίες, νέες τεχνικές. Παράλληλα, παροπλίστηκαν δασικοί υπάλληλοι με εμπειρία δεκαετιών και μαζί με αυτούς ένα τεράστιο κατασβεστικό δυναμικό, οι υλοτόμοι, που τους ακολουθούσαν στο δάσος και ταχύτατα άνοιγαν αντιπυρικές ζώνες και στις πιο δύσβατες περιοχές.

Εάν συγκρίνουμε τις τεχνικές που εφαρμόζουμε σήμερα με αυτές των προηγούμενων χρόνων, πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι ότι και οι δύο φορείς αντιμετωπίζουν τις φωτιές στο χώρο που γνωρίζουν καλύτερα: οι δασικοί μέσα στο δάσος' οι πυροσβέστες έξω από αυτό, κοντά στους δρόμους και τα σπίτια. Το δεύτερο, ότι και οι δύο φορείς χρησιμοποιούν τα μέσα που ξέρουν καλύτερα: οι δασικοί το τσεκούρι και το πριόνι, ανοίγοντας αντιπυρικές ζώνες' οι πυροσβέστες τη μάνικα και το νερό, χρησιμοποιώντας φυσικά ανοίγματα για να μπουν στο δάσος. Η διαφορά νοοτροπίας σχετίζεται και με την αποτελεσματικότητα της αεροπυρόσβεσης. Οι ρίψεις νερού απλώς καθυστερούν τη φωτιά. Απαιτείται η παρουσία επίγειων δυνάμεων που θα εκμεταλλευθούν την ανακοπή της ταχύτητας. Είναι αυτονόητο ότι καλύτερα αποτελέσματα θα δώσει ο μηχανισμός που κινείται μέσα στο δάσος.

Σε όλα αυτά υπάρχει μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αγνοεί, ειδικά όταν έχει την πολιτική ευθύνη προστασίας του δασικού πλούτου της χώρας. Όταν οι δασικοί έσβηναν τη φωτιά μέσα στα δάση, στόχευαν να την κρατήσουν μακριά από τους οικισμούς. Πολύ συχνά οι καύτρες ξεπερνούσαν όλα τα μέτρα και έφθαναν μέχρι τα σπίτια, όπου όμως έβρισκαν μια ξεκούραστη και με καλό ηθικό πυροσβεστική υπηρεσία που λειτουργώντας στο φυσικό της χώρο προστάτευε ζωές, κατοικίες και περιουσίες. Τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας φαίνονται στις καταγραφές των ζημιών από τις φωτιές. Μέχρι και το 1997 καίγονταν μόνο μεμονωμένα σπίτια κι αυτό σπάνια. Τα τρία τελευταία χρόνια κάηκαν ολόκληροι οικισμοί.

Θολώνει το νου η ενημέρωση που παρέχεται στους πολίτες κάθε φορά που μια δασική πυρκαγιά βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα ΜΜΕ, με τη λειτουργική αρχή τους ότι η κακή είδηση πουλά περισσότερο, τροφοδοτούν το συναίσθημα με εικόνες καμένων δέντρων, ζώων, σπιτιών... Το συμπέρασμα που βγαίνει από τα ρεπορτάζ είναι ότι δεν υπάρχει αύριο μετά τη φωτιά. Η λογική εγκαταλείπεται, το προγονικό ένστικτο αυτοσυντήρησης θεριεύει. Με μόνο δασοπυροσβεστικό όργανο την κλάρα, με σαγιονάρες και φανελάκια, οι άνθρωποι ρίχνονται ακόμη και στο μέτωπο της φωτιάς, περιοχή μέγιστου κινδύνου. Η απειλή από τις φλόγες και τις ρίψεις νερού των αεροπλάνων αγνοείται στην προσπάθεια να σωθεί έστω και ένα δέντρο.

Ακόμη και οργανωμένες ομάδες εθελοντών δασοπυροσβεστών στερούνται και το βασικό εξοπλισμό, που θα τους προσφέρει στοιχειώδη ασφάλεια. Χωρίς οργανωμένους χώρους υποδοχής, χωρίς ένταξη των εθελοντών σε ομάδες, χωρίς τη συνοδεία ομαδάρχη, χωρίς ασύρματο και φαρμακείο, ζητείται η εμπλοκή των πολιτών στην προσπάθεια κατάσβεσης. Έχουν χαθεί άνθρωποι μέσα στις φλόγες και αυτό έγινε αντιληπτό μόνο όταν ανησύχησαν οι οικείοι τους. Το κράτος οφείλει είτε να οργανώσει με καλύτερο συντονισμό την εθελοντική προσφορά στη δασοπυρόσβεση είτε να την απαγορέψει. Θα πρέπει να θεωρηθεί ποινικό αδίκημα η έκκληση για βοήθεια σε άτομα που εκτίθενται σε πραγματικό κίνδυνο δίχως την παραμικρή πρόβλεψη για την ασφάλειά τους.

Οι φωτιές έκαιγαν ακόμη στο Σέιχ-Σου της Θεσσαλονίκης, όταν ανακοινώθηκαν από τα παράθυρα των τηλεοπτικών σταθμών τα μέτρα αποκατάστασης της βλάστησης. Αναγγέλθηκαν αλλαγές στον τύπο της βλάστησης, κυρίως η αντικατάσταση της εύφλευκτης πεύκης από δύσφλεκτα πλατύφυλλα φυλλοβόλα δέντρα, η άμεση αποψίλωση και αναδάσωση κ.α. Οι προτάσεις αυτές υλοποιήθηκαν, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο. Η ζημιά που έκανε η φωτιά ωχριά μπροστά στη μη αναστρέψιμη καταστροφή που ήδη έγινε στο οικοσύστημα.

Η παραπληροφόρηση διέπει και τις μεταπυρικές πρωτοβουλίες. Ο ακροατής, που δεν έχει καμιά επιστημονική γνώση για τη λειτουργία των οικοσυστημάτων, βομβαρδίζεται από τηλεοπτικές συζητήσεις για τις επιπτώσεις της φωτιάς στο περιβάλλον και στην υγεία όλων μας, όπου περισσεύει η καταστροφολογία. Νιώθει ότι η ζωή του θα τελειώσει μέσα σε πλημμύρες εξαιτίας των δασών που κάηκαν. Είναι φοβαρό για τα παιδιά-ακροατές από τη μία να τους ζητάμε να μορφωθούν περισσότερο για να ζήσουν καλύτερα στο μέλλον, και από την άλλη να ακούν ότι στο χώρο που ζουν δεν υπάρχει αυτό το μέλλον.

Παγιδευμένοι σ' αυτό το κλίμα, οι πολίτες ζητούν την άμεση λήψη μέτρων, ασκώντας ισχυρή πίεση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, που στη συνέχεια μεταφέρεται στην κυβέρνηση' η τελευταία, αντί να λειτουργήσει ως βαλβίδα εκτόνωσης της κατάστασης, μεταφέρει με τη σειρά της την πίεση στις Δασικές Υπηρεσίες. Οι εντολές αποκατάστασης των καμένων εκτάσεων έχουν μόνο ποσοτικές παραμέτρους. Ποτέ ποιοτικές. Κανέναν δεν ενδιαφέρει τι φυτεύεται, αρκεί οι φυτεύσεις να καλύπτουν μεγάλη έκταση. Στο πληγωμένο από τη φωτιά οικοσύστημα καλούνται τα σχολεία, οι φορείς, οι σύλλογοι, οι πολίτες γενικά, να συμμετάσχουν σε άχρηστες και πολλές φορές επιζήμιες αναδασώσεις. Αγνοείται απ' όλους ότι η φύση έχει προστατέψει και έχει φυλάξει πλούσιο αναγεννητικό υλικό, που είναι έτοιμο να ξαναδημιουργήσει το δάσος. Βαριά μηχανήματα, προκειμένου να ανοίξουν χώρους φύτευσης, ξηλώνουν τους θάμνους, που θα παραβλάσταιναν σύντομα και θα προστάτευαν άμεσα το έδαφος. Οι σπόροι των πεύκων σκεπάζονται με το χώμα του οργώματος ή συνθλίβονται από τις ρόδες των οχημάτων. Στη θέση των ντόπιων, άριστα προσαρμοσμένων, φυτών τοποθετείται ό,τι διαθέσιμο έχουν τα κρατικά φυτώρια, όπως αγγελικές, πικροδάφνες, πυράκανθοι, που προορίζονται για τα πάρκα ή τις αυλές των σπιτιών και είναι τελείως ακατάλληλα για δασικά οικοσυστήματα.Ο φόβος των πλημμυρών οδηγεί στην υπερβολή των αντιπλημμυρικών έργων. Υπερεκτιμώντας την προστασία που προσφέρουν τα δάση από τις πλημμύρες, φορείς όπως η Δασική Υπηρεσία και οι Οργανισμοί Αποχέτευσης κατασκευάζουν φράγματα λίγα μόλις μέτρα μακρύτερα το ένα από το άλλο. Ωστόσο, τα φράγματα οικολογικά κάνουν το μικρότερο κακό. Μεγαλύτερο προκαλούν τα αντιδιαβρωτικά έργα. Για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση σε περίπτωση ισχυρής βροχής τοποθετούνται τα τελευταία χρόνια χιλιάδες μέτρα ξηρών κλαδιών, που προέρχονται από τα καμένα δέντρα, ή και ολόκληρων κορμών. Τα κλαδοπλέγματα και τα κορμοδέματα, όπως ονομάζονται, τοποθετούνται σε γραμμές, κατά μήκος των χωροσταθμικών καμπυλών, σε απόσταση 10 μέτρων περίπου η μία γραμμή από την άλλη. Οι εμπνευστές τους θεώρησαν ότι, όταν η αναγέννηση του οικοσυστήματος αρχίσει από μόνη της να προστατεύει το έδαφος, τα κλαδοπλέγματα, ως οργανική ύλη, θα έχουν αποσυντεθεί. Δεν υπολόγισαν, όμως, ότι οι σαπροφυτικοί μύκητες δυσκολεύονται να αναπτυχθούν στις ιδιαίτερα θερμές και ξηρές μεσογειακές κλιματικές συνθήκες. Όταν υπάρχουν κλαδοπλέγματα που τρία χρόνια μετά την τοποθέτησή τους δεν έχουν ακόμη χάσει της ξηρές βελόνες τους, πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να διαλυθεί ένα κλαδί πάχους 2 έως 3 εκατοστών; Έτσι, τοποθετούνται στα δάση μας χιλιάδες μέτρα ξηρής, ιδιαίτερα εύφλευκτης ύλης σε διάταξη καύσης. Το 1998 μεγάλο μέρος της Πεντέλης ξανακάηκε μέσα σε τρία χρόνια, καθώς η φωτιά εκμεταλλεύτηκε αυτές τις κατασκευές για την εξάπλωσή της. Σε 17,000 στρέμματα διπλοκαμένου δάσους η υποβάθμιση του οικοσυστήματος είναι μη αναστρέψιμη. Πραγματική καταστροφή.

Πρέπει, τέλος, να αναφερθούν και οι πρωτόγνωρες για την Ελλάδα φωτιές που κατάκαψαν μεγάλα τμήματα της Πίνδου και του Μαίναλου. Δυστυχώς, η επιστημονική καταγραφή δεν έχει ακόμη μελετήσει αυτές τις πυρκαγιές, γιατί είναι σπανιότατες. Ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι και στην περίπτωση αυτή, η φύση θα κάνει τη δουλειά της με τον τρόπο που αυτή γνωρίζει. Όπως έκανε πάντα.

"Ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, και ας μεταφέρουμε τις γνώσεις που αποκτούμε έξω από αυτή την αίθουσα. Υπάρχουν εκατομμύρια αυτιά που είναι πρόθυμα να μας ακούσουν". Ο άνθρωπος που μιλά με τόση θέρμη στην ημερίδα στη Θεσσαλονίκη ξέρει καλά τι λέει. Ο Γιώργος Ευτυχίδης, συντονιστής στο δίκτυο ΠΥΡ-ΣΟΣ - στο οποίο συμμετέχουν οι σημαντικότεροι Έλληνες επιστήμονες που ασχολούνται με το θέμα των δασικών πυρκαγιών - είναι άριστος γνώστης του φαινομένου. Ο κόσμος σήμερα είναι ευαισθητοποιημένος περισσότερο από κάθε άλλη εποχή για τα δάση μας. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτό το ενδιαφέρον ώστε να τον ενημερώσουμε. Η φωτιά είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη διατήρηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων και αποτελεί επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Αυτοί που διατυπώνουν δημόσιο λόγο πρέπει να εκπαιδεύσουν τους πολίτες να ζουν με τις φωτιές, εκφραζόμενοι με περισσή ευαισθησία και κυρίως γνώση. Δεν γίνονται καλύτεροι οι τρομοκρατημένοι πολίτες. Χρειάζεται επίσης γενναιότητα. Είναι δύσκολο να λες δημόσια ότι πρέπει να μειωθούν οι αναδασώσεις, ότι ο εμπλουτισμός με φυλλοβόλα είναι μια εγκληματική οικολογικά ενέργεια, ότι με τα κλαδοπλέγματα είναι σαν να τοποθετείς μπαρούτι στο δάσος που αναγεννιέται, ότι η Πολιτεία πρέπει να σταματήσει τη δαπάνη δισεκατομμυρίων για άχρηστες παρεμβάσεις, δίνοντας οικονομικό κίνητρο σε όσους επωφελούνται ώστε να προκαλέσουν νέες πυρκαγιές.

Τα ελληνικά δάση επιβίωσαν σε μια περιοχή όπου αναπτύχθηκε ένας υψηλού βαθμού πολιτισμός, ο οποίος βασίστηκε πολύ στην ξυλεία. Οι Έλληνες μεγαλούργησαν σαν θαλασσοκράτορες χρησιμοποιώντας ξύλινα πλοία. Το ξύλο βοήθησε να κτιστεί η Ακρόπολη και τ' άλλα θαυμαστά μνημεία. Τα δάση επιβίωσαν από δεκάδες πολεμικές επιχειρήσεις με εισβολείς και εμφύλιους πολέμους. Άντεξαν και προστάτεψαν τον κατατρεγμένο λαό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Κι όμως, αυτά τα δάση κινδυνεύουν στις μέρες μας με αφανισμό, από το ζήλο και την αγάπη που τους δείχνει η σημερινή ευημερούσα κοινωνία μας.

«Παράδεισος για εμπρηστές η Ελλάδα»

2007-08-28T13:43:00.000+03:00

Αναπαραγάγω το παρακάτω κείμενο από την ιστοσελίδα της Ναυτεμπορικής.

«Μήνες μετά τις φωτιές, μέσα στη νύχτα χτίζονται τα σπίτια. Λίγο αργότερα οι δήμαρχοι τα νομιμοποιούν με την αιτιολογία ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι φτωχοί. Σαν αντάλλαγμα στις δημοτικές εκλογές παίρνουν τις ψήφους των ιδιοκτητών προσωπικά και των μελών της οικογένειας τους».

Τα παραπάνω αναφέρει ο Γερντ Χέλερ στην ανταπόκρισή του στην Frankfurt Rundschau, σε ένα εκτεταμένο με φωτογραφίες δισέλιδο για τις πυρκαγιές στη χώρα μας.

«Οι καταστροφικές φωτιές αυτού του καλοκαιριού έχουν πολύ μικρή σχέση με την αλλαγή του κλίματος, περισσότερο συνδέονται με την κερδοσκοπία και την διαφθορά. Χωρίς την καταπολέμηση της διαφθοράς δεν μπορεί να προχωρήσει τίποτε», γράφει σε σχόλιό της η αυστριακή εφημερίδα Die Presse «Όταν είναι δυνατόν μετά από φωτιά μια δασική περιοχή να γίνει οικόπεδα ή καλλιεργήσιμη περιοχή, τότε δεν επιτρέπεται να απορεί κανείς για τα αποτελέσματα. Ασφαλώς δεν συνιστούν νέο φαινόμενο οι πυρκαγιές στην Ελλάδα, αλλά το γεγονός ότι έχασαν τη ζωή τους τόσοι άνθρωποι, δεν μπορούν να μείνουν έτσι τα πράγματα, διότι τα γεγονότα ξεπερνούν πια το μεσογειακό φολκλόρ και αποκτούν άλλη διάσταση: τώρα πια πρέπει κανείς να ξεκαθαρίσει τι συμβαίνει».

«Οι καμπάνιες του κράτους για την προστασία του δάσους δεν απέδωσαν μέχρι τώρα», σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου και συνεχίζει: «Δεν γίνεται αναδάσωση καμένων δασικών εκτάσεων, όπως εδώ και χρόνια υπόσχεται, ενώ τεράστιοι πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος εμφανίζονται εν μέσω δασικών εκτάσεων από πεύκα. Η Αθήνα των τεσσάρων εκατομμυρίων εγκαταλείπει τα σκουπίδια της σε χωματερές λίγο πιο έξω από το κέντρο της. “Δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους” διαπιστώνει ο Γερμανός συγγραφέας Χούμπερτ Αϊχχάιμ, που ζει εδώ και δεκαετίες μεταξύ Αθήνας και Πελοποννήσου. Στο βιβλίο του “Ελλάδα” επισημαίνει ότι τα περισσότερα δάση παλαιότερα εξυπηρετούσαν κυρίως τη δασοκομία π.χ. η ρετσίνη από τα πεύκα ήταν ένα σημαντικό προϊόν εξαγωγής, μετά την δημιουργία τεχνικής ρετσίνης δεν είχε ζήτηση η φυσική και έτσι τα δάση αυτά εγκατελείφθησαν στην τύχη τους».

«Επιπλέον οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι οι πυρκαγιές π.χ. από κεραυνό ή άλλες φυσικές αιτίες δεν ξεπερνούν το 3% των συνολικών πυρκαγιών, όλες οι υπόλοιπες έχουν σχέση με τον ανθρώπινο παράγοντα.»

«Παράδεισος για εμπρηστές»

«Παράδεισο για εμπρηστές» χαρακτηρίζει την Ελλάδα στην ανάλυσή του στην Tageszeitung ο Γερμανός δημοσιογράφος Νιλς Καντρίτσκε και εξηγεί το γιατί: «Από την άνοιξη καταγγέλλουν οι ειδικοί δασολόγοι και οι οικολόγοι τα κενά στην πρόληψη για την καταπολέμηση των πυρκαγιών. Μετά από ένα χειμώνα με ελάχιστες βροχές, αυξάνεται κατακόρυφα ο κίνδυνος πυρκαγιών για το καλοκαίρι. Δεν ανοίχθηκαν όμως στα δάση ούτε νέοι διάδρομοι, ούτε καθαρίστηκαν οι παλιοί όπως θα περίμενε κανείς, σπάνια δε επιθεωρούνται οι δασικοί δρόμοι και έτσι τώρα ήταν μη προσβάσιμοι για την πυροσβεστική.»

«Κάθε χρόνο όμως η κύρια ενοχή για τις φωτιές στα δάση και στις καλλιεργημένες περιοχές επιρρίπτεται σε μια φιγούρα που στις συζητήσεις παίζει έναν αμφιλεγόμενο ρόλο: στους εμπρηστές. Το δάκτυλο που δείχνει όμως τους εμπρηστές αποσπά την προσοχή από κάτι άλλο: από το γεγονός ότι το κράτος δεν έκανε τίποτε για να καταπολεμήσει την εγκληματική αποψίλωση. Πρόσκληση για εμπρησμό συνιστά εξάλλου το γεγονός ότι η Ελλάδα, ως μοναδικό κράτος – μέλος της ΕΕ, δεν διαθέτει εθνικό κτηματολόγιο και ασφαλώς ούτε χάρτη οριοθετημένων δασών και δασικών περιοχών. Ο νόμος για την καταγραφή των δασών και των δασικών εκτάσεων υφίσταται εδώ και 30 χρόνια μέχρι σήμερα όμως έχει ολοκληρωθεί το 6% της καταγραφής. Αλλά ακόμη και αυτές οι ελλείψεις μπορούσαν να καλυφθούν, εάν το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφιζε μόνον ένα νόμο που θα αποτελούνταν μόνον από μια πρόταση: “οι καμένες δασικές εκτάσεις αναδασώνονται χωρίς εξαίρεση και δεν επιτρέπεται ποτέ να μετατραπούν σε βοσκοτόπους ή οικόπεδα”. Αυτό το αίτημα επαναλαμβάνουν οι Έλληνες οικολόγοι εδώ και 20 χρόνια. Καμία κυβέρνηση, συντηρητική ή σοσιαλιστική, δεν κατέθεσε ένα τέτοιο νόμο».

Πηγή: Deutsche Welle

Από http://www.naftemporiki.gr/news/static/07/08/27/1403611.htm

Μια πρόταση

2007-08-28T11:19:00.000+03:00

Μόλις οι φλόγες σβήσουν και κατακαθήσει η στάχτη στις καμένες περιοχές, ας πάει ο καθένας από εμάς μια βόλτα από εκεί. Να δει με τα μάτια του την καταστροφή γιατί η αίσθηση αυτή δεν συγκρίνεται με καμιά τηλεοπτική εικόνα ή φωτογραφία. Να μυρίσει την καταστροφή γιατί η αίσθηση αυτή δεν περνάει από την τηλεόραση.

Στη συνέχεια να καθίσει να σκεφτεί αν τόσα χρόνια έκανε καλά που στήριζε το καθεστώς της ανεπάρκειας της ηλιθιότητας και της ανευθυνότητας.

Να καθίσει να σκεφτεί αν θα παραμείνει μαλάκας νεοέλληνας ή έστω την στιγμή αυτή θα ξυπνήσει

Να καθίσει να σκεφτεί αν θα παραμείνει ραγιάς.

Να καθίσει να σκεφτεί αν θα πρέπει να συνεχίσει να στηρίζει το βρώμικο καθεστώς της πασοκικής και νεοδημοκρατικής αλητείας ή θα τους φτύσει στα μούτρα και θα απαιτήσει από τις δικαστικές αρχές μια επιχείρηση "καθαρά χέρια" για τα εγκλήματα των κυβερνήσεων πασοκ και νδ ...

Να καθίσει να σκεφτεί αν θα πρέπει να καταδικάσει όλους αυτούς οι οποίοι διαχειρίστηκαν αποτυχημένα τη χώρα μας και σήμερα τολμάνε να ζητάνε την ψήφο του αντί να σαπίζουν σε ένα ανήλιο υγρό μπουντρούμι.

Οι πυρκαγιές στο Πήλιο...οι επόμενες μέρες

2007-08-14T21:19:00.002+03:00

Πολύς καιρός έχει περάσει από τις καταστροφικές πυρκαγιές στο Πήλιο και μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε.Κάθε υποψιασμένος νους έχει κάθε δικαίωμα να αναζητά τις απαντήσεις του στο ερώτημα "γιατί" στα γεγονότα.

Κάτοικοι τις περιοχής του Νεοχωρίου και της Αργαλαστής και αυτόπτες μάρτυρες τις ώρες και ημέρες των πυρκαγιών εκφράζουν την ανησυχία τους και την πεποίθηση ότι η φωτιά "ως δια μαγείας" σταμάτησε στα όρια της περιφέρειας των Μηλεών ενώ στο ξεκίνημά της υπήρξε μία σκανδαλώδης καθυστέρηση της πυρόσβεσης. Τα ελικόπτερα και τα σώματα ασφαλείας που κυνήγησαν τα άτομα που προέβησαν σε βανδαλισμούς στο καζίνο της Πάρνηθας ήταν εξαιρετικά γρήγορα και αποτελεσματικά και τελικά - όπως ήταν απολύτως βέβαιο άλλωστε -κατάφεραν να τους πιάσουνΤις δασικές εκτάσεις της χώρας, μετά από καύσωνα και ξηρασία και ενώ έπνεαν άνεμοι γιατί δεν μπορούσαν να τις περιπολούν;Από την άλλη, όπως όλοι εδώ στο Πήλιο γνωρίζουμε, στην περιοχή του δήμου Μηλεών έχουν οικοδομηθεί αρκετές εκτάσεις και έχουν αναγερθεί αρκετά οικοδομικά συγκροτήματα "πολυτελών κατοικιών", που με το "παραδοσιακό τους αρχιτεκτονικό ρυθμό" "πλουτίζουν" την περιοχή και πλουτίζουν τους εργολάβους και τα παρακείμενά τους συμφέροντα. Πολιτικά και οικονομικά.

Την ίδια στιγμή και εν όψει των επερχόμενων εκλογών, πολύς λόγος γίνεται για τα αδιέξοδα της χώρας. Η Ελλάδα βιομηχανία δεν έχει. Η αγροτική παραγωγή δε συμφέρει, έρευνα....ε καλά, φυσικά δεν έχει, ο τουρισμός έρπει και αυτός στα προβλήματά του. Το νέο όνειρο τώρα φέρει το όνομα "οικιστική ανάπτυξη" και υπόσχεται πλούσια δώρα για όλους. Ο χωροταξικός και περιβαλλοντικός σχεδιασμός του ΥΠΕΧΩΔΕ προπαγανδίζεται στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας με το βαρύγδουπο όνομα «Περίληψη Απολογιστικής Έκθεσης για το Περιβάλλον»(αρχείο pdf)

Οι εθελοντές είναι έτοιμοι να φυτέψουν δέντρα και σπόρους προκειμένου να εμποδίσουν την οικοπεδοποίηση των δασών, να κουβαλήσουν καμένους κορμούς, να βοηθήσουν στα αντιπλημμυρικά έργα. Η προσφορά τους είναι βέβαιο ότι με τη βοήθεια και καθοδήγηση των ειδικών μπορεί να είναι πολύ σημαντική. Πολύ φοβάμαι όμως ότι η δουλειά που έχουμε να κάνουμε είναι πολύ περισσότερη και πολύ πιο δύσκολη καθώς δεν έχουμε να παλέψουμε μόνο με τις στάχτες και τη βροχή αλλά και με τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα ισχυρών ανθρώπων. Οι όροι τύπου «βιώσιμη ανάπτυξη» και η εμμονή στο έργο των εθελοντών κάνουν απλώς την καραμέλα πιο γλυκιά. Εμείς δεν πρέπει να καταπίνουμε ό,τι μας σερβίρουν και να καταλάβουμε καλά την πολιτική διάσταση των πραγμάτων και των πράξεών μας. Ότι με την εθελοντική μας εργασία δεν παίρνουμε άφεση αμαρτιών ούτε ξεμπερδεύουμε με τις ευθύνες μας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Στα ΝΕΑ
ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ]
Εθνική χωροταξική φάρσα
«Αμαρτήματα» και αμετροέπεια της ηγεσίας του ΥΠΕΧΩΔΕ
Του Ηλία Μπεριάτου

Ο Ηλίας Μπεριάτος είναι καθηγητής Χωροταξικού Σχεδιασμού Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Πολεοδόμων και Χωροτακτών.

Στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Ο χωροταξικός σχεδιασμός και οι αναλήθειες της Νέας Δημοκρατίας ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Του ΔΗΜ. Γ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Καθηγητή Πανεπιστημίου, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Πολεοδόμων και Χωροτακτών

Δέσποινα Βαφείδου

Οι παγίδες του τουρισμού

2007-07-03T20:30:00.000+03:00

Τουρισμός, οικοτουρισμός, αγροτοτουρισμός, τουριστική ανάπτυξη, τουριστική εκμετάλλλευση, γραφείο τουρισμού, τουριστικό πρακτορείο, τουρίστας, γκρουπ, πούλμαν, κρουαζιέρα, ξεναγός, τουριστικός οδηγός,, σερβιτόρος, καμαριέρα, καμαρότος, ρεσεψιονίστ, διερμηνέας, ενοικιαζόμενα δωμάτια, εστιατόρια, καφετέριες, πλαζ, ξενοδοχιακές μονάδες, μπάνγκαλοους, κάμπινγκ, ρουμς-του-λετ.

Δεκάδες, ίσως εκατοντάδες έννοιες και λέξεις αφορούν τον τουρισμό και συνεχώς προστίθενται νέες. Ο τουρισμός δεν σημαίνει απλά περιήγηση όπως σήμαινε την εποχή του αρχαίου Παυσανία και των άλλων περιηγητών.

Ο τουρισμός είναι πλέον αγαθό. Ανάγκη, όχι μόνο για τον κάτοικο της πόλης που «ζεί για τις διακοπές» αλλά και για πλήθος εργαζομένων στα επαγγέλματα του τουρισμού που ζουν από τις διακοπές των προηγούμενων. Πρόκειται για μια εμπορική συναλλαγή, μια διαδικασία που διαμορφώνεται από τις συνθήκες τις σύγχρονης ζωής και που διαμορφώνει με τη σειρά της τις ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς που καταναλώνουν το προϊόν του τουρισμού και σε αυτούς που το προσφέρουν. Είναι στο τέλος κομμάτι της ζωής όλων μας ανεξαιρέτως, αφού όλο αυτό το σύστημα έχει σαν ουσιαστικό αντικείμενο το περιβάλλον συνολικά.

Γενικεύοντας κάπως την έννοια του τουρίστα, για να σχηματίσουμε μια εικόνα, θα μπορούσαμε να τον περιγράψουμε σαν τον άνθρωπο της πόλης που, εκμεταλλευόμενος τις ημέρες των διακοπών (αν και εφ’όσον έχει αυτό το προνόμιο) επιδιώκει να δραπετεύσει από τη «φυλακή» της αστικής ζωής. Εγκλωβισμένως συνεχώς σε κλειστούς χώρους, σε ένα θορυβώδες περιβάλλον, ζώντας καθημερινά υπό συνθήκες εργασιακής «σκλαβιάς» και ανασφάλειας, περιμένει από τις διακοπές του τη φυγή. Κι εδώ είναι που διακρίνουμε την πρώτη παγίδα.

Το πνεύμα της μαζικοποίησης, ένα καλοστημένο σχέδιο που μπορούμε να το πούμε και «σενάριο καθημερινής ζωής», δεν επιτρέπει εύκολα σε κάποιον να παρεκλίνει του προγράμματος. Έχει προβλέψει τις οργανωμένες διακοπές.

Οργανωμένες από την αρχή ως το τέλος. «Που θα πάτε – τι θα δείτε – που και τι θα φάτε – που και πότε θα κοιμηθείτε» ή οργανωμένες με την έννοια ότι, έτσι κι αλλιώς, «θα ζήσετε τις διακοπές σας με έναν στερεότυπο τρόπο»

«Έχουμε για σας ξενοδοχιακές μονάδες με πισίνες και κοκταίηλς ώστε γυρνώντας πίσω στο γραφείο σας να «κάνετε το κομάτι σας» στους συναδέλφους. Έχουμε επίσης ομοιόμορφα ευήλια και ευάερα μπάγκαλόουζ με θέα στη θάλασσα και παραλίες με ομπρέλες για ατελείωτες ώρες ψησίματος στον ήλιο. Όμως προσοχή! Ο καρκίνος καραδοκεί! Θα χρειατείτε οπωσδήποτε μια πλήρη σειρά προΙόντων αντηλιακής προστασίας. Σας προτείνουμε επίσης ιδέες για το καλοκαιρινό σας ντύσιμο, αξεσουάρ, είδη θαλάσσης και extreme sports για τους τολμηρούς. Περιοδικά, τουριστικοί οδηγοί, σαγιονάρες, μπρατσάκια για τα παιδιά, γυαλιά ηλίου, φιλμς και φωτογραφικές μηχανές και άλλα τόσα για τις βραδινές σας εξόδους. Για τις χειμερινές σας διακοπές, μπότες, μπουφάν έξτρα πουπουλένια, σκι, σνόουμπορντ, άλλα γυαλιά, γάντια και μαθήματα σκι στις μοντέρνες πίστες. Θα σας κοστίσει λιγάκι αλλά...

...Δραπετεύστε και ό,τι ήθελε προκύψει!»

Μόνο που κατ’ αυτόν τον τρόπο, συνήθως δεν προκύπτει τίποτε άξιο λόγου!

Η έσχατη μηχανοποίηση της ζωής στο βιομηχανικό μας κόσμο δεν αφήνει περιθώρια για παρεκλίσεις και εναλλακτικές πρακτικές. Έχει εξασφαλίσει την οργάνωση των διακοπών ώστε ο τουρίστας να μην διακινδυνεύει απολύτως τίποτα. Να νιώσει, έστω και λίγο, ασφαλής και ξεκούραστος στις ανοιχτές αγκάλες του πολυδιαφημισμένου ονείρου. Γιατί η ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μιζέρια και την ανασφάλεια, έχει αναχθεί σε καταναλωτικό κίνητρο και οι πολύτιμες διακοπές του σε εμπόρευμα και μάλιστα πανάκριβο. Κι ακόμα, είναι ένας άριστος τρόπος να καλυφθούν τα εργασιακά κενά και χιλιάδες άνεργοι να απασχοληθούν στον τομέα του τουριστικού «θεάτρου» που παίζεται κάθε καλοκαίρι, Χριστούγεννα και Πάσχα. Μια πανέξυπνη στρατηγική που εκμεταλλεύεται τους πάντες.

Γιατί η εκβιομηχάνιση της σύγχρονης ζωής δεν άφησε ανέγγιχτους τους κατοίκους των μη αστικών περιοχών. Αυτούς που φιλοξενούν εν τέλει τις ορδές των τουριστών. Οι άνθρωποι της επαρχίας, του χωριού βιώνουν καθημερινά ένα είδος κοινωνικού και οικονομικού αποκλεισμού, καθώς η «φανταχτερή» ζωή της πόλης είναι μια εικόνα που μεταδίδεται με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά για να πάνε στο σχολείο έως την ελλιπέστατη υποδομή για το ο,τιδήποτε κι από την έλλειψη εναλλακτικών τρόπων έως την ανύπαρκτη υποστήριξη. Τα επαγγέλματα του τουρισμού είναι μία λύση σε ένα πλήθος από αυτά τα προβλήματα και καλύπτουν αρκετές από τις ελλείψεις. Φέρνουν, τους νέους ειδικά, πιο κοντά στε εισερχόμενα πολιτιστικά στοιχεία και προσφέλουν επαγγελματική απασχόληση και άρα, οικονομική στήριξη για τις οικογένειες. Είναι ένα είδος κοινωνικής, πολιτισμικής και οικονομικής βελτίωσης. Αλλά εδώ διακρίνουμε τη δεύτερη παγίδα.

Με βάση τη λόγική ότι «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», ο ντόπιος είναι υποχρεωμένος να υποστεί κάθε απαίτητση και παραξενιά του τουρίστα, χαμογελώντας και λέγοντας «ευχαριστώ», ενώ ταυτόχρονα θεωρεί ότι ο τουρίστας είναι ο πλούσιος που ήρθε εδώ ακριβώς για να «του τα πάρουμε» πουλώντας του σκουπίδια Ταυτόχρονα, ο τουρίστας ο οποίος πληρώνει αισθάνεται μία υπεροχή, θεωρώντας ότι ο ντόπιος είναι υποτελής και ωφείλει να τον εξυπηρετεί. Είναι μια αμφίδρομη σχέση υποκρισίας που υποβαθμίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τις προσφερόμενες υπηρεσίες στο ευτελέστερο επίπεδο. Και όχι μόνο.

Δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες ανάγκες και επιδιώξεις το αντικείμενο της εκμετάλλευσης. Το φυσικό περιβάλλον είναι το βασικό προϊόν που πουλιέται και αγοράζεται και που με την αποχώρηση όλου αυτού του «τσίρκου» φαντάζει με πεδίο μετά από μάχη. Το περιβάλλον θα υποστεί όλες τις κακόγουστες επεμβάσεις της τουριστικής ανάπτυξης, και του τουρισμού, το περιβάλλον θα πρέπει να απορροφήσει τα λύμματα όλων αυτών των περαστικών μαζών, το περιβάλλον είναι που ξεπουλιέται και θυσιάζεται χωρίς αισχύνη στη βωμό της φυσιολατρικής αυταπάτης και του πρόσκαιρου κέρδους. Το περιβάλλον είναι πολύ αθώο για τα βαριά μας βήματα και τη φωνακλάδικη παρουσία μας.

Αμέτρητα σκουπίδια στις παραλίες και τους δασικούς δρόμους, κακάσχημα, δήθεν παραδοσιακά, κτίσματα και διακοσμητικά αντικείμενα, φανταχτερές ομπρέλες και σεζ λόνγκ είναι οι αισθητικοί παρείσακτοι κάθε αμουδιάς, εκκωφαντικά ντάπα-ντούπα σκίζουν τη σιγή της νύχτας, επικίνδυνα μέχρι θανάτου τζετ σκι και σνόου μομπίλ αλωνίζουν και μολύνουν θάλασσες και πλαγιές. Αμέτρητα τεχνολογικά καλούδια υπενθυμίζουν τη μεγαλομανία αλλά και τη βλακεία του σύγχρονου ανθρώπου, από όπου και αν αυτός προέρχεται, όπου και αν ζει. Η πάρτη μας και η τσέπη μας είναι τώρα ο θεός στον οποίο πιστεύουμε και αυτόν προσκυνάμε.

Ίσως σήμερα που οι συνέπειες της καταστροφής του περιβάλλοντος από την αλόγιστη χρήση και την υπερκατανάλωση είναι πλέον γνωστές σε όσους δεν κωφεύουν στα δυσάρεστα νέα που μας έρχονται από όλον τον πλανήτη, θα έπρεπε να προβληματιστούμε για με την ευθύνη μας σχετικά με το θέμα. Ζούμε όλοι από το περιβάλλον και σε βάρος του περιβάλλοντος και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει γιατί και εμείς είμαστε κομμάτι του περιβάλλοντός μας. Κάθε αλλοίωση και καταστροφή είναι και δική μας αλλοίωση και καταστροφή. Η ήπια συμπεριφορά και οι εναλλακτικές λύσεις είναι δική μας υπόθεση και πάντα μέσα στις δυνατότητές μας. Είναι ζήτημα πνευματικής τεμπελιάς να καταστρέφουμε στο πέρασμά μας ό,τι βρίσκεται γύρω μας.

Αν ο τουρίστας αφήσει πίσω του την καθημερινή του ζωή και επισκευτεί έναν τόπο σαν άνθρωπος και όχι σαν καννίβαλος θα διαπιστώσει ότι υπάρχει αμέτρητο πλήθος πραγμάτων που μπορούν να του προσφέρουν ουσιαστική ξεκούραση και ψυχαγωγία. Μέσω από τη διαδικασία της συμμετοχής - και όχι της κατανάλωσης έτοιμων προϊόντων – είναι που βιώνουμε αληθινά τις καταστάσεις, περιπετιώδεις και μη.

Αναφορικά δε με το προσφερόμενο τουριστικό προϊόν, εξαρτάται από το πνεύμα με το οποίο αυτό διατίθεται. Είναι ανεπίτρεπτο να μην υποστηρίζουμε τον τόπο μας και τις συνήθειές μας και να χαμογελάμε δουλικά σε όποιον περαστικό έχει μερικά ευρώ στην τσέπη. Στο τέλος αυτός θα φύγει και εμείς θα μείνουμε πίσω και θα μετράμε τα συντρίμια που αφήνει πίσω του ο άκρατος εγωισμός μας.

Δέσποινα Βαφείδου
Πινακάτες Πηλίου
hikepletearth@gmail.com

ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ : Υπεύθυνοι ανεύθυνοι πολίτες επαγρυπνείτε!

2007-07-03T19:45:00.001+03:00

Πήλιο, 27/6/2007, 21:22

Η καταστροφή είναι πολύ μεγάλη και σε πολλά επίπεδα. Τελικά δεν είναι μόνο το δάσος, η ζωή και η βιοποικιλότητα αλλά και η ταυτότητά μας ως ανθρώπινο είδος που δεν μπορεί γιατί δεν θέλει και αδιαφορεί να ελέγξει την καταστροφή.

Η ανησυχία για το δρυμό της Πάρνηθας είναι απολύτως δικαιολογημένη, πλην όμως, οι κάτοικοι του Πηλίου, όπως υποθέτω και όλων των άλλων περιοχών που επλήγησαν τις τελευταίες ημέρες, παρακολουθούμε με τρόμο να αναγγέλονται μέτρα και κινητοποιήσεις που αφορούν μόνο την Πάρνηθα!!!

Το Πήλιο δεν είναι δρυμός αλλά το δάσος είναι πάντα δάσος και οι καλλιέργειες και οι περιουσίες που καταστράφηκαν δεν είναι βίλλες αλλά το σπίτι και το μεροκάματο κάποιων ανθρώπων που δεν πάνε να δούνε την καμένη τους περιουσία γιατί είναι βέβαιοι πως δεν θα αντέξουν το θέαμα. Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν περιμένουν τίποτα παρά μόνο "μια μικρή βοήθεια". Σα ζητιάνοι. Και παρακολουθούν με την αξιοπρέπεια συντρίμια, στην τηλεόραση του καφενείου, τους ατσαλάκωτους αρχηγούς με τα αστέρια στις επωμίδες να επευφημούν το Πυροσβαστικό Σώμα που "λειτούργησε άψογα" και τα πολιτικά πρόσωπα όλων των κομματικών χώρων, να μιλούν ξεδιάντροπα για ευθύνες, ευθύνες που κανένας ποτέ δεν πήρε, δεν παίρνει και δε θα πάρει.

Ναι στην αναδάσωση. Ναι στα e-mail, τις κινητοποιήσεις και τις συναυλίες. Ναι στον εθελοντισμό για την κατάσβεση και τη δεντροφύτευση, όμως το θέμα είναι καθαρά και μόνο πολιτικό, και μόνο ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αν δεν γίνει το Εθνικό Κτηματολόγιο και δεν χαρακτηριστούν οι περιοχές δασικές μια και καλή, τα δεντράκια που οι εθελοντές, με κόπο και χρηματικό κόστος θα φυτέψουν, θα καούν και πάλι. Κι αν ο καθένας, από τον εκάστοτε πρωθυπουργό, υπουργό, δασάρχη, περιφερειάρχη, νομάρχη. δήμαρχο, δημοτικό σύμβουλο, πυροσβέστη, εθελοντή και κάθε ψηφοφόρο, δεν αντιμετωπίσουν την αλήθεια και δεν αναλάβουν ο καθένας την ευθύνη του ως πολίτης και ως επαγγελματίας, πάλι οι κρουνοί δε θα δουλεύουν, και πάλι οι σωλήνες θα είναι τρύπιες, και πάλι τα οχήματα θα πάνε στη φωτιά χωρίς νερό! Και πάλι τα αεροπλάνα θα εμφανιστούν καθυστερημένα "δήθεν" όταν η φωτιά θα έχει απλωθεί σε όλο το βουνό !!!!!

Και πάλι θα υποκρινόμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε το γιατί !!!

Δέσποινα Βαφείδου
Πινακάτες Πηλίου
hikeplanetearth@gmail.com

Απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων για τη δασική προστασία

2007-07-02T14:26:00.000+03:00

Διαβάστε και κλάψτε (δεν γίνεται να γελάσετε λυπάμαι) ...

Μηδενική είναι από το 2000 έως σήμερα, η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων από το Ταμείο Συνοχής για τη δασική προστασία, όπως καταγγέλλει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημ. Παπαδημούλης.

Όπως προκύπτει από απάντηση της αρμόδιας Επίτροπου, Ντανούτα Χούμπνερ, σε σχετική ερώτηση του έλληνα ευρωβουλευτή:

α) στα έτη που μεσολαβούν από το 2000 έως σήμερα, για έργα δασοπροστασίας που χρηματοδοτεί το Ταμείο Συνοχής της Ε.Ε. και τα οποία διαχειρίζονται τα υπουργεία και άλλοι κεντρικοί φορείς η απορρόφηση είναι μηδενική (0%). Συγκεκριμένα για όλα τα έργα που αφορούν προστασία των δασών και είναι:

· Υπό τον τίτλο «Δασική προστασία» σχετικά με έργα πρόληψης και προστασίας των δασών κυρίως από πυρκαγιές τα κονδύλια που είχαν διατεθεί στην Ελλάδα ήταν 24 εκατ. € και τα οποία είναι όλα αδιάθετα.

· Υπό τον τίτλο «Προστασία Δάσους Σεΐχ Σου» που αφορούν ανάλογες δράσεις έχουν διατεθεί 9 εκατ. € -επίση μηδενική απορρόφηση.

β) Για τα λοιπά έργα περιβάλλοντος που χειρίζονται απευθείας υπουργεία και άλλοι φορείς -όπως επισημαίνεται- 14 έργα συνολικού ύψους 453.810.369 €, δεν έχουν ξεκινήσει τα οκτώ, ενώ των υπολοίπων η απορρόφηση είναι ελάχιστη. Συνολικά έχουν απορροφηθεί μόνο 91.635.869 €, δηλαδή μόλις το 20%. Είναι βέβαιο ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αδιάθετων κονδυλίων θα επιστραφεί στην ΕΕ αφού δεν υπάρχει πλέον διαθέσιμος ικανός χρόνος για την αξιοποίηση τους.

Οπως τονίζει η Επίτροπος κ. Χούμπνερ, οι αιτίες της κακής πορείας των περιβαλλοντικών έργων είναι πολλές και οφείλονται σε «ανεπαρκή προετοιμασία για τα έργα, καθυστερήσεις στη διαδικασία απαλλοτρίωσης και την έκδοση αδειών από την αρμόδια περιβαλλοντική υπηρεσία, οι τεχνικές ιδιαιτερότητες των έργων, καθώς και τα προβλήματα συμμόρφωσης με την κοινοτική νομοθεσία π.χ. ως προς την περιβαλλοντική νομοθεσία και τους κανόνες για τις δημόσιες συμβάσεις».

Το ελληνικό κράτος - μπουρδέλο σε όλο του το μεγαλείο ...

Ελληνα τι θα κάνεις στις εκλογές που έρχονται ??? Θα ξαναψηφήσεις τα λαμογια που ψηφιζεις εδώ και 30 χρόνια ???

Ξυπνάμε ??

2007-07-02T13:09:00.000+03:00

Ειναι πολύ σημαντικό οτι άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι, άνθρωποι που βούρκωσαν μπροστά στην καταστροφή αρχίζουν να δραστηριοποιουνται.

http://groups.google.com/group/anadasosi/topics?lnk=oa&hl=el
http://anadasosi.blogspot.com

Και κάτι άλλο. Καλώ το δασαρχείο να αφήσει το
http://www.parnitha-np.gr
για να θυμομαστε ολοι τι χασαμε και να μην ξεχασουμε ποτε τους εγκληματιες υπέυθυνους - ανεύθυνους.

Εγκλημα χωρις τιμωρια : Πάρνηθα 2007 - Πήλιο 2007

2007-06-30T20:39:00.001+03:00

Άνθρωποι άχρηστοι που κατέχουν θέσεις υψηλής ευθύνης. Ανίκανοι να κάνουν την δουλειά τους που δεν είναι τίποτε άλλο από το να αντιμετωπίζουν κρίσεις.

Άνθρωποι που έχουν επιβάλει όλα αυτά τα χρόνια το βαθύ κράτος της αναλγησίας, της αδιαφορίας, της άγνοιας και του κομματικού συνδικαλισμού

Άνθρωποι που χαρακτηρίζουν επιτυχία την καταστροφή.

Άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την καταστροφή για να σκορπίσουν λήθη για τα δικά τους εγκλήματα.

Άνθρωποι που "ματώνει η καρδιά τους" ανάμεσα στις ετοιμασίες για την προκλητική σε φανφάρα και χλιδή ετήσια δεξίωση του Ιουλίου.

Άνθρωποι χωρίς ίχνος τσίπας που δεν νιώθουν καν την ανάγκη να ζητήσουν ένα συγνώμη για όλα αυτά που κάνανε ή δεν κάνανε τα τελευταία 30+ χρόνια. Και αυτό που κάνουν είναι να παρελαύνουν ξεδιάντροπα πάνω στις στάχτες και στα αποκαΐδια που άφησε το έργο τους. Αντι να κρύβονται σε λαγούμια για να αποφύγουν τη σύλληψη τους για τα εγκλήματά τους.

Ύποπτα ανίκανοι δικαστικοί και αστυνομικοί μηχανισμοί που αδυνατούν να επιβάλλουν τον νόμο και να προστατέψουν το συμφέρον του πολίτη.

Ένας ηλίθιος λαός που κάθε τέσσερα χρόνια στηρίζει όλους αυτούς που έχουν ουσιαστικά και τυπικά καταλύσει κάθε έννοια νομιμότητας.

Πολλών λεπτών σιγή για την ανυπολόγιστη καταστροφή του περιβάλλοντος

Οργή εναντίον των ανεύθυνων - υπεύθυνων ...

Οι καβουρνιασμένοι κορμοί των ελάτων να γίνουν μνημείο της αλητείας τους.

Τα καβουρνιασμένα πτώματα των άτυχων ζώων να πέσουν πάνω στα κεφάλια τους.

Οι πλημμύρες που θα προκληθούν να τους πάρουν και να τους στείλουν στο διάολο.

Υπονόμευσαν το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Αλήτες ...

Και με τους φαρισαίους τι γίνεται ?

2006-04-20T10:27:00.000+03:00

Πρίν από μερικά χρόνια σε έναν τοίχο της Αθήνας αμέσως μετά την γιορτή του Πάσχα υπήρχε το φοβερό "Το Πάσχα έφυγε, οι φαρισαίοι έμειναν". Καθε φορά τέτοιες μέρες θυμάμαι το γέλιο που μου είχε προκαλέσει καθώς και την έκπληξη για την ευστοχία της παρατήρησης. Τόσα νοήματα συμπυκνωμένα σε λίγες λέξεις. Ενα σχόλιο εύστοχο και σήμερα και κατά τα φαινόμενα (δυστυχώς) και στον αιώνα τον άπαντα. Αμήν ...

Κυβερνητικές επιλογές και δημοκρατική νομιμότητα

2006-04-10T13:15:00.000+03:00

Πολλά έχουν γραφτεί για την αναταραχή που επικρατεί στην Γαλλία αλλά εγώ θέλω να προσεγγίσω μια άλλη διάσταση του ζητήματος που με απασχολεί πολύ.

Βλέπουμε μια κυβέρνηση να επιμένει σε μια επιλογή της η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού τον οποίο εκπροσωπεί. Αυτό δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στις σύγχρονες δημοκρατίες. Ειδικά στη χώρα μας είναι ένα συχνό φαινόμενο δεδομένης και της απουσίας του εργαλείου που λέγεται δημοψήφισμα. Θυμόμαστε τις περιπτώσεις ΟΝΕ , Ευρώ , χρήσης του Ελληνικού εδάφους για τη διάβαση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, Ευρωσύνταγμα κλπ, όταν η λαϊκή βούληση αγνοήθηκε χαρακτηριστικά και προκλητικά. Πόσο νόμιμη είναι μια τέτοια κυβέρνηση?

Η εκτελεστική εξουσία νομιμοποιεί τις ενέργειες της επικαλούμενη την εντολή τετραετίας που έχει λάβει. Ξεχνά όμως να αναφέρει ότι αυτή η εντολή δίνεται (στην ιδεατή περίπτωση) βάση ενός προγράμματος το οποίο ο λαός με την ψήφο του εγκρίνει. Όταν λοιπόν η κυβέρνηση πράττει ενάντια στο πρόγραμμα της (λόγω πρότερης άγνοιας, αλλαγής συνθηκών κλπ) τότε αυτόματα παύει (de facto) και η νομιμοποίηση της. Η εκλογή δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για οποιαδήποτε πράξη.

Σε ότι αφορά τη νομοθετική εξουσία, σύμφωνα με το άρθρο 51 παρ 2 του συντάγματος "Oι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος". Άρα η νομοθετική εξουσία πρέπει να εκπροσωπεί τον λαό που την εξέλεξε και να λογοδοτεί σε αυτόν. Στην πράξη η επίκληση της "κομματικής πειθαρχίας" ανατρέπει κάθε δημοκρατική λογική καθιστώντας τη βουλή de facto παράνομη.

Στη Γαλλία η καθολική αντίδραση απέναντι σε πρακτικές τέτοιου είδους ίσως οδηγήσει σε απόσυρση ή αλλαγή του επίμαχου νόμου, γεγονός που θα είναι ένα βήμα προς τη δημοκρατική νομιμότητα. Εμείς σε ανάλογες περιπτώσεις τι κάναμε ?

Μετριέται η υποκρισία ?

2006-04-07T17:32:00.000+03:00

Είναι να γελάει κανείς. Θυμάμαι ότι εδώ και χρόνια σε όποια συζήτηση έχω συμμετάσχει με θέμα την τηλεόραση, όλοι είχαμε την ίδια απορία : πως γίνονται οι μετρήσεις τηλεθέασης, Ποιο είναι το δείγμα κλπ. Οποιονδήποτε και αν ρώταγες, θα σου έλεγε ότι οι μετρήσεις είναι τουλάχιστον ύποπτες. Ξαφνικά μαθαίνουμε ότι η εταιρία μετρήσεων λειτουργεί παράνομα. Και ως συνήθως "πέφτουμε από τα σύννεφα". Αθάνατη Ελλάδα ...

Και κάτι κωμικό. Την Δευτέρα 3/4 η CityPress είχε εκτενές ρεπορτάζ για τις αποκαλύψεις περί του ρόλου της AGB. Στο φύλλο της Τρίτης 4/4 δημοσιεύει (σοβαρό) τετράστηλο με θέμα το δελτίο ειδήσεων και τις λοιπές εκπομπές που προηγούνται στις μετρήσεις της AGB. Δηλαδή ο συντάκτης του άρθρου έλειπε σε άλλον πλανήτη μέχρι την Δευτέρα το βράδυ ?? Τι άλλο να πει κανείς ...

Παρέμβαση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη (ΕΕΔΑ)

2006-03-30T15:01:00.000+03:00

Ανακοίνωση - παρέμβαση σχετικά με τον σεβασμό των αρχών του δημοκρατικού κράτους δικαίου εξέδωσε στις 22/3 η ΕΕΔΑ. Οπως αναφέρει η ίδια "αφορμή γι’ αυτό στάθηκε η μεταχείριση που επιφυλάχθηκε τα τελευταία χρόνια σε άτομα που κατηγορούνταν για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις στον τόπο μας, όπως η «17η Νοέμβρη» και ο «ΕΛΑ»."

Αρχικά η ΕΕΔΑ τονίζει πως "Η απάντηση στο δίλημμα ασφάλεια ή δικαιώματα του ανθρώπου δίνει το μέτρο του νομικού πολιτισμού κάθε χώρας. Αν για να αντιμετωπισθεί η τρομοκρατία καταλυθεί το Σύνταγμα, οι φονταμενταλισμοί παντός είδους θα έχουν πετύχει το σκοπό τους". Στη συνέχεια διαπιστώνει οτι τα τελευταία χρόνια ειδικά μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε Μαδρίτη και Λονδίνο η Ευρώπη ολισθαίνει προς πρακτικές μη συμβατές με τις αρχές δικαίου. Και η ανακοίνωση συνεχίζει:

"1. Η ΕΕΔΑ τάσσεται γενικά εναντίον των ρυθμίσεων που υιοθετούνται «εν θερμώ». Ειδικότερα, πιστεύει ότι θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων για την αρμοδιότητα και τη σύνθεση των δικαστηρίων που επιλαμβάνονται συγκεκριμένων υποθέσεων ενέχει πάντοτε τον κίνδυνο της ευθείας ή εκ πλαγίου παραβιάσεως των αρχών της δίκαιης δίκης και του φυσικού δικαστή. Τούτο συμβαίνει ιδίως στην περίπτωση μιας ad hoc νομοθεσίας, που κατετέθη ως σχέδιο νόμου και ψηφίσθηκε σε ύποπτο χρόνο, δηλαδή ενόσω ήταν γνωστοί οι κατηγορούμενοι, στη δίκη των οποίων εν συνεχεία εφαρμόσθηκαν οι ρυθμίσεις περί περιορισμού των δικαστών και εισαγγελέων που συμμετείχαν στην κλήρωση και αποκλεισμού της ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης.

2. Σε κάθε περίπτωση, εν όψει του άρθρου 97§1 του Συντάγματος, το δικαστήριο που εκδικάζει τέτοιου είδους υποθέσεις οφείλει να μην αρνείται αβασάνιστα τον πολιτικό χαρακτήρα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν. Η απόρριψη των σχετικών ενστάσεων, με μόνο το επιχείρημα ότι οι κρινόμενες κακουργηματικές πράξεις δεν στοιχειοθετούν προσβολή του πολιτεύματος, αλλά αδικήματα κατά της ζωής, της περιουσίας, της πολιτειακής εξουσίας ή της δημόσιας τάξης, χωρίς να εξετάζονται παράλληλα οι πολιτικές επιδιώξεις του φερόμενου ως δράστη ή/και η αναλογία μέσου προς σκοπό, παραβλέπει την ως άνω συνταγματική εγγύηση, την οποία τα Συντάγματά μας επαναλαμβάνουν συνεχώς και αδιαλείπτως από το 1844. Προσβολή του πολιτεύματος με σκοπό τη βίαιη μεταβολή του χωρίς παράλληλη ή προγενέστερη προσβολή και άλλων εννόμων αγαθών, ιδίως δε της πολιτειακής εξουσίας και της δημόσιας τάξης δεν νοείται στην ιστορική πραγματικότητα.

3. To τεκμήριο αθωότητας, το δικαίωμα σιωπής και της μη αυτοενοχοποίησης, η τήρηση των διατάξεων της Ποινικής Δικονομίας ιδίως κατά το στάδιο της αστυνομικής προανάκρισης, δεν είναι «εγγυήσεις της λιακάδας», για να εφαρμόζονται μόνον σε υποθέσεις συνηθισμένες ή στερούμενες σοβαρότητας. Ο ευλαβικός σεβασμός τους επιβάλλεται ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις «θύελλας», όταν ελλοχεύει ο πειρασμός επικράτησης της raison d’Etat. Η ΕΕΔΑ θεωρεί ότι το ελάχιστο που πρέπει να αναμένεται είναι η ενδελεχής εξέταση των αιτιάσεων όσον αφορά τη νομιμότητα της προδικασίας, ιδίως δε των καταγγελιών για παραβίαση των αρ. 3, 5 και 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

4. Το οικοδόμημα του φιλελεύθερου Ποινικού Δικαίου στηρίζεται στις έννοιες της ατομικής ευθύνης για συγκεκριμένα αδικήματα – πράξεις. Αναπτύχθηκε ως αντίδραση στις πρακτικές αυταρχικών ή / και ολοκληρωτικών καθεστώτων που δίωκαν το φρόνημα και τιμωρούσαν στη βάση της συλλογικής ευθύνης. Το οικοδόμημα αυτό, που υφίσταται ήδη ρωγμές με την
άκριτη εισαγωγή διεθνών αντιτρομοκρατικών ρυθμίσεων, θα οδηγηθεί σε κατάρρευση αν η λογική της συλλήβδην καταδίκης επικρατήσει της νηφάλιας εκτίμησης των νόμιμων αποδεικτικών μέσων, έστω σ’ αυτές τις «ιδιαίτερες» δίκες. Τώρα που γίνεται ημέρα με την ημέρα και πιο προφανές ότι η τρομοϋστερία είναι κακός σύμβουλος για κάθε εξουσία – τη
νομοθετική, την εκτελεστική αλλά και κάθε άλλη – η ευθύνη που αναλογεί στη δικαιοσύνη είναι μεγάλη : να δώσει το στίγμα της επιστροφής στην ομαλότητα με την πλήρη εφαρμογή των θεμελιωδών αρχών του δημοκρατικού Κράτους Δικαίου."

Πηγές
Εφημερίδα Ελευθεροτυπία (http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=59739080,73797960)
Ιστοσελίδα ΕΕΔΑ (http://www.hlhr.gr/)

The Dark Side of the Moon

2006-03-24T15:29:00.000+02:00

Σαν σήμερα στις 24 Μαρτίου του 1973 κυκλοφόρησε από τους Pink Floyd ένα από τα σημαντικότερα μουσικά άλμπουμς όλων των εποχών. Το The Dark Side of the Moon θεωρείται και σήμερα έργο - σταθμός για το γκρουπ, ανώτερο ίσως και από το The Wall(1979). Πρόκειται για ένα θεματικό (concept) άλμπουμ που ασχολείται με θέματα όπως ο πόλεμος, οι ψυχικές ασθένειες, το χρήμα κλπ. Υπολογίζεται οτι έχει πουλήσει πάνω από 40εκ αντίτυπα και θεωρείται οτι βρίσκεται στις κορυφαίες θεσεις της σχετικής λίστας. Μια από τις (δυστυχώς όχι πολλές) περιπτώσεις όπου μουσική ποιότητα και οι πωλήσεις συμβαδίζουν.

Στις 18 Ιουνίου στο TerraVibe θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον μπασίστα Roger Waters ο οποίος θα ερμηνεύσει επί σκηνής ολόκληρο το άλμπουμ (μεταξύ άλλων).

Απεργία και Πολιτική Επιστράτευση

2006-02-24T15:54:00.000+02:00

Προσπαθούμε να αποκτήσουμε πλήρη γνώση γύρω από το ακρως επίκαιρο θέμα της πολιτικής επιστράτευσης. Αντιγράφουμε από το http://www.greeklaws.com

Η έννοια της πολιτικής επιστράτευσης δεν έχει καμία σχέση με την επιστράτευση ως προϋπόθεση για την διενέργεια επιτάξεως, αλλά το μέτρο αυτό επιβάλλεται με την μορφή της επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών. Με το άρθρο 2 του ν.δ. 17/1974 «Περί πολιτικής σχεδιάσεως εκτάκτου ανάγκης»είχε επιτραπεί η πολιτική επιστράτευση σε ορισμένες περιπτώσεις για την αντιμετώπιση τυχόν μελλοντικών εχθρικών ενεργειών κατά της χώρας ή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, και το οποίο νομικό διάταγμα είχε εκδοθεί από μια κυβέρνηση που είχε συγκροτηθεί για να αντιμετωπίσει εξαιρετικά ανώμαλες, εσωτερικά και εξωτερικά, συνθήκες που ανέκυψαν στην Ελλάδα το 1974 . Η έννοια της έκτακτης ανάγκης δίνεται στο άρθρο 2 του ίδιου διατάγματος «Κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση προκαλούμενη είτε από φυσικά ή από άλλα γεγονότα είτε από ανωμαλίες κάθε φύσης και η οποία έχει ως αποτέλεσμα την παρακώλυση και την διατάραξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Το άρθρο 18 του .ν.δ. επιτρέπει την πολιτική επιστράτευση του προσωπικού (την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών) σε περίπτωση πολιτικής κινητοποίησης.

Η ρύθμιση αυτή είχε καθιερωθεί προτού μπει σε εφαρμογή το Σύνταγμα που ισχύει σήμερα, πριν δηλαδή τεθεί σε ισχύ το αρθ.22 παρ.4 του Συντάγματος, το οποίο δεν επιτρέπει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών στην αόριστη και ποικίλη έκταση, που το επιτρέπει το ν.δ.17/1974,αλλά μόνο στις πέντε περιπτώσεις που απαριθμούνται περιοριστικά. Για το λόγο αυτό τα άρθρα 2 παρ.5 είναι αντισυνταγματικά, στην έκταση που επιτρέπουν την επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών πέρα από τις τέσσερις ειδικές περιπτώσεις που απαριθμεί το άρθρο 22 παρ.4 του Συντάγματος. Το άρθρο 112 του Σ. ορίζει πως σε όσες περιπτώσεις η εφαρμογή μιας συνταγματικής διάταξης εξαρτάται από την έκδοση ειδικού νόμου, οι νόμοι που ρύθμιζαν από πριν το κρίσιμο ζήτημα εξακολουθούν να ισχύουν, ωσότου εκδοθεί ο προβλεπόμενος ειδικός νόμος. Έτσι και το ν.δ. 17/1974 εξακολουθεί σύμφωνα με το άρθρο 112 παρ.1Σ να ισχύει ,ως ειδικός νόμος κατά την έννοια του άρθρου 22 παρ.4 του Σ. μόνο όμως στην έκταση που προβλέπει το εν λόγω άρθρο του Σ. Βάσει αυτής της σκέψης ,θεωρήθηκε πρωθυπουργική απόφαση για την απεργία των τραπεζικών υπαλλήλων ως αντίθετη προς το Σύνταγμα αφού δεν καλύπτεται από τις περιπτώσεις που προβλέπει το άρθρο 22 παρ.4 του Σ.

Εδώ και αρκετά χρόνια έχει συνδεθεί τεχνητά η πολιτική επιστράτευση με το δίκαιο της απεργίας ως ένας και μάλιστα ο ριζικότερος από τους τρόπους λήξεως της απεργίας. Η συνδικαλιστική ελευθερία κατοχυρώνεται και προστατεύεται ως δικαίωμα των εργαζομένων κατά τρόπο ουσιαστικό όχι μόνο από το άρθρο 23 του Σ. αλλά και από το διεθνές δίκαιο .Το πρόβλημα που ανακύπτει είναι η σχέση του απεργιακού φαινομένου με τις προϋποθέσεις επίταξης προσωπικών υπηρεσιών που τάσσει το άρθρο 22 παρ.4 εδ.β`.

Καταρχήν είναι αδιάφορο αν πρόκειται για απεργία νόμιμη ,παράνομη με την στενή έννοια του όρου ή καταχρηστική. Όπως είναι και αδιάφορο αν επαρκεί ή όχι το προσωπικό ασφαλείας που προσδιορίζεται κατά νόμο ιδίως στον δημόσιο τομέα και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών έχει διαφορετική τελεολογία ,υπακούει στις ουσιαστικές προϋποθέσεις του αρθ.22 παρ.4 και δεν συνδέεται με τον έλεγχο της νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν συνδέεται κατά μείζονα λόγο ούτε με την δυνατότητα έμμεσης αναγκαστικής εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης που διαπιστώνει τον παράνομο ή καταχρηστικό χαρακτήρα της απεργίας. Οι λόγοι αυτοί δεν είναι από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 22 παρ.4 εδ.β` και η επίκληση τους θα καθιστούσε την επίταξη προφανώς παράνομη.

Έτσι τίθεται το ερώτημα αν η απεργία ως factum μπορεί να συνιστά λόγο εφαρμογής του αρθ.22 παρ 4 του Σ, μπορεί δηλαδή μια απεργιακή κινητοποίηση να συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση των λόγων για τους οποίους είναι κατά το Σύνταγμα δυνατή η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών.

Κάτι τέτοιο βέβαια δεν μπορεί να συμβεί, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση ούτε θεομηνίας, ούτε πολέμου ούτε επιστράτευσης. Αντίθετα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι μια κινητοποίηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σχετικά με τις αμυντικές ανάγκες της χώρας ή τη δημόσια υγεία. Δηλαδή δεν αποκλείεται μια απεργιακή κινητοποίηση να προκαλέσει ή αν επιτείνει μια κατάσταση που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία.(π.χ. απεργία γιατρών ή των υπαλλήλων καθαριότητας.) όπως και μια κατάσταση συνδεδεμένη με τις ανάγκες της άμυνας της χώρας.

Και στις δυο αυτές υποθετικές περιπτώσεις ,βασικός και στοιχειώδης κανόνας που απορρέει από την αρχή της αναλογικότητας είναι να μην μπορεί να καλυφθεί η οποιαδήποτε ανάγκη από άλλες κατηγορίες εργαζομένων που δεν απεργούν ή από το προσωπικό ασφαλείας .Με βάση μάλιστα την ΔΣΕ 105 έχει θεωρηθεί, ότι το μέτρο της επίταξης προσωπικών υπηρεσιών απεργών δεν είναι θεμιτό εφόσον οι ανάγκες μπορούν να καλυφθούν με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών άλλων ατόμων ή κατηγοριών προσώπων που δεν απεργούν. Ένας τέτοιος όμως περιορισμός είναι χωρίς περιεχόμενο ,όταν η κατηγορία εργαζομένων που απεργεί είναι μια κατηγορία με απολύτως εξειδικευμένες τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις .Βέβαια ανάμεσα στο άρθρο 22 παρ.4 και τους συνταγματικούς περιορισμούς της απεργίας δεν υπάρχει κλιμάκωση. Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών δεν είναι ένας πρόσθετος και μείζων περιορισμός της απεργίας και δεν πολλαπλασιάζει τους συνταγματικά θεμιτούς περιορισμούς του απεργιακού δικαιώματος που θεμελιώνονται στο άρθρο 23 παρ.2 Σ. Η επίταξη είναι μέσο προσανατολισμένο σε τελείως διαφορετικό σκοπό. Παρά ταύτα η δυνατότητα κάλυψης των διαφόρων έκτακτων αναγκών με το προσωπικό ασφαλείας ή εργαζομένους που δεν απεργούν είναι ένα ισχυρό κριτήριο για τον έλεγχο της συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 22 παρ.4 εδ.β` Σ και την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.

Η δυνατότητα δικαστικού ελέγχου δεν εξουδετερώνει βέβαια το ενδεχόμενο της καταστρατήγησης του αρθρ.22 παρ.4 και μιας εκ του πλαγίου, επιβολής πρόσθετων περιορισμών στο δικαίωμα της απεργίας. Η Διοίκηση διαθέτει ευρύ περιθώριο διακριτικής ευχέρειας και ελεύθερης εκτίμησης. Τα πραγματολογικά δεδομένα ,όμως που βρίσκονται στον εμπειρικό χαρακτήρα όλων των προϋποθέσεων του αρθρ.22 παρ.4 είναι τόσο προφανή και πασίδηλα, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης και της πολιτικής πρόγνωσης της Κυβέρνησης ιδίως υπό το πρίσμα των περιορισμών που διέπουν αυτούς τους ίδιους περιορισμούς των συνταγματικών ελευθεριών.

Τα τελευταία χρόνια πάντως έγινε επανειλημμένα πολιτική επιστράτευση απεργών σε σοβαρές περιπτώσεις με επίκληση του γενικού συμφέροντος, του κινδύνου για την εθνική οικονομία ή την κοινωνική ζωή της χώρας ή τη δημόσια υγεία ή την αποδιοργάνωση των εναέριων συγκοινωνιών .Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση επιστρατεύσεως το 1986 των χειριστών και ιπταμένων μηχανικών της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το ΣτΕ έκρινε ,ότι νόμιμα έγινε η επιστράτευση .Αντίθετα η θεωρία σχεδόν σύσσωμη διατύπωσε έντονα την αντίθεσή της και χαρακτήρισε την πολιτική επιστράτευση αντισυνταγματική λόγω της μη συνδρομής των προϋποθέσεων του αρθ.22 παρ.4 Σ. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας για την εξέταση της προσφυγής των χειριστών της πολιτικής αεροπορίας απεφάνθη επίσης ,ότι η πρακτική της πολιτικής επιστρατεύσεως στην περίπτωση τους ήταν αντίθετη στις διεθνείς συμβάσεις 29/1920 και 105/1957 και σύστησε εναρμόνιση του.ν.17/1974 με τις συμβάσεις αυτές .

(το πλήρες άρθρο βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.greeklaws.com/pubs/content.php?type=vivliografia&id=244)